Διήγημα: Καμία ανησυχία...;;;

Καμία Ανησυχία...;;;

του Χρήστου Κυρκενίδη

Και όχι σε οποιοδήποτε τζάμι....

    Έπρεπε δηλαδή τώρα να γίνει το σημάδι! Και όχι μόνο να γίνει σημάδι, αλλά να γίνει και στο τζάμι. Και όχι σε οποιοδήποτε τζάμι, αλλά σε αυτό της κεντρικής αίθουσας του διαστημικού σταθμού. Και όχι απλά να γίνει το σημάδι στο τζάμι, αλλά να γίνει και στη μέση αυτού!

     Μη γίνεις πατέρας για πρώτη φορά και θελήσεις να το γιορτάσεις με το άνοιγμα μιας σαμπάνιας, κατευθείαν να γίνει και η ζημιά!!!

       Τώρα αυτό το σφύριγμα που ακούγεται από το σημάδι θα έπρεπε να με ανησυχήσει; Μπα, ας ασχοληθεί κανένας άλλος με αυτό. Έτσι και αλλιώς σε λίγες μέρες κατεβαίνω στη Γη.

Δεκαπέντε μήνες εδώ πάνω σε αυτόν τον διαολεμένο σταθμό εγώ τα κάνω όλα. Εγώ έγινα πατέρας λέμε...

Δεκαπέντε μήνες...;;;

    Ο Χρήστος Κυρκενίδης συμμετείχε με αυτή την ιστορία στον διαγωνισμό δημοφιλούς ιστορίας που διοργάνωσε με θέμα την παραπάνω φωτογραφία η ιστοσελίδα 120 Λέξεις. Την υπέροχη σελίδα στηρίζουν όλοι οι συγγραφείς του Φρουρίου. 

Ιστορίες από τον κάδο

Έξι ιστορίες για τις "Επτά θανάσιμες αμαρτίες"       

       
       Συμμετείχα προσφάτως σε ακόμη έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε η ιστοσελίδα που προωθεί τη λογοτεχνική δημιουργία στη μικρή φόρμα, την εξαιρετική 120 Λέξεις. Ο Διαγωνισμός αφορούσε ιστορίες εμπνευσμένες από τα "7 Θανάσιμα Αμαρτήματα" που όρισε η Καθολική Εκκλησία. Μία από τις ιστορίες μου είχα την τιμή να κριθεί ως άξια βράβευσης και να εκδοθεί μαζί με άλλες σε τόμο, γεγονός που με γεμίζει με υπερηφάνεια και ευγνωμοσύνη για τις προκλήσεις, τις ευκαιρίες και την έμπνευση που μου δίνει η θαυμάσια αυτή πλατφόρμα έκφρασης. Πρόκειται για την ιστορία που έγραψα για το αμάρτημα της Λαγνείας με τίτλο "Νικώντας τις κάστες". 
     

Από την Έκθεση με τα βραβευμένα έργα

Τι γίνεται όμως με τις άλλες δημιουργίες μου; Οφείλω να τις δημοσιεύσω καθώς κάποιες θεωρώ ότι έχουν θέση στο δικό μου Φρούριο (για να διαφύγουν) της Λήθης. Όλες οι ιστορίες μου είναι εμπνευσμένες από αληθινά γεγονότα και πρόσωπα τα οποία παράλλαξα σε κάποιο βαθμό, εξάλλου βρίσκονται μπροστά μας σε όλες τις εφημερίδες. Για ακόμη μια φορά σας προσκαλώ να γράψετε τις ιστορίες σας και να τις υποβάλετε στην κρίση των συνεργατών της πλατφόρμας των 120 Λέξεων. Η διαδικασία θα σας ανταμείψει με εμπειρία στη συγγραφή ακόμη και εάν δεν τις δείτε, στην αρχή, να δημοσιεύονται. 
           Οι ιστορίες λοιπόν με τις οποίες συμμετείχα και οποίες δεν διακρίθηκαν αλλά πιστεύω σε αυτές και τη δύναμή τους είναι:  

Οργή 

Τα «καλά» της οργής

         Ο διαιτητής ήταν απαράδεκτος. Την πρώτη τεχνική ποινή μου την έδωσε γιατί του γύρισα την πλάτη όταν με χρέωσε φάουλ. Τον έβρισα στα σέρβικα. Δεν με κατάλαβε. Όχι όμως και όταν τον είπα μαλάκα. Μου έδωσε κι’ άλλη.

         Επανόρθωσα. Σκόραρα από παντού. Όμως αυτός καραδοκούσε. Όταν μου έδωσε επιθετικό τον ρώτησα: «Έχεις κάτι μαζί μου;». «Δεν μου αρέσει η φάτσα σου». Ένα κόκκινο πέπλο κάλυψε τα μάτια μου αλλά μια φωνή σύνεσης μου είπε να μην κρεμάσω την ομάδα. Έτρεξα και χτύπησα το κεφάλι μου στη μπασκέτα.

         Σήμερα καθηλωμένος στο καρότσι με την κουβέρτα στα άχρηστα πόδια μου, βουρκώνω όταν ακούω τους οπαδούς να φωνάζουν το όνομά μου «Μπόμπαν». Δεν πρόλαβα να διδάξω μπάσκετ, δίδαξα όμως «τα καλά της οργής».   

Ζηλοφθονία

Είμαι μόνο δικός μου

       Είμαι τέλειος. Πολλές φορές ευχήθηκα να ήμουν κάποιος άλλος ώστε να να γίνω ταίρι αιώνιο με τον ….εαυτό μου. Η αψεγάδιαστη ομορφιά μου Συνταιριάζει με ένα σπινθηροβόλο πνεύμα και μια ευρυμάθεια και αβρότητα που καθηλώνουν τους συνομιλητές μου.

        Προτιμώ τις εφήμερες σχέσεις. Γι’ αυτό και δεν μπορούσα να μου συγχωρέσω τον έρωτα που ένοιωσα για το νυμφίδιο που με ξελόγιασε. Οι όρκοι αιώνιας αγάπης που μου απέσπασε ήταν ασυγχώρητοι για μένα. Ουρλιάζοντας «είμαι δικός μου» έσφιξα το λαιμό της ώσπου μας χώρισε ο θάνατος, όπως της ορκίστηκα. Κανένας δεν θα με χωρίσει πλέον από μένα. Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από την πλάτη μου με τη βοήθεια αυτής της υπέροχης μπλούζας μέσα σε αυτούς τους λευκούς μαλακούς τοίχους για πάντα.

Απληστία  

Η καρδιά του πατέρα

        
       Ήταν η έκτη φορά που έμπαινε στο χειρουργείο για μεταμόσχευση. Πόσο μεγάλη ειρωνεία ήταν. Ο πλουσιότερος άνθρωπος, ένας Βαρόνος Ρότσιλντ, δεν είχε μια υγιή καρδιά για να απολαύσει τον πλούτο του. Υπήρχαν τόσοι φτωχοί αιωνόβιοι!!!

         Οι γιατροί έψαχναν αγωνιωδώς για τα κατάλληλα μοσχεύματα στις εσχατιές του κόσμου. Όμως η σημερινή επέμβαση ήταν έκτακτη. Η φέρελπις πέμπτη καρδιά του αρνήθηκε να συνομολογήσει στο έγκλημα και κήρυξε «επίσχεση εργασίας». Μπήκε εσπευσμένα στο χειρουργείο ενώ οι αδίστακτοι υποτακτικοί του επιδόθηκαν στην καταδίωξη μιας υγιούς καρδιάς. Την βρήκαν στο στήθος του επαναστάτη γιού του, που ρακένδυτος σύχναζε στις πιάτσες.

        Ο Βαρώνος είχε μια νέα καρδιά και μια νέα στεναχώρια. Ο κληρονόμος της αμύθητης περιουσίας αγνοούνταν. Το παιδί του, η «καρδιά» του, του έλειπε αφάνταστα.   

Λαιμαργία

Το τέλειο πιάτο

         Έγινε μάγειρας για να τρώει. Εδέσματα που δεν μπορούσε να αγοράσει. Γεύτηκε τις πιο σπάνιες γεύσεις: πτερύγια καρχαρία και χελιδονοφωλιές….!!! Μαγείρεψε ακόμη και Φούσκα, το δηλητηριώδες ψάρι του Βουντού. Η ανυπομονησία του να το γευτεί παραλίγο να τον σκοτώσει. Η λαιμαργία του ήταν πασίγνωστη.

         Αυτή ήταν που ευθυνόταν και για την αναπηρία του!!!  Στην κουζίνα του Hilton κατασπάραξε όλα τα εκλεκτά φιλέτα βίσωνα που κανείς δεν επέλεγε. Εκτός από την αποφράδα νύχτα που τα παρήγγειλε ένας Εμίρης. Απαίτησε να απομακρυνθούν για να «φιλοτεχνήσει» το τέλειο πιάτο. Ο βοηθός του έκοψε με χειρουργική ακρίβεια τη μπριζόλα από τον ευτραφή μηρό του και αποστείρωσε την πληγή.

          Όταν ο ενθουσιασμένος πελάτης ζήτησε να τον δει, έσφιξε τα δόντια και μπήκε στην αίθουσα….. κουτσαίνοντας.  

Αλαζονεία

Μας άνοιξες δουλειές

         «Πώς πιστεύεις πως πρέπει να σε κρίνω;» τον ρώτησε ο Ραδάμανθυς. Ο Κωνσταντίνος απάντησε με στόμφο: «Όπως με αξιολόγησε η Ιστορία: Μέγας». Ο Μίνωας γελώντας είπε: «Μέγας ναι, αλλά Φονιάς και δεν μιλάω για τις ψυχές που ξαπόστειλες ως στρατηλάτης αλλά όσες η μανία σου μας έστειλε. Τον ίδιο σου τον γιο έβρασες και έγδαρες!!!». O Μέγας ξέσπασε: «Αναγνωρίζω μόνο τον τίτλο των Πατέρων. Το καλό που έκανε η Εκκλησία στην ανθρωπότητα χάρη σε μένα, είναι μεγαλύτερο από τα πάθη μου».

Ο χρόνος είναι ιερός ακόμη και για τους αθανάτους. Οι Κριτές αγνόησαν τον αλαζόνα που άρχισε να εξαϋλώνεται μπροστά τους. Είχαν μυριάδες νεκρούς να κρίνουν!!! Η Εκκλησία τους έστελνε καραβιές αλλόθρησκους στο όνομα του Χριστού στους αιώνες που ακολούθησαν.   

Οκνηρία 

Άδεια πένθους

     Με δίδαξε πολλά. Ήταν ο μέντορας μου στο Δημόσιο. Με συμβούλευε να μην απαντάω ποτέ στο τηλέφωνο το πρωϊ. Να μην επισκέπτομαι ιδιωτικούς υπάλληλους στο ωράριο μου. Θυμώνουν για την άνεση σου. Να περιγράφω με τα μελανότερα χρώματα το άγχος και την πίεση του λειτουργήματος μου. Και να χτυπάω πάντα την κάρτα μου. Έγινα διευθυντής Υπηρεσίας με υψηλές αποδοχές και κύρος. Αυτός δεν το επεδίωξε. Του αρκούσε που πληρώνονταν για να κάθεται.

           Σήμερα το πρωϊ έστειλε τη μάνα του να χτυπήσει την κάρτα. Ένας μεθυσμένος οδηγός την χτύπησε και την άφησε να ξεψυχήσει μπροστά από το Δημαρχείο. Μέχρι τις τρεις του τηλεφωνούσαν από το νοσοκομείο. Δεν το σήκωνε. Όταν απάντησε του ανακοίνωσαν τον θάνατο της. Δικαιούνταν τρεις μέρες άδεια πένθους.   

Συλλογή διηγημάτων Τρόμου

"Με κομμένη την ανάσα"

50 ιστορίες Τρόμου

      

       

Το εξώφυλλο του ψηφιακού βιβλίου.

Η εξαιρετική ιστοσελίδα 120λέξεις μου έδωσε σημαντική ώθηση και κίνητρο να συγράψω μικρές αυτόνομες ιστορίες και να δημιουργήσω το δικό μου «Βιβλίο των Κοινών Τόπων» (Commonplace Book). Έτσι ονομάζονταν ένα μικρό εγχειρίδιο που συνέταξε ο Howard Phillips Lovecraft με ιδέες του και το οποίο μοίραζε στους φίλους και αλληλογράφους του καλώντας τους να χρησιμοποιήσουν και να εμπνευστούν από αυτές. Έτσι πλέον και εγώ διαθέτω το δικό μου «βιβλιάριο ιδεών» που δημιούργησα καταθέτοντας, με την παρότρυνση της ιστοσελίδας, τις ιδέες-ιστορίες μου. Με τιμάει ιδιαιτέρως το γεγονός ότι είδα αρκετές από αυτές να δημοσιεύονται και να λαμβάνουν θετικά σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα. Σας συνιστώ να ανοίξετε λογαριασμό και εσείς, έχει δε πολύ υψηλό «επιτόκιο».

        Η ιστοσελίδα διοργάνωσε διαγωνισμό σύντομης ιστορίας τρόμου με τίτλο «Με κομμένη την ανάσα». Μέσα από έναν πολύ μεγάλο αριθμό συμμετοχών επέλεξε πενήντα ιστορίες τρόμου για την ψηφιακή έκδοση του ομώνυμου βιβλίου. Δεν θα μπορούσα να μην λάβω έμπνευση από τον Λάβκραφτ για την ιστορία μου «Πριν προκάμει …ένα πλοκάμι» που διαδραματίζεται κάτω από τη Θεσσαλονίκη!!! Θα μου επιτρέψετε επίσης να δημοσιεύσω και την ιστορία της διαδικτυακής μου φίλης Λύδιας Ψαραδέλλη με τίτλο «Θα ’μια για πάντα στο πλευρό σου» καθώς τη βρήκα αρκούντως ανατριχιαστική αλλά και ως ελάχιστο αντίδωρο για τις συμβουλές δημιουργικής γραφής που προσφέρει απλόχερα στο διαδίκτυο. Όλο το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Η δική μου ιστορία:

Πριν προκάμει, ένα πλοκάμι

     

"Απ' τον υπόνομο, ένα τεράστιο πλοκάμι..."

      Υπάρχει μια Υπηρεσία, ελάχιστα γνωστή. Σ’ αυτή διαβάζουν περιοδικά αναζήτησης, βλέπουν ταινίες και παρακολουθούν ομιλίες σε στοές. Ο νέος Διευθυντής είχε διαίσθηση πως το άρθρο του Strange για τις σέχτες που λατρεύουν τον Κθούλου στη Θεσσαλονίκη, είχε κάποια βάση. Η Θεσσαλονίκη είναι αρχαία πόλη. Δαιδαλώδη τούνελ διακλαδώνονται στα έγκατά της. Δεν πήγε ανέτοιμος. Διάβασε Λάβκραφτ και είδε ταινίες. Έτσι, κατέβηκε στην κρύπτη του Αϊ-Δημήτρη κάποια νύχτα που έμαθε πως οι συμπολίτες του, θα έκαναν τελετή. Τους ακολούθησε στα έγκατα του Λευκού Πύργου. Χαμογέλασε σαν είδε πως έψαλαν γυμνοί. Δεν είδε σφάγιο. Μια σιχαμερή οσμή και ένας αναγουλιαστικός ήχος τους σκέπασε. Απ’ τον υπονόμο, ένα τιτάνιο πλοκάμι γεμάτο μάτια μπήκε να διεκδικήσει τη θυσία. Έσφαλε, υπήρχε σφάγιο.

Ιωάννης Μπάχας

Και η ιστορία της Λύδιας:

Θα 'μαι για πάντα στο πλευρό σου

 

"Τοποθετεί μια γυάλα με το κεφάλι της..."

      Άκουγα την κοφτή ανάσα του όποτε σταμάταγε το ηλεκτρονικό πριόνι, αλλά τώρα σιωπή. Από δω που βρίσκομαι τις τελευταίες τρεις μέρες, δε τον βλέπω και δε μπορώ να προβλέψω τις κινήσεις του αλλά ελπίζω να έφυγε. Αυτό που με πονάει περισσότερο είναι ότι η Alice έτρεξε μακριά χωρίς να επιστρέψει για μένα. Είναι, ή μάλλον ήταν, η καλύτερη φίλη μου. Εξαιτίας της βρεθήκαμε μέσα στο δάσος. Κάτω από το γεμάτο φεγγάρι, προσφέραμε θυσίες για να επιστρέψει ο φίλος της. Δεν την ένοιαζε που δεν την ήθελε πια. Ξαφνικά προβάλλει από το σκοτάδι. Πλησιάζει. Τοποθετεί μια γυάλα με το κεφάλι της Alice δίπλα μου. Του φωνάζω αλλά δεν ακούγομαι. Όλος ο τοίχος γεμάτος γυάλες. Και εγώ μέσα σε μια από αυτές.

Λυδία Ψαραδέλλη

Διήγημα: Η καρδιά μου αντιπαροχή

Διήγημα 120 λέξεων

Μια αιρετική άποψη.

       Το μικρό μου κείμενο με τίτλο "Η καρδιά μου αντιπαροχή" δημοσιεύτηκε στην θαυμάσια ιστοσελίδα 120λέξεις. Εδώ επέλεξα άλλες φωτογραφίες από αυτή που διάλεξε ο πιο πάνω ιστότοπος. Αποτελεί μια μη πολιτικώς ορθή άποψη μου για την πρωτοβουλία του Βαρώνου Πιερ ντε Κουμπερτέν, του οποίου η καρδία αναπαύεται στην αρχαία Ολυμπία ..... ως "αντιπαροχή"!!! Ποιά είναι η δική σας άποψη;   

Η καρδιά μου αντιπαροχή

       

"Την ίδια την καρδιά μου άφησα στην αρχαία γη..."

Με πρόλαβαν οι πατριώτες μου. Ήρθαν και σαν τις Στυμφαλίδες όρνιθες, άρπαξαν την τροφή της νεολαίας της μελλοντικής Ελλάδας. Ο Λόρδος Έλγιν πήρε τις μετόπες του Παρθενώνα, ο Ολιβιέ Μπουτιέ απέσπασε την Αφροδίτη από τη γη της Μήλου, ο αββάς Μισέλ Φουρμόντ κατέσκαψε τη Σπάρτη και οι μαλτέζοι ναυτικοί του Ντομένικο Τσερούνια ήρθαν για να αρπάξουν τους κίονες του Ολυμπίου Διός. Με αυτούς τους τελευταίους, βέβαια, οι Έλληνες «έσπασαν πλάκα».

        Εγώ άργησα. Οι Έλληνες μου φάνηκε πως κάπως ξύπνησαν και αγκαλιάζουν πια ζηλότυπα τα αρχαία αγάλματα τους. Μα εγώ βρήκα ένα πολύτιμο σπάραγμα, αιθέριο, του Πολιτισμού τους. Μια ασύλληπτη ιδέα, μια θεϊκή έμπνευση, έναν ολόκληρο νοητό κόσμο. Και το έδρεψα. Με το δρεπάνι της φρούδας ελπίδας του κέρδους και της αναγνώρισης με μερικούς φίλους Έλληνες, που πρόθυμοι κι’ αθώοι με βοήθησαν να το «φορτώσω» και να το πάω στο Παρίσι. Σε μια  Έκθεση εμπορική, αφού  μια γεύση τους άφησα, πλανεύτρα, στο στόμα τους. Την πρώτη Ολυμπιάδα στην Αθήνα το 1896 τους κέρασα.

       Μα δεν μπορούν να μου προσάψουν του κλέφτη τη ρετσινιά, γιατί αν και εκατοντάδες  χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες από τη γη της Ολυμπίας ξερίζωσα, μα την ίδια την καρδιά μου άφησα στην αρχαία γη ως αντιπαροχή. 

Βαρώνος Πιερ ντε Κουμπερτέν    

Διήγημα: Η στοιχειωμένη σκοπιά.

Διήγημα 120 λέξεων

     Ακόμη ένα (το τρίτο) μικρό διήγημά μου 120 λέξεων φιλοξενήθηκε στην ιστοσελίδα 120 Λέξεις. Ο τίτλος του είναι "Η στοιχειωμένη σκοπιά" και έμπνευση της ήταν μια ιστορία που άκουσα στο στρατό. Την φωτογραφία διάλεξε η σελίδα και την βρίσκω κατάλληλη. Σε αναμονή των αποτελεσμάτων του Διαγωνισμού με θέμα τον Τρόμο που διοργάνωσε η ιστοσελίδα.
 

Η στοιχειωμένη σκοπιά

 

"..η σκοπιά στην άκρη του στρατοπέδου ήτανστοιχειωμένη."

        Όλοι οι νεοσύλλεκτοι άκουγαν από τους «παραμένοντες» πως η σκοπιά στην άκρη του στρατοπέδου πυροβολικού της Θήβας, ήταν στοιχειωμένη. Το φάντασμα, έλεγαν, της μάνας κάποιου νέου φαντάρου που σκοτώθηκε στην εκπαίδευση από ελαττωματικό βλήμα, ούρλιαζε κολασμένα και πετούσε πέτρες στον σκοπό.

       Έκανε μια επικερδή συμφωνία με τον επιλοχία. Θα χτυπούσε το γερμανικό νούμερο για μια εβδομάδα στη στοιχειωμένη σκοπιά. Θα έβγαινε όμως εξοδούχος Σάββατο και Κυριακή.

       Τελικά, πήρε μια μεγάλη αναρρωτική. Τα δέκα ράμματα και το τεράστιο καρούμπαλο στο κεφάλι του το πρωϊ της Παρασκευής (δεν θυμόταν πως έγιναν), του έδιναν δικαιωματικά την άδεια. Αυτά και όχι τα κάτασπρα μαλλιά του και οι βαθιές ρυτίδες στο νεανικό του πρόσωπο. Ούτε βεβαίως το φρικτό τραύλισμα που απέκτησε, κανείς δεν ξέρει πως.  

Διήγημα 120 λέξεων

Ακόμη ένα μικρό διήγημα  

    

     Ακόμη ένα μικρό διήγημα μου 120 λέξεων δημοσίευσε η εξαιρετική ιστοσελίδα 120 Λέξεις η οποία παρακινεί στη συγγραφή και υποστηρίζει την προσπάθεια νέων συγγραφέων. Σας το παραθέτω με φωτογραφία που διάλεξα εγώ.

Βραβείο Εξαίρετης (Διά)Πραξης....... Φόνου

     

Ήταν όμως πάντα στο πλευρό τους....

Βραβεύτηκε πάλι από την Ακαδημία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον συνεχάρει ολόθερμα. Ήταν το πρότυπο του εθελοντή-διασώστη. Όμως δεν έσωζε ζωές, αφαιρούσε. Ανακάλυψε τον εθελοντισμό πριν χρόνια και αποτέλεσε αυτός την τέλεια κάλυψη και το υπέρτατο καταφύγιο της διαστροφής του.

     Έπνιγε τους ημιθανείς ναυαγούς, συνέθλιβε τα κεφάλια των σεισμόπληκτων που ανακάλυπτε στα ερείπια, έκοβε τις αρτηρίες των οδηγών και τους αποτέλειωνε πριν έρθει το ασθενοφόρο. Έσωζε όσους δεν προλάβαινε να σκοτώσει. Ήταν όμως πάντα στο πλευρό τους, Νεπάλ, Καλκούτα, Πουκέ, Ηλεία. Παντού όπου τον είχε ανάγκη ο Χάρος για να… διορθώσει το έργο του.

      Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του ευχήθηκε να είναι πάντοτε έτοιμος να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του και του παρέδωσε το Βραβείο Εξαίρετης (Διά)πραξης… Φόνου.

Γιάννης Μπαχάς

Διαγωνισμός με θέμα τον Τρόμο σε 120 λέξεις

Γράψε μια ιστορία 120 λέξεων

        Η λογοτεχνική ιστοσελίδα «120λέξεις» δημοσιεύει ιστορίες με ανώτατο όριο τις 120 λέξεις αλλά και διοργανώνει διαγωνισμούς με διάφορα θέματα. Ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα της με έξι έως τώρα ιστορίες μου (τέσσερεις για τον διαγωνισμό με θέμα τον Τρόμο και δύο αταξινόμητες) και είχα την τιμή να δω δημοσιευμένη την πρώτη μου με τίτλο «Να φύγετε, να πάτε αλλού» καθώς και το βιογραφικό μου στη στήλη των συνεργατών της ιστοσελίδας. Ο διαγωνισμός εξάλλου είναι ακόμη ανοιχτός μέχρι τις 15 Οκτωβρίου 2015.  Σας παροτρύνω να λάβετε και εσείς μέρος στέλνοντας μικρές ιστορίες.

         Όπως εξηγεί η ιστοσελίδα, η ιδέα για την δημιουργία της προήλθε από το παρακάτω γεγονός: Κάποτε, ο Έρνεστ Χεμινγουέϊ ισχυρίστηκε ότι είναι ικανός να περιλάβει μια ολοκληρωμένη ιστορία σε ένα διήγημα έξι μόλις λέξεων.

Προς πώληση, βρεφικά παπούτσια, όχι φορεμένα.

        Μέσα στις έξι αυτές λέξεις κρύβεται η τραγική ιστορία της δολοφονίας ενός βρέφους από τους γονείς του που ξεσκέπασε η αστυνομία του Ιλινόις, ακολουθώντας τα στοιχεία μιας αγγελίας που έψαχνε αγοραστές για ρούχα μωρού από πρώτο χέρι. Η είδηση παίζει στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας The Spokane, και τραβάει την προσοχή του εντεκάχρονου Έρνεστ που αγνοεί ακόμα ότι την ημέρα εκείνη, στις 16 Μαΐου του 1910, θα συλλάβει την ιδέα του περίφημού σήμερα «Flash story». Η ιστοσελίδα λοιπόν μας θέλει πιο φλύαρους και μας καλεί να γράψουμε μια ιστορία ακριβώς 120 λέξεων και να κερδίσουμε, την μερίδα του διαδικτύου που μας αναλογεί.

       Για να δώσει δε μεγαλύτερη ώθηση στους δημιουργούς  η ιστοσελίδα «120 λέξεις» διοργανώνει λογοτεχνικό διαγωνισμό με θέμα τον Τρόμο και μας καλεί να γράψουμε μια ιστορία 120 -ακριβώς- λέξεων, της οποίας το θέμα θα σχετίζεται με το είδος του τρόμου και να τη στείλουμε ηλεκτρονικά μαζί με τα στοιχεία μας (όνομα, επώνυμο και τρόπο επικοινωνίας) μέσω της σχετικής φόρμας επικοινωνίας που μπορούμε να βρούμε στην ιστοσελίδα έως τις 15 Οκτωβρίου, με τίτλο μηνύματος “Διαγωνισμός”. Οι νικητήριες ιστορίες του διαγωνισμού θα ενταχθούν σε ανοιχτό e-book με θέμα τον τρόμο, το οποίο θα διατίθεται ελεύθερο στο διαδίκτυο μέσω της ιστοσελίδας και διαφόρων ηλεκτρονικών βιβλιοπωλείων.

        Με την αποστολή της ιστορίας, ο συγγραφέας παραθέτει στη Σελίδα την άδεια να εκδώσει ηλεκτρονικά το έργο του. Τα πνευματικά δικαιώματα παραμένουν δικά του. Σχετικές ενημερώσεις για την πορεία και την εξέλιξη του διαγωνισμού θα υπάρχουν στην σελίδα  στο Facebook, 120lekseis.com.

        Αυτή είναι η πρώτη μου ιστορία 120 λέξεων που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα και η φωτογραφία με την οποία την «έντυσε»:

«Να φύγετε, να πάτε αλλού»

       Το Σύστημα παρήγαγε άψογες ψηφιακές σκηνές, αλλά και ταινίες με κομπάρσους και διαλόγους, όλες κατασκευασμένες σε στούντιο. Παίζονταν στις ειδήσεις και σε ειδικές ενημερωτικές εκπομπές. Σκοπός τους να προσελκύσουν τους χιλιάδες ανέργους, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους ανάπηρους και τους παράνομους. Και να τους βρουν εργασία. Όχι όμως στη Γη, αλλά στις αποικίες σε όλους, σχεδόν, τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.

       Τα τεράστια διαστημόπλοια έφευγαν ασφυκτικά γεμάτα για τον Άρη, τον Δείμο, τον Φόβο, τον Πλούτωνα και αλλού. Αποβίβαζαν τον κόσμο και επέστρεφαν. Αυτοί όμως δεν θα επέστρεφαν ποτέ.

       Δεν χάθηκαν όμως όλοι. Οι πλανήτες είναι ζωντανοί και συμπάσχουν με τις μορφές ζωής που παλεύουν να επιβιώσουν. Όσοι επέζησαν, γυρίζουν σήμερα για να εκδικηθούν.

Γιάννης Μπαχάς