Τα "πεντακοσαράκια"

     Τρεις ιστορίες ακριβώς πεντακοσίων λέξεων που κατάφεραν και διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς σύντομου διηγήματος. Φαίνεται πως καταφέρνω και έλκω το ενδιαφέρον στις μυθοπλασίες μου όταν αυτές έχουν αυτό το σφριγηλό μέγεθος. Γνωρίζω πως οι φίλοι του ιστολογίου μου πιθανόν να τις έχουν ήδη διαβάσει αφού τις προώθησα στα κοινωνικά δίκτυα και μου εξέφρασαν την ευαρέσκεια τους. Μετά όμως από τόσο καιρό σιωπής στο "Φρούριο" (που πραγματικά σχεδόν πέρασε στη Λήθη) θεωρώ σκόπιμο να ξεκινήσω ξανά τις δημοσιεύσεις με αυτές τις ιστορίες. Εσείς θα κρίνετε εάν αξίζουν το ενδιαφέρον σας.

Ιστορία Δεύτερη:

Η Συντρόφισσα Γραμματέας……του Άδη

          Η ιστορία αυτή γράφτηκε με την παραίνεση της Ελένης Ρήγα προς τους φίλους της σελίδας της Nyctophilia στο Facebook , μιας εξαιρετικής ιστοσελίδας αφιερωμένης στη Λογοτεχνία του Φανταστικού και του Τρόμου. Η δημιουργός καλούσε τους φίλους της σελίδας να εμπνευστούν από ένα ποίημα που αναφέρονταν σε μια "σατανική γραμματέα" και να γράψουν μια μικρή ιστορία πεντακοσίων λέξεων με αυτό το θέμα στα σχόλια της ανάρτησης της. Αν και ποτέ δεν ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός, εντούτοις καθώς η ιδέα εγκυμονούσε μέσα μου αρκετό καιρό, την έντυσα με φωτογραφίες και την έστειλα για δημοσίευση σε ιστοσελίδες που όπως φάνηκε τη βρήκαν ενδιαφέρουσα και με τίμησαν με την ανάρτηση της. Πρώτος εκδότης της υπήρξε ο αεικίνητος αρχισυντάκτης του Άβαλον των Τεχνών,  Γιώργος Πισσαλίδης που πάντα προβάλει κείμενα μου και τον ευχαριστώ θερμά για αυτό. Ακολούθησε το ιστολόγιο των Βιβλιοφίλων Έδεσσας του φίλου Δημήτρη Ευαγγελίδη και της εξαιρετικής ομάδας των συνεργατών του που επίσης ευχαριστώ. Η ιστορία συνεχίζει να διαδίδεται και να προκαλεί αδίκως κατά την άποψη μου διότι ο "Σταλινισμός" έχει ομόφωνα καταδικαστεί από τον πολιτισμένο κόσμο.

            

"στις καταδικαστικές αποφάσεις που υπέγραφε ο Σύντροφος" 

              Όχι, δεν υπογράφω τίποτα που δεν ομολόγησα. Σας διαβεβαιώνω σύντροφοι πως τα όσα έκανα είναι αρκετά για να με εκτελέσετε εκατό φορές. Τις ξέρω καλά αυτές τις «ομολογίες» που γράφει το Πολιτικό Γραφείο και βάζει τους συντρόφους μας να υπογράψουν. Αφού ξενυχτήσουν μερόνυχτα. Αφού πεινάσουν αφάνταστα. Αφού τους δείρουν, τους εξευτελίσουν και λίγο πριν ξεχάσουν πως είναι άνθρωποι, υπογράφουν με την τελευταία τους ανάσα στα μουσκεμένα υπόγεια της Λιουμπιάνκα, ότι φαντάστηκε για αυτούς ο Μπέρια.

             

"Η παρασημοφορεμένη με το ανώτατο παράσημο...."

Ξέρω καλά πως κανείς δεν νοιάζεται για τους αναρίθμητους συντρόφους μας που εκτελούνται σε όλες τις φυλακές και τα στρατόπεδα της Σοβιετικής Ένωσης. Ούτε για τα εκατομμύρια των φυλακισμένων που λιώνουν ζωντανοί στα κάτεργα των «νησιών του Αρχιπελάγους». Και γνωρίζω πως εάν δεν του αντιμιλούσα, αν δεν έβριζα τον σύντροφο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, θα συνέχιζα να είμαι η πανίσχυρη ιδιαιτέρα Γραμματέας του Μεγάλου Πατερούλη Στάλιν. Η παρασημοφορεμένη με το ανώτατο παράσημο της «Ηρωϊδας της Σοβιετικής Ένωσης»!!! Η Όλγκα Κοζμοντένσκαγια!!!

              Κανένας δεν θα μου ζητούσε ποτέ τον λόγο για τα εκατοντάδες ονόματα που προσέθετα στις καταδικαστικές αποφάσεις που υπέγραφε ο Σύντροφος Στάλιν και έστελναν στο εκτελεστικό απόσπασμα τον ανθό όλων των φυλών που κατοικούσαν στην απέραντη χώρα μας. Δακτυλογραφούσα τις ατελείωτες καταστάσεις και έβαζα μέσα τις ερωτικές αντιζήλους μου, τους δανειστές μου, όσους με είχαν προσβάλλει ή το σκέφτηκαν, όσους δεν μου άρεσε η προφορά τους, η μυρωδιά τους, το βλέμμα τους, οτιδήποτε.

              

"και έστελναν στο εκτελεστικό απόσπασμα τον ανθό..."

Και όταν σχολνούσα και αφού ο Σύντροφος Στάλιν υπέγραφε τις καταστάσεις, πήγαινα στα σπίτια των μελλοθανάτων, περνούσα από την εργασία τους στα κολχόζ και στις φάμπρικες, έπινα μαζί τους καφέ, έπαιζα χαρτιά ή συζητούσα στις αχτιδικές επιτροπές τα θέματα του Κόμματος. Προσπαθούσα να συγχρονίσω την φιλική παρουσία μου, που ενθουσίαζε τους ανυποψίαστους μελλοθάνατους (καθώς τους επισκέπτονταν η ίδια η Σύντροφος Γραμματέας Του), με τη σύλληψή τους. Κάποιες φορές οι αξιωματικοί που πραγματοποιούσαν τις συλλήψεις ξαφνιάζονταν με την παρουσία μου. Το ξάφνιασμά τους ήταν αρκετό .…

"στα κάτεργα των νησιών του Αρχιπελάγους"

                Αντλούσα απίστευτη ηδονή από την μετάπτωση των θυμάτων από την ευτυχία της συναναστροφής μαζί μου στην φρικτή συνειδητοποίηση της μοίρας που τους επεφύλασσε το Κόμμα. Στρέφονταν σε μένα, με ικέτευαν, ούρλιαζαν για το δίκαιο τους, για την παρανόηση και το λάθος που έκανε η Γκεπεού. Τους υποσχόμουν να μεριμνήσω και να τους απελευθερώσω. Και τότε μόνο είχα οργασμό!!!

                 Μην νομίζετε πως ο Σύντροφος Στάλιν σταμάτησε να υπογράφει θανατικές καταδίκες μετά τον Πόλεμο. Αντιθέτως τότε ήταν που βρέθηκε σε ανθρωποκτόνο παραλήρημα. Πότε του όμως δεν έδειξε πως είχε καταλάβει. Το ήξερε!!!

-          Συντρόφισσα Όλγκα. Ξέρω τι κάνεις. Είσαι ένας «Αξιωματικός του Θανάτου» και σε σέβομαι. Στέλνεις ξέχειλα τα φορτία μου στον Χάροντα, όπως ακριβώς τα θέλει. Αυτά τα ονόματα των εχθρών του Λαού δεν θέλω να τα δακτυλογραφήσεις. Θα τα δώσω εγώ ο ίδιος στην Γκεπεού.

"Ζήτω ο Σύντροφος Στάλιν"

Κοίταξα πάνω από την πλάτη του τα χειρόγραφα με την υπογραφή του Πατερούλη. Ήταν και το δικό μου όνομα μέσα: Όλγκα Κοζμοντένσκαγια. Βγήκα από το γραφείο βρίζοντας χυδαία.

Έτσι τέλειωσε ευδοκίμως η θητεία μου στον Άδη και είμαι περήφανη για αυτό.

Μόνα αυτά υπογράφω και κάντε ότι θέλετε σύντροφοι.

Ζήτω ο Σύντροφος Στάλιν!!!

Θήβα, 14/2/1018      

Τα "πεντακοσαράκια"

     Τρεις ιστορίες ακριβώς πεντακοσίων λέξεων που κατάφεραν και διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς σύντομου διηγήματος. Φαίνεται πως καταφέρνω και έλκω το ενδιαφέρον στις μυθοπλασίες μου όταν αυτές έχουν αυτό το σφριγηλό μέγεθος. Γνωρίζω πως οι φίλοι του ιστολογίου μου πιθανόν να τις έχουν ήδη διαβάσει αφού τις προώθησα στα κοινωνικά δίκτυα και μου εξέφρασαν την ευαρέσκεια τους. Μετά όμως από τόσο καιρό σιωπής στο "Φρούριο" (που πραγματικά σχεδόν πέρασε στη Λήθη) θεωρώ σκόπιμο να ξεκινήσω ξανά τις δημοσιεύσεις με αυτές τις ιστορίες. Εσείς θα κρίνετε εάν αξίζουν το ενδιαφέρον σας.

Ιστορία Πρώτη:

Η επανάσταση των μοσχευμάτων

         Η ιστορία αυτή κατέκτησε την καρδιά της κριτικής επιτροπής της ιστοσελίδας Κοαλάκια και την επέλεξαν για να δημοσιευτεί την πρώτη μέρα του χρόνου. Ως τίτλος επιλέχθηκε ο πιο ταιριαστός με την εποχή "Χριστουγεννιάτικες καρδιές" αλλά καθώς την επαναδημοσιεύω σήμερα μου φαίνεται καταλληλότερος ο παρακάτω διαχρονικός τίτλος:

          Το ελικόπτερο προσγειώθηκε στην οροφή της φαραωνικής έπαυλης που δέσποζε στο κέντρο του κτήματος. Το μέγαρο ήταν φωταγωγημένο. Το ιατρικό προσωπικό κατέβηκε και άρχισε να τρέχει για το εσωτερικό του κτηρίου μεταφέροντας με αγωνία το πολύτιμο τρόπαιο του.

         

"Το ελικόπτερο προσγειώθηκε..."

Οι εκατοντάδες ζάμπλουτοι  καλεσμένοι για το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν της δυναστείας των Ροκφέλλερ έμεναν σιωπηλοί περιμένοντας μέσα στην τερατώδη πολυτέλεια της έπαυλης το ιατρικό ανακοινωθέν για την επισφαλή υγεία του επικεφαλής του Οίκου. Ο Τελετάρχης είχε εκπονήσει δύο πλήρη προγράμματα. Ένα για την ευτυχή έκβαση της μεταμόσχευσης και ένα για την απευκταία. Η ορχήστρα και οι διάσημοι τενόροι θα πλημμύριζαν τους αχανείς χώρους με εύθυμες ή θλιβερές μελωδίες αναλόγως. Οι σεφ μαγείρεψαν εκλεκτά εδέσματα για κάθε περίπτωση ενώ τα στίφη των δημοσιογράφων θα λάμβαναν το κατάλληλο δελτίο τύπου.

         

"μέσα στην τερατώδη πολυτέλεια της έπαυλης...."

Ήταν η έκτη καρδιά που αποσπούσε από θώρακα κοινού θνητού ο 99χρονος μεγιστάνας για να απολαύσει μια παράταση ζωής με τον ομολογημένο πόθο η επιστήμη να του προσφέρει την αθανασία κάποτε. Φέτος όμως τα Χριστούγεννα οι μεταμοσχευμένες καρδιές μέσα στα στήθη των ισχυρών της γης θα γίνονταν σπόρος και θα φύτρωναν τιτάνια επαναστατικά δένδρα αξερίζωτα.

          Τα μεσάνυχτα ο Βαρόνος εισέβαλε στην αίθουσα χορού ακολουθούμενος από τους έντρομους γιατρούς του. Μίλησε απνευστί:

          «Χαρίζω όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του Οίκου μας στους πολίτες της Αφρικής για να νικηθεί η πείνα, η κακουχία και οι αρρώστιες. Μετά τη γιορτή όλοι οι δικηγόροι μας θα σχεδιάσουν τον καλύτερο τρόπο για να διανεμηθεί ο κλεμμένος μας πλούτος χωρίς να κερδίσουν οι μεσάζοντες».

        

"Θα ανοίξω όλα τα μέγαρα μας στους αστέγους...."

Λαχάνιασε, κοκκίνησε και έσπευσε να καθίσει σε μια πολυθρόνα.

         «Θα ανοίξω όλα τα μέγαρα μας στους αστέγους. Θα μετατρέψω τα εργοστάσια όπλων σε τροφίμων, ρούχων και φαρμάκων. Κανένας δεν θα χάσει την εργασία του και όλων ο μισθός θα αυξηθεί.  Καλέστε όλους τους συμπολίτες μας  να γιορτάσουμε στην έπαυλη και κάντε τις ανάλογες ετοιμασίες και στις δικές σας».

         Εκατοντάδες τρομαγμένα βλέμματα απλώθηκαν σε όλες τις αίθουσες. Η «Επανάσταση των χαμένων καρδιών» άρχισε. Όσες ρίζωσαν σε άδικα στήθη, φούντωσαν, κόρωσαν και μεταμόρφωσαν όσους τις έλαβαν σε Ανθρώπους. Η έκτη καρδιά του Ροκφέλλερ διέλυσε την αυτοκρατορία προς όφελος των φτωχών, των παιδιών, των ανέργων, των αστέγων, των αρρώστων. Την ακολούθησαν και όλες όσες μπολιάστηκαν σε σώματα πλουσίων, πολιτικών και βασιλιάδων. Θα ακολουθούσαν και τα άλλα όργανα. «Άρχισαν τα όργανα».

          Ο Έλληνας Πρωθυπουργός έφυγε με ένα τεράστιο χαμόγελο από τους πάγκους της πολυτελούς κουζίνας όπου, όπως και άλλοι πρόεδροι, πρωθυπουργοί και δικτάτορες περίμεναν υπομονετικά να τους καλέσουν στην αίθουσα. Ο υπερκινητικός Βαρόνος είχε εισβάλλει στην κουζίνα και τους ανακοίνωσε το σβήσιμο όλων των εθνικών χρεών των κρατών τους προς τον κολοσσό των Ρότσιλντ-Ροκφέλλερ και την κάλυψη των χρεών τους προς τρίτους (ποιους άραγε;) από τα ανυπολόγιστα αποθέματα των Δυναστειών τους. Άνθρωποι και κράτη θα έκαναν φέτος Χριστούγεννα.

        Η νέα του καρδιά πετάριζε ανήσυχα υπαγορεύοντας με φρενήρη ρυθμό ένα νέο παγκόσμιο συμβόλαιο ισότητας, αγάπης, φιλίας που αποτυπώνονταν σε νόμους , συνθήκες και Χάρτες σε όλο τον κόσμο και μαζί της τιτίβιζαν τις οδηγίες συντονισμένες οι μεταμοσχευμένες καρδιές στα στήθη των μεγιστάνων. Οι γιγάντιες πύλες της έπαυλης άνοιξαν και χιλιάδες άνθρωποι μπήκαν στους στολισμένους κήπους του Βαρόνου. Αγκαλιάζονταν, φιλιούνταν, έκαναν πρόποση με γλυκόπιοτα ποτά, γεύονταν σπάνια εδέσματα, θαύμαζαν εκθαμβωτικά έργα τέχνης στους διαδρόμους του μεγάρου.

       Όταν όλοι οι άνθρωποι γιόρτασαν μαζί σε όλο τον κόσμο τα Χριστούγεννα ο παφλασμός του αίματος στις βαλβίδες της μεταμοσχευμένης καρδιάς του Ροκφέλλερ έγινε ψίθυρος και η καρδιά του σίγησε σαν το χριστουγεννιάτικο στολίδι που μαζεύεται στο κουτί μέχρι την επόμενη γιορτή και ο Βαρόνος αναπαύτηκε χαμογελαστός.

           Φέτος ο Θεός «στόλισε» τα στήθη των ανθρώπων με χριστουγεννιάτικες καρδούλες και το δένδρο που αυτές πότισαν θέριεψε και έλαμψε πιο φωτεινό από ποτέ!!!  

Θήβα, 14 Δεκεμβρίου 2017

           

Ποίημα: Στις μικρές ερασιτεχνικές ομάδες

      Συμμετέχω στην ψηφιακή συλλογή Ποίησης E-poem 

           Από τις πολύ προσεγμένες εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές του φίλου εκδότη Γιώργου Σωτήρχου και σε επιμέλεια της Ευδοξίας Γραμμένου, κυκλοφορεί το e-book με τον τίτλο E-poem. Στην ποιητική αυτή συλλογή έχω την τιμή να συμμετέχω με τέσσερα ποιήματα μου που τα ενέταξα σε μία σύνθεση με γενικό τίτλο Αθλητική Ποίηση. Στο Φρούριο της Λήθης έχω παρουσιάσει κατά καιρούς αυτές τις συνθέσεις μου που μου ενέπνευσε η ενασχόληση μου με τον Αθλητισμό. Πρόκειται για τα ποιήματα "Το ποίημα του αθλητή" , το "Χειροκρότησε τον Νέρωνα" και το "Ζώντες Ζάνες".  Ακόμη ένα επίσης (δεν θα το βρείτε στο ηλεκτρονικό βιβλίο) είναι το "Με σπονδές ιδρώτα" που εκτιμήθηκε από αρκετούς διαχειριστές ιστοσελίδων, όπως ο λογοτέχνης Γεράσιμος Μοσχόπουλος, που με τίμησαν με την δημοσίευση του. Το τέταρτο αυτής της σύνθεσης  με τίτλο "Στις μικρές ερασιτεχνικές ομάδες" δεν το δημοσίευσα μέχρι σήμερα αν και έχει γραφεί πριν αρκετό καιρό. Το υποβάλλω στην κρίση σας και σας καλώ, εάν σας αρέσει και σας εμπνέει, να το συστήσετε στους φίλους σας αλλά και να αποκτήσετε το ηλεκτρονικό βιβλίο που περιλαμβάνει εξαιρετικά ποιήματα νέων κυρίως ποιητών.

  Στις μικρές ερασιτεχνικές ομάδες 

Γιατί δεν παίζουν μόνο ποδόσφαιρο οι ερασιτέχνες

Στων μικρών ερασιτεχνικών ομάδων τις κοινωνίες,

με τα λίγα μέλη, τα όσα πρέπει,

 όπου ξεχνούν να σημειώσουν τις αποδημίες στα βιβλία τους,

και οι ενηλικιώσεις των παιδιών τους, με χαρά γίνονται δεκτές μιας κι αυξάνονται τα μέλη.

Εκεί, κι’ ας το επεδίωξαν στη θεμελίωσή τους να είναι οι Πρόεδροι,

ως να ιδρύονταν καινούρια αποικία,

υποφέρουν όλοι μαζί και όσοι απ’ αυτούς τις εμπνευστήκαν

δεν μπορούν, τα αθλητικά να μην φορέσουν,

δεν μπορούν, στο γήπεδο να αρνηθούν να μπουν,

κι’ ας είναι

αθλητές απόμαχοι και η ομάδα τους καφενείο του χωριού,

μόνο γνωστή στους ίδιους,

μηδέποτε θέμα στις ειδήσεις και στων εφημερίδων μόνο στα ψιλά.

Δεν είναι η χαρά της κίνησης,

ποτέ αυτή δεν ήταν από μόνη της αρκετή,

όχι πάντως στις αθλοπαιδιές.

Είναι της εβδομάδας που προηγείται του αγώνα,

οι συζητήσεις, η ιεροτελεστία της στολής,

ο αριθμός της που με μαγική επωδό μοιάζει,

στα αποδυτήρια καλώντας, ποιος ξέρει ποιές δυνάμεις.

Οι ελλείψεις και οι κακοτεχνίες

είναι στη μνήμη τους που μένουν ζωντανές.

Μόνο εκεί,

στις ερασιτεχνικές ομάδες,

κάθε Κυριακή τελούνται Ολυμπιάδες.

Την οσμή αυτών των θυσιών,

τον ιδρώτα, το αίμα των τραυματισμών,

την κνίσα του χρόνου του ελεύθερου που καίγεται,

τις επικλήσεις των αγαθοδαιμόνων στους καυγάδες των συζύγων,

καθώς θα λείπουν απ’ το σπίτι κι’ αυτή την Κυριακή.

Αυτές τις θυσίες δέχονται με χαρά οι εναγώνιοι Θεοί.

Μόνο εκεί ο Ολυμπισμός κατοικεί,

στις μικρές ομάδες τις ερασιτεχνικές.

Κι’ αν σταματήσει κάποιου η καρδιά,

την ώρα που αγωνίζεται,

αυτόν θα στέψουν οι Ελλανοδίκες νικητή,

γιατί,

τον νίκησε με δόλο η σύγχρονη ζωή,

με άγχος, με δηλητήριο τροφή,

με αέρα βρώμικο, χωρίς Θεούς.

Και οι Ζάνες, εδώ και πολύ καιρό,

κοσμούν την Εθνική οδό μας,

σε όλο της το μήκος,

στο βάθρο τους όμως,

το όνομα κανενός ερασιτέχνη δεν θα βρεις,

γιατί ήταν, είναι και θα είναι

Ο μόνος δικαίως νικητής.

Ιωάννης Μπαχάς

   Θεσσαλονίκη, 16/8/2015     

Χρώματα και Μορφές

Χρώματα και Μορφές στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης

της Θεονύμφης Γαϊτανάκη

     

         Κάθε φορά που αντικρίζω τις αποθήκες με τις τρίγωνες κεραμοσκεπές στην είσοδο του λιμανιού και τα κοντεϊνεράδικα του Θερμαϊκού, είναι πάντα σαν την πρώτη φορά.

     Ψαράδες ρίχνουν δολώματα στα καφεπράσινα νερά και ο ήλιος στιλπνός  τα στραφταλίζει.

        Εικόνα τετριμμένη θα μου πεις αλλά το λαμπύρισμα των νερών αποκτά εδώ υφή εκστατική.

        Οι γλάροι (μάλλον τα περιστέρια) που πετούν ολούθε ρίχνουν ματιές κινηματογραφικές, σαν από κείνα τα τοπία που συναντά κανείς στις «Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας», ως εκδοχή της μπουκοβσκικής φιλοσοφίας.

        Άνθρωποι όλων των χρωμάτων και των ταυτοτήτων διασχίζουν το δρόμο. Ντόπιοι, φοιτητές, γυναίκες με μαντήλι μουσουλμανικό, οικογένειες, ποδηλάτες (η νέα εξ Ευρώπης συνήθειάς μας, καλοδεχούμενη), trendy και εναλλακτικοί παραθεριστές.

        Πιο μόνιμη παρουσία θα πρέπει να έχουν ο καστανάς και δύο έγχρωμοι πωλητές που στήνουν την πραμάτεια τους λίγο παραδίπλα.

         

         Φωτογραφικές μηχανές αιωρούνται πάνω στο στήθος, θέλουν να απαθανατίσουν τη στιγμή να κλείσουν μέσα τους, μια για πάντα, το θεσσαλονικιώτικο αέρα.

         Υπάρχουν και εκείνες που έχουν να κάνουν μάλλον με πιο ιδιοτελείς σκοπούς . Φωτογραφίες με μοναδικό σκοπό μια επικείμενη ανάρτησή τους στο facebook. Ζούμε δυστυχώς, παρά την πολυπολιτισμικότητά μας, στην εποχή της «selfieδονίας».

Ποίημα: Στο Φρούριο της Λήθης

Στο Φρούριο της Λήθης

του Ιωάννη Μπαχά

Μουσείο Κλουνύ, Παρίσι

Κάποτε ο Ιουλιανός:

Στα μάτια μου παίζουν οι φλόγες των κεριών,

ώρα πολλή μετά το σβήσιμο τους,

και ο πόνος ανεβαίνει σε κύματα,

κάνοντας στάσεις σε όλες τις αρθρώσεις μου.

Στα αυτιά μου ακόμη και στο όνειρο, ηχούσαν,

τις λίγες ώρες, που είχα τον ύπνο μόνο μου βαλάντιο,

οι μελωδίες των ψαλμών.

Και το ψωμί το άνοστο, το νηστίσιμο τους,

τα νέα μου κόκκαλα είχε θύματα.

Και οφειλόνταν για της ψυχής τις μεταπτώσεις μου,

πως πίσω απ’ τις κολώνες του ναού, άυπνοι και αυτοί,

με παρακολουθούσαν

οι άνθρωποι που περίμεναν να με προδώσουν στον Κωνστάντιο(1).

Τις ατέλειωτες της προσευχής τις ώρες,

η αγωνία με δάγκωνε, η οχιά, και για τον άλλο,

ποτέ δεν έρχονταν μαζί μου, μετά τα όπλα και το κυνήγι.

Πολύ δεν ήθελε να βρουν μιαν αφορμή, να εφεύρουν ένα ψέμα

και ο Αυτοκράτορας ξάδερφος μου, που εξουσίαζε όλες τις χώρες,

το βλέμμα του θα ‘ριχνε στον αδελφό μου Γάλλο(2).

Με διαπερνούσαν σαν το σκεφτόμουν ρίγη,

 ο ομόαιμος την οικογένεια μας όλη έπνιξε στο αίμα.

Στο άγριο Μάκελλον(3), το απρόσιτο κάστρο,

περιτριγυρισμένος από μοναχούς και ιερείς του Αρείου(4),

που όλοι τους με νόμιζαν αλαφροϊσκιωτό και αφελή.

Με δανεικά βιβλία και περισσά ψαλμών,

με τους φίλους μου μακριά και τον άφρονα αδελφό μου,

έγκλειστος στα περσικά τα φρούρια για το καλό μου,

το βλέμμα μου έστρεφα στο Θεϊκό το άστρο.

Κι’ από τον μικρό φεγγίτη στο άχαρο κελί,

δύναμη ζήτησα να αντέξω στη φλόγα του θηρίου.

Υποσχέθηκα πως στους βωμούς των αθάνατων Θεών,

όλη μου τη ζωή θα κάνω θυσία,

όταν αποτινάξω από πάνω μου τη λαμπρή δουλεία.

Χρυσό νόμισμα με παράσταση του Ιουλιανού

   Σήμερα Εγώ:

Βαπτισμένος χωρίς επιλογή από νήπιο,

Σε έναν κόσμο εχθρικό απέναντι στη Φύση,

όπου στα κομμένα δένδρα δεν κατοικούν πλέον Δρυάδες,

Στα νερά των μολυσμένων πηγών δεν λούζονται Νηρηίδες.

Όπου τα ζώα δεν έχουν ψυχή

και στις γυναίκες απέδωσε Σύνοδος Οικουμενική.

Σήμερα όπου οι Θεοί κατοικούν ανάπηροι στα μουσεία.

Σίγουρος πως στην Ελλάδα δεν είμαι μοναχός.

Σε έναν κόσμο ερείπιο.

Επιλέγω να δοξάζω τον Ήλιο που θα μας φωτίσει,

να μην κτίσουμε άλλους ναούς για δεσποτάδες,

και δομικά υλικά στις εκκλησίες να μην είναι πλέον των μωσαϊκών μας οι ψηφίδες.

Να βγάλω επέλεξα φωνή,

με των βιβλίων και του δικτύου τα ηχεία.

Τον δρόμο να ακολουθήσω που μου έδειξε ο Ιουλιανός.

Είμαι Έλλην Εθνικός και πλέον Εκκλησία δεν με πείθεις.

Όλων μας την ποινή εξέτισε

Ο Μέγας Ιουλιανός στο Φρούριο της Λήθης.

Ιωάννης Μπαχάς

16/8/2015 

    

Σημειώσεις:

1    1.  Κωνστάντιος Β’. Ρωμαίος αυτοκράτορας, Ως μονοκράτορας κυβέρνησε την αυτοκρατορία τα έτη 350-361 μ.Χ. Εξόντωσε όλους τους διεκδικητές του θρόνου, εκτός από τα ξαδέρφια του Ιουλιανό και Γάλλο τα οποία εξόρισε στο Μάκελλον της Καππαδοκίας.

2    2.  Γάλλος. Ετεροθαλής αδελφός του Ιουλιανού που βρήκε τραγικό θάνατο το 354, αποκεφαλισθής από τον ξάδερφο του Κωνστάντιο για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του ως Καίσαρος (με έδρα την Αντιόχεια).

3    3.  Μάκελλον. Φρούριο στην Καππαδοκία όπου με αυτοκρατορική διαταγή του 342, ο Ιουλιανός και ο Γάλλος εξορίστηκαν για έξι χρόνια σε αυστηρή απομόνωση.

4.  Άρειος. Χριστιανός Επίσκοπος του οποίου οι απόψεις είχαν επικρατήσει κατά την διακυβέρνηση του Κωνστάντιου. Αργότερα ο Αρειανισμός κρίθηκε αιρετικός.


     

Στον Εκατηβόλο

Το παραπάνω ποίημα το διάβασα για πρώτη φορά στα πλαίσια της ομιλίας μου στο Φιλοσοφικό Αθήναιον Εκατηβόλος στις 9 Απριλίου 2016 με θέμα "Νυν ήκεις εις Ολυμπίαν. Ο Ιουλιανός προστάτης του Αθλητισμού και ιδανικό πρότυπο". Επίσης με αυτό συμμετείχα στον 4ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής (16/4/2016 με 21/8/2016) που διοργάνωσε η θαυμάσια ιστοσελίδα Koalakia με σκοπό να μιλήσω σε ευρύτερα ακροατήρια για τον Ιουλιανό. Σκοπός που επιτεύχθηκε καθώς οι αναγνώστες της σελίδας  με τίμησαν με την πρώτη θέση καθώς συγκέντρωσα το 17,52% των ψήφων τους. Στον ίδιο  Διαγωνισμό το πεζό μου με τίτλο "Επιστολή στο παρελθόν", εμπνευσμένο επίσης από τον βίο και το έργο του Μέγα Ιουλιανού τιμήθηκε από τους αναγνώστες στη διαδικτυακή ψηφοφορία με την έβδομη θέση.    

Διήγημα: Καμία ανησυχία...;;;

Καμία Ανησυχία...;;;

του Χρήστου Κυρκενίδη

Και όχι σε οποιοδήποτε τζάμι....

    Έπρεπε δηλαδή τώρα να γίνει το σημάδι! Και όχι μόνο να γίνει σημάδι, αλλά να γίνει και στο τζάμι. Και όχι σε οποιοδήποτε τζάμι, αλλά σε αυτό της κεντρικής αίθουσας του διαστημικού σταθμού. Και όχι απλά να γίνει το σημάδι στο τζάμι, αλλά να γίνει και στη μέση αυτού!

     Μη γίνεις πατέρας για πρώτη φορά και θελήσεις να το γιορτάσεις με το άνοιγμα μιας σαμπάνιας, κατευθείαν να γίνει και η ζημιά!!!

       Τώρα αυτό το σφύριγμα που ακούγεται από το σημάδι θα έπρεπε να με ανησυχήσει; Μπα, ας ασχοληθεί κανένας άλλος με αυτό. Έτσι και αλλιώς σε λίγες μέρες κατεβαίνω στη Γη.

Δεκαπέντε μήνες εδώ πάνω σε αυτόν τον διαολεμένο σταθμό εγώ τα κάνω όλα. Εγώ έγινα πατέρας λέμε...

Δεκαπέντε μήνες...;;;

    Ο Χρήστος Κυρκενίδης συμμετείχε με αυτή την ιστορία στον διαγωνισμό δημοφιλούς ιστορίας που διοργάνωσε με θέμα την παραπάνω φωτογραφία η ιστοσελίδα 120 Λέξεις. Την υπέροχη σελίδα στηρίζουν όλοι οι συγγραφείς του Φρουρίου. 

Διήγημα: Ο οργασμός της καραβίδας

Ο «οργασμός της καραβίδας» στο Αρχοντικό της Σύρου

της Θεονύμφης Γαϊτανάκη 

Στην Σύρο, του Ερμή το σεπτό ναό.

        Πόσα πολλά τ’ Αυγούστου Σάββατα περνούν, μα εκείνο ήταν ευωδιαστό και αντλούσε τη μοναδικότητά του από την ιδιαιτερότητα των γεύσεων. Τα αρώματα των εδεσμάτων περιπλεγμένα με την ανθρώπινη κίνηση βοούσαν και απλώνονταν σε κάθε πέτρινη γωνιά. Μα που αλλού; Στην Σύρο, του Ερμή το σεπτό (1) ναό. Ένα τοπίο αττικό (2) όπου φωλιάζουν πετραδωτές δομές, του ανέμου η προστασία να γενούν. Και κάπου εκεί σ’ ένα από τα «οχυρωμένα» στενά, με φωτισμό χαμηλό και ατμόσφαιρα κοσμοπολιτισμού, βρεθήκαμε μπροστά στο Αρχονταρίκι.

Σ' ένα από τα "οχυρωμένα" στενά...

   Οι αισθήσεις αναρίγησαν από τις ευωδιές των πιάτων και έπειτα από μία σύντομη βόλτα επιστρέψαμε στον τόπο, όπου επρόκειτο να γίνει σημείο γευστικού οργασμού. Η εμπειρία ήταν ολότελα απρόσμενη. Όταν έφτασε η σαλάτα, η γλυκόξινη γεύση του σταφυλιού αναμεμειγμένη με το παραδοσιακό τυρί- ανθότυρος- δεν άργησαν να διεγείρουν γλυκά τον ουρανίσκο μας. Η απόλαυση όμως άρχισε να γίνεται εντονότερη, όταν εμφανίστηκε στο τραπέζι μας ένα πιάτο ονόματι «Παπαρδέλες με Καραβίδες και Κρέμα Γαρίδας». Στην αρχή φαινόταν σαν κάτι άγνωστο, αλλά όσο περνούσε η ώρα παραδινόμασταν χωρίς αντίσταση στην απόλαυση που μας προσέφεραν τα οστρακοειδή. Η θαλασσινή οσμή δημιουργούσε την εντύπωση ότι βρισκόμασταν κάπου ανοιχτά του πελάγους και απολαμβάναμε μια βραδινή βόλτα με ιστιοφόρο. Η ευχαρίστηση μας πολλαπλασιάστηκε με ζουμερές γαρίδες και «Λαζάνια με Φρέσκα Λαχανικά». 

"Παπαρδέλες με καραβίδες"

   Σε όλη τούτη την οργασμική συνθήκη δεν έλειπαν οι αλληλεπιδράσεις με τους ανθρώπους του αρχοντικού που προσέθεταν λεπτές αποχρώσεις οικειότητας στη γαριδίσια  κρέμα. Όσο προχωρούσε η βραδιά, το λευκό ξινούτσικο κρασί μας έδινε τη δυνατότητα να διατηρούμε ζωντανή την ανάμνηση της καραβίδας. Καιρό μετά, όταν φέρνουμε  στο νου  το νησί, η παρουσία μας στο Αρχονταρίκι της Μαρίτσας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του «νόστου» των συριανών μονοπατιών. 

Κατερίνα Μαυρουπλάκη 

Θεονύμφη Γαϊτανάκη  

Σοφία Καραλάκη  

ΟΙ ΧΟΡΤΑΣΜΕΝΕΣ 

            

[1] Που προκαλεί ευλαβικό σεβασμό.

[2] Αφορά στην ενέργεια και το φως που εκπέμπει το ελληνικό τοπίο, την κυριαρχία του μπλε χρώματος και την καθαρότητα των γραμμών που συναντώνται κατά βάση στην Αττική και τα νησιά του Αιγαίου.  Όλα αυτά αποτυπώνονται στην απλότητα και την αρμονία της αρχαίας και βυζαντινής αρχιτεκτονικής.