"Vales Marineris": Το Βραβείο των Συμπαντικών Διαδρομών για το Scifiku

Χαϊκού εμπνευσμένα από το κοσμικό Έρεβος  

        Ανακοινώθηκαν τα φετινά βραβεία Λογοτεχνίας του Φανταστικού που διοργανώνουν οι εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές του φίλου συγγραφέα Γιώργου Σωτήρχου. Είχα την τιμή να λάβω το τρίτο βραβείο με τρία χαϊκού μου Επιστημονικής Φαντασίας τα οποία θα δημοσιεύσω εδώ μαζί με όσα απέρριψα αρχικώς σε ένα ενιαίο σύνολο σκοτεινών χαϊκού που μου εμπνέει το κοσμικό έρεβος. Δεν θα γράψω ποια ήταν αυτά που διακρίθηκαν. Εσείς τι λέτε; 

Οι άλλοι νικητές του Διαγωνισμού ήταν οι:

Νεφέλη Κωτίτσα, πρώτη θέση

Γιάννης Δημόπουλος, δεύτερη θέση 

Παναγιώτης Φαμέλης, τρίτη θέση ισόβαθμος με εμένα. Συγχαρητήρια σε όλους.

            Κρύα Ευρώπη,

στον πάγο περιμένεις,

πλοκαμόχερη.

             

               Ωραίο σκάφος,

σαν χύτρα βράζει κρέας

των αστροναυτών.

                Νέα φυτεία

νόστιμων ζώων κρέας

η Γη σας είναι.

            Μην μας αγγίζεις

των Κρόνιων το φαϊ 

είμαστε εμείς.

Δέκα χρόνια

ήταν η βάρδια τους.

Μας βαρέθηκαν.

                 

Ωραία γεύση

οι αστροναύτες έχουν,

αλλά και τσόφλι.

Το έδαφος σου

ψυχρό ρομπότ πιστεύεις

ερωτεύτηκε. 

    Οι φωτογραφίες είναι από τις ταινίες: Europa Report (2013), Sputnik (2020), Event Horizon (1997), War of Worlds (2005) και Prometheus (2012). 

 

Ποίημα: Στις μικρές ερασιτεχνικές ομάδες

      Συμμετέχω στην ψηφιακή συλλογή Ποίησης E-poem 

           Από τις πολύ προσεγμένες εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές του φίλου εκδότη Γιώργου Σωτήρχου και σε επιμέλεια της Ευδοξίας Γραμμένου, κυκλοφορεί το e-book με τον τίτλο E-poem. Στην ποιητική αυτή συλλογή έχω την τιμή να συμμετέχω με τέσσερα ποιήματα μου που τα ενέταξα σε μία σύνθεση με γενικό τίτλο Αθλητική Ποίηση. Στο Φρούριο της Λήθης έχω παρουσιάσει κατά καιρούς αυτές τις συνθέσεις μου που μου ενέπνευσε η ενασχόληση μου με τον Αθλητισμό. Πρόκειται για τα ποιήματα "Το ποίημα του αθλητή" , το "Χειροκρότησε τον Νέρωνα" και το "Ζώντες Ζάνες".  Ακόμη ένα επίσης (δεν θα το βρείτε στο ηλεκτρονικό βιβλίο) είναι το "Με σπονδές ιδρώτα" που εκτιμήθηκε από αρκετούς διαχειριστές ιστοσελίδων, όπως ο λογοτέχνης Γεράσιμος Μοσχόπουλος, που με τίμησαν με την δημοσίευση του. Το τέταρτο αυτής της σύνθεσης  με τίτλο "Στις μικρές ερασιτεχνικές ομάδες" δεν το δημοσίευσα μέχρι σήμερα αν και έχει γραφεί πριν αρκετό καιρό. Το υποβάλλω στην κρίση σας και σας καλώ, εάν σας αρέσει και σας εμπνέει, να το συστήσετε στους φίλους σας αλλά και να αποκτήσετε το ηλεκτρονικό βιβλίο που περιλαμβάνει εξαιρετικά ποιήματα νέων κυρίως ποιητών.

  Στις μικρές ερασιτεχνικές ομάδες 

Γιατί δεν παίζουν μόνο ποδόσφαιρο οι ερασιτέχνες

Στων μικρών ερασιτεχνικών ομάδων τις κοινωνίες,

με τα λίγα μέλη, τα όσα πρέπει,

 όπου ξεχνούν να σημειώσουν τις αποδημίες στα βιβλία τους,

και οι ενηλικιώσεις των παιδιών τους, με χαρά γίνονται δεκτές μιας κι αυξάνονται τα μέλη.

Εκεί, κι’ ας το επεδίωξαν στη θεμελίωσή τους να είναι οι Πρόεδροι,

ως να ιδρύονταν καινούρια αποικία,

υποφέρουν όλοι μαζί και όσοι απ’ αυτούς τις εμπνευστήκαν

δεν μπορούν, τα αθλητικά να μην φορέσουν,

δεν μπορούν, στο γήπεδο να αρνηθούν να μπουν,

κι’ ας είναι

αθλητές απόμαχοι και η ομάδα τους καφενείο του χωριού,

μόνο γνωστή στους ίδιους,

μηδέποτε θέμα στις ειδήσεις και στων εφημερίδων μόνο στα ψιλά.

Δεν είναι η χαρά της κίνησης,

ποτέ αυτή δεν ήταν από μόνη της αρκετή,

όχι πάντως στις αθλοπαιδιές.

Είναι της εβδομάδας που προηγείται του αγώνα,

οι συζητήσεις, η ιεροτελεστία της στολής,

ο αριθμός της που με μαγική επωδό μοιάζει,

στα αποδυτήρια καλώντας, ποιος ξέρει ποιές δυνάμεις.

Οι ελλείψεις και οι κακοτεχνίες

είναι στη μνήμη τους που μένουν ζωντανές.

Μόνο εκεί,

στις ερασιτεχνικές ομάδες,

κάθε Κυριακή τελούνται Ολυμπιάδες.

Την οσμή αυτών των θυσιών,

τον ιδρώτα, το αίμα των τραυματισμών,

την κνίσα του χρόνου του ελεύθερου που καίγεται,

τις επικλήσεις των αγαθοδαιμόνων στους καυγάδες των συζύγων,

καθώς θα λείπουν απ’ το σπίτι κι’ αυτή την Κυριακή.

Αυτές τις θυσίες δέχονται με χαρά οι εναγώνιοι Θεοί.

Μόνο εκεί ο Ολυμπισμός κατοικεί,

στις μικρές ομάδες τις ερασιτεχνικές.

Κι’ αν σταματήσει κάποιου η καρδιά,

την ώρα που αγωνίζεται,

αυτόν θα στέψουν οι Ελλανοδίκες νικητή,

γιατί,

τον νίκησε με δόλο η σύγχρονη ζωή,

με άγχος, με δηλητήριο τροφή,

με αέρα βρώμικο, χωρίς Θεούς.

Και οι Ζάνες, εδώ και πολύ καιρό,

κοσμούν την Εθνική οδό μας,

σε όλο της το μήκος,

στο βάθρο τους όμως,

το όνομα κανενός ερασιτέχνη δεν θα βρεις,

γιατί ήταν, είναι και θα είναι

Ο μόνος δικαίως νικητής.

Ιωάννης Μπαχάς

   Θεσσαλονίκη, 16/8/2015     

Βιβλίο: Bifrost, The Path of Warriors

Ζούσα όσα ήθελα μέσω της συγγραφής

“Bifrost, The Path of Warriors” του Χρήστου Κεσκίνη

       

Ο συγγραφέας Χρήστος Κεσκίνης

Συμμετείχα στην παρουσίαση του βιβλίου του Χρήστου Κεσκίνη  “Bifrost, The Path of Warriors” στα πλαίσια της Λέσχης Ανάγνωσης των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές στη Θεσσαλονίκη, λίγο μετά την έκδοση του τον Ιανουάριο του 2016. Θα έπρεπε ίσως να έχω διαβάσει ήδη τη νουβέλα του, πάντα όμως επιλέγω το ανάποδο, καθώς θα ήξερα ήδη όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που έκανα στον συγγραφέα. Και ομολογώ ότι πολύ έξυπνα, ο τελευταίος μου απάντησε διφορούμενα, παραπέμποντας με στο βιβλίο, ως έμπειρος συγγραφέας, κάτι το οποίο και είναι καθώς, αν και είναι το πρώτο του βιβλίο, εντούτοις γράφει εδώ και πολλά χρόνια. Πιστεύω ότι πυροδότησε πλέον τη διαδικασία της εκδοτικής του ανάφλεξης.

       

Με όμορφο εξώφυλλο

Στην αρχική μου ερώτηση, μου απάντησε πως έμπνευση για την ιστορία του βιβλίου είναι ένα, με μικρή ιστορική αποτύπωση, πραγματικό γεγονός, της πολυαίμακτης ιστορίας των Βίκινγκς που ανακάλυψε στην επισταμένη έρευνα που έκανε και από όπου άντλησε γεγονότα, τοπωνύμια και ονόματα αλλά και πολλά άλλα στοιχεία.

        Ο ήρωας της νουβέλας αρχικώς ίσως θορυβήσει (χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη καθώς ο αναγνώστης του θα βρει στοιχεία της δικής του προσωπικότητας σε αυτόν) αφού έχει εμμονή με την ηρωϊκή παράδοση των Βίκινγκς και την πορεία τους προς την απόλυτη τελείωσή της που είναι η αποθεωτική είσοδος στην Βαλχάλα. «Δημιούργησα ήρωες για να δώσουν τις μάχες που εγώ δεν μπορούσα. Να λαμβάνουν τις τιμές που επιθυμούσα. Να πεθαίνουν με θανάτους που έλπιζα και αναζητούσα», λέει ο συγγραφέας στο βιβλίο. Η πορεία αυτή απαιτεί έναν ηρωϊκό τρόπο ζωής εμπνεόμενο από τις αρχές της φιλοπατρίας, της ευσέβειας προς τους Θεούς, της ευγένειας προς τις γυναίκες, του σεβασμού προς τους ηλικιωμένους, της μαχητικότητας και της ανδρικής συντροφικότητας στα όπλα. Κυρίως όμως απαιτεί έναν ηρωϊκό θάνατο στο πεδίο της μάχης αφού ο φιλόδοξος ήρωας πολεμήσει με ανδρεία έως το τέλος και αξιωθεί να τον συνοδεύσουν οι φλογερές Βαλκυρίες στον ιδανικό τόπο της αιωνιότητας.   

       Πως όμως ο ήρωας του βιβλίου, που αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την πορεία του προς το ιδανικό, μπορεί να πετύχει αυτόν, τον εκ πρώτης όψεως, φαινομενικά αδύνατο στόχο, αφού θα πρέπει να πολεμήσει και να πεθάνει ηρωϊκά αλλά και να ολοκληρώσει την αφήγηση  της πορείας του; Εδώ βρίσκεται η αξία του συγγραφέα που αντιμετωπίζει με επιτυχία τις λογικές και χρονικές αντιφάσεις που έχει μια προσωπική αφήγηση και κυρίως τις ασυνέπειες και θα περίμενε κανείς ότι θα τον «νικούσαν» αφού ο ήρωας βαίνει προς τον… δικό του θάνατο. Πως γράφει τότε; Ο συγγραφέας έχει μια εξαιρετική έμπνευση, που όπως ο ίδιος μου απάντησε, ο αναγνώστης θα πρέπει να την ανακαλύψει μόνος του διαβάζοντας απνευστί το μικρό εξάλλου βιβλίο.

        Ένοιωσα την αγωνία που διατρέχει σε όλο του το έργο τον ήρωα συγγραφέα για την εκπλήρωση ενός ηρωϊκού ιδανικού σε έναν αλλοτριωμένο κόσμο όπου είσαι ότι κερδίζεις (όπως και να το κερδίζεις) και όπου το χρήμα, η κοινωνική θέση και η δημοφιλία είναι αξίες και από την άλλη η άδολη, αφιλοκερδής ηρωϊκή στάση ζωής και η επιδίωξη του ηρωϊκού προτύπου, σώματος, πνεύματος και χαρακτήρα, θεωρούνται εμμονή, διαταραχή ή και ακόμη και σχιζοφρένεια.

       

Ο Μισίμα ακολούθησε τον ηρωϊκό πρότυπο

        Διαβεβαιώνω τον συγγραφέα-ήρωα πως δεν είναι μόνος στον δύσκολο δρόμο που επέλεξε. Όπως και ο ίδιος αναζητάει στη σωματική ρώμη (με την ενασχόληση του με τις μαχητικές τέχνες και την οπλασκία), στη φύση (με τις περιηγήσεις του και το κυνήγι) και στη φιλία τους οδοδείκτες της ηρωϊκής αυτοπραγμάτωσης του, έτσι και ευτυχώς, πολλοί είναι οι νέοι που εμπνέονται από τις ίδιες αξίες.  Στην μακριά παράδοση λογοτεχνών θα υποδείξω τη μελέτη του Ιάπωνα Γιούκιο Μισίμα, που ασχολήθηκε με τη σωματοδομική και το Κέντο, και φυσικά του Ρόμπερτ Χάουαρντ, τον πυγμάχο με τον ευαίσθητο ψυχισμό.

Έτσι τιμούν σωστά την Επική Μουσική

         Ίσως όμως όλες οι περιπέτειες όλων όσων βαδίζουν τον ηρωϊκό δρόμο στη ζωή (σαν τον Έλληνα Θεό Ηρακλή) δεν συναντούν τα ίδια σταυροδρόμια όπως ο Bifrost του Χρήστου Κεσκίνη. Σημασία βεβαίως έχει, όσο κοινότυποι και να είμαστε, το ταξίδι του ήρωα. Και καθώς είναι πιο εύκολο να ονειροπολούμε παρά να ζήσουμε τον δρόμο των Βίκινγκς, βαδίστε τον και εσείς νοερά με τον Bifrost. Δώστε την υπόσχεση που δίνει στον εαυτό του: «Ήμουν έτοιμος να θυσιαστώ για να προστατεύσω όσα πίστευα, από αυτούς. Θα έδινα τη ζωή μου, για να διατηρήσω την Αρχαία Θρησκεία ζωντανή. Θα προσπαθούσα με όλες μου τις δυνάμεις να κρατήσω την πίστη στους Θεούς μου ζωντανή. Αν μπορούσα να αλλάξω τη μοίρα μου, μαζί με την πορεία της Ευρώπης και ίσως του κόσμου, θα προσπαθούσα με όλες μου τις δυνάμεις». Καλό ταξίδι λοιπόν και σε εσάς και προσοχή στα κοφτερά τσεκούρια.

             

Στο "Excalibur" 

Τέλος, πρέπει να τονίσω πως και αυτή η έκδοση των ΣυμπαντικώνΔιαδρομών είναι ιδιαιτέρως προσεγμένη και καλαίσθητη. Επίσης, σας προτείνω να αναζητήσετε τον θαυμάσιο σελιδοδείκτη που έχει στην πίσω όψη του τους Ρούνους με τη σημασία τους. Η εικόνα του εξώφυλλου είναι του  Dusan Kostic. Ο Χρήστος Κεσκίνης είναι δραστήριο μέλος του φιλόμουσου σωματείου “Excalibur” που τιμάει με τακτικές εκδηλώσεις την Επική Heavy Metal Μουσική και φιλοτεχνεί όμορφες αφίσες με σχετικά θέματα όπως αυτή για την πρόσφατη επετειακή εκδήλωση του Συλλόγου με το πλοίο Ντρακάρ (το διάβασα στο βιβλίο).   

Γιάννης Μπαχάς              

Διήγημα: Το Σπίτι

Το σπίτι

Διήγημα του Χρήστου Κεσκίνη

Ο Χρήστος Κεσκίνης είναι ο νέος συνεργάτης της ιστοσελίδας μας. Προσφάτως κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές η νουβέλα του Bifrost, the path of warriors. Ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδη, όπως ο πλους με τα πλοία των Βίκινγκς, τα Ντρακάρ που τόσο γλαφυρά περιγράφει ο συγγραφέας. Αναζητήστε το. Μέχρι τότε, απολαύστε το διήγημα που μας έστειλε.  

"Στεκόταν εγκαταλελειμμένο και επιβλητικό..."

      Το σπίτι στεκόταν εγκαταλελειμμένο και επιβλητικό στην κορυφή του λόφου. Τριγύρω, κανένας δεν τολμούσε να χτίσει για τόσα πολλά χρόνια, που ένα πυκνό δάσος είχε αναπτυχθεί, αλλά ακόμη και αυτό έδειχνε να τρομάζει στην θέα του σπιτιού και να μην πλησιάζει. Κανένας πλέον δεν θυμόταν το γιατί, όμως όλοι ήξεραν ότι δεν έπρεπε να πλησιάσουν. Τόσοι πολλοί ήταν οι θρύλοι για εκείνο το μέρος που όσοι δεν το είχαν δει, δεν πίστευαν καν την ύπαρξή του. Ο κήπος του, χωρίς κάποιο χέρι να τον περιποιείται για τόσους αιώνες, ήταν γεμάτος αγριόχορτα και αγκάθια. Αυτό που κάποτε ήταν ένας όμορφος λαβύρινθος από θάμνους,  τώρα ήταν ένα χαοτικό σύμπλεγμα τεράστιων φυτών, μπλεγμένων μεταξύ τους. Στους τοίχους τα φυτά είχαν αρχίσει να αναρριχώνται με υπομονή και κάποια στιγμή το σπίτι θα γκρεμίζονταν. Όμως, σε πείσμα των ανθρώπων, οι πέτρες θα άντεχαν ακόμη αιώνες.

     Στο εσωτερικό του σπιτιού, το σκοτάδι ήταν αδιαπέραστο. Ακόμη και το καταμεσήμερο, το φως του Ήλιου, όταν κατάφερνε να προβάλει πίσω από τα μονίμως γκρίζα σύννεφα, δεν μπορούσε να διαπεράσει τις βαριές μαύρες κουρτίνες.  Τα έπιπλα, σαπισμένα από αιώνες, έλιωναν λερώνοντας τα χοντρά χαλιά στα μεγάλα δωμάτια του. Πριν από αμέτρητα χρόνια, αυτά τα δωμάτια φιλοξενούσαν χορούς και δεξιώσεις τόσο πλούσιες που θα έκαναν τους βασιλιάδες να ντρέπονται, αν το ήξεραν. Όμως τώρα, μόνο σιωπή απλώνονταν στο σπίτι. Απόλυτη σιωπή και η μυρωδιά της μούχλας. Η μυρωδιά του θανάτου. Στο διάδρομο διάφορα αγάλματα πολεμιστών ήταν έτοιμα να πολεμήσουν με αόρατους άγριους δαίμονες, ουρλιάζοντας πολεμικούς παιάνες.  

   

"Απόλυτη σιωπή και η μυρωδιά της μούχλας"

Στο μεγάλο γραφείο στον πάνω όροφο, μία βιβλιοθήκη φιλοξενούσε τόσο παλιούς τόμους που τα φύλλα τους ήταν έτοιμα να διαλυθούν με το που θα έρθουν σε επαφή με τον αέρα. Τόμους που μέσα τους θα μπορούσαμε να διαβάσουμε την Ιστορία από την αρχή του Χρόνου, ενώ από κάποιους δεν θα καταλαβαίναμε τίποτα απολύτως, μιας και είναι γραμμένοι με ιερογλυφικά. Ιερογλυφικά που ο τελευταίος άνθρωπος που τα καταλάβαινε πέθανε πριν από πολλούς αιώνες.                 Κανένας θόρυβος δεν διέκοπτε την απόλυτη σιωπή. Κανένας δεν θα το έκανε μέχρι το τέλος του Χρόνου. Οι ταπετσαρίες είχαν αρχίσει να πέφτουν και να λιώνουν. Πάνω στο μεγάλο γραφείο μια σκακιέρα με μαρμάρινα πιόνια είχε σταματήσει στην μέση μιας αιώνιας μάχης. Η λεύκη Βασίλισσα απειλούσε τον μαύρο Πύργο, όμως ο Ίππος ετοιμάζονταν να τον  υπερασπιστεί . Δίπλα, ένας τεράστιος τόμος ήταν ανοιγμένος στην μέση. Αυτά που ήταν γραμμένα, είχαν αρχίσει να σβήνονται από τον Χρόνο. Ονόματα ξεχασμένων  μάγων και ηρώων που τα κόκαλά τους είχαν σαπίσει . Στην πολυθρόνα πίσω από το γραφείο, ένας σκελετός κρατούσε ακόμη την πένα στα παγωμένα χέρια του. Το μελάνι είχε στεγνώσει και η ιστορία που ήθελε να γράψει είχε μείνει στην μέση. Κανένας δεν θα μάθαινε ποτέ αν ο ήρωας κατάφερνε να σώσει την φυλακισμένη πριγκίπισσα από τον δράκο.  Το τζάκι ήταν σβηστό και παγωμένο. Παντού υπήρχε η σκιά του χρόνου. 

"Είναι άγνωστο αν οι ρούνοι  άντεξαν.."

  Το διπλανό δωμάτιο ήταν τελείως άδειο. Δεν υπήρχαν καν παράθυρα και δεν υπάρχει ούτε ένα κάδρο στους τοίχους. Μια μισοτελειωμένη πεντάλφα μαρτυράει τον λόγο του φριχτού θανάτου του τελευταίου ιδιοκτήτη του σπιτιού. Δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει το μοιραίο ξόρκι. Δαίμονες από καιρό φυλακισμένοι και ξεχασμένοι ξεχύθηκαν με μανία στον κόσμο μας. Είναι άγνωστο αν οι ρούνοι που προφύλασσαν το σπίτι  άντεξαν μετά τον θάνατο του μάγου που τους είχε χαράξει, ή οι δαίμονες όρμησαν στην Γη για να προκαλέσουν φρίκη και τρόμο στην ανθρωπότητα. Ας ελπίσουμε να μας λυπηθούν οι Θεοί που εμείς εγκαταλείψαμε.

Χρήστος Κεσκίνης

Θεσσαλονίκη, Φεβρουάριος 2016 

Αθλητική Ποίηση

Ένα αίτημα προς τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή

   

Ο Γανυμήδης

Το παρακάτω ποίημα μου δημοσιεύτηκε στην πάντα φιλόξενη ιστοσελίδα των Εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές του αεικίνητου δημιουργού Γιώργου Σωτήρχου. Υπήρξε η ανταπόκρισή μου στο Κάλεσμα σε Νέους Ποιητές που αποτελεί μια συνεχής ανοικτή πρόσκληση δημιουργών να δημοσιεύσουν έργα τους στην ιστοσελίδα, στο περιοδικό και στις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Έμπνευσή μου αποτέλεσε η διαρκής συζήτηση στην Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή για την ένταξη κρατών στους Ολυμπιακούς Αγώνες και καθώς δεν είναι πλέον ούτε Ολυμπιακοί, ούτε Αγώνες, κατά την άποψή μου, οραματίστηκα πως και οι εξωγήϊνοι αιτήθηκαν τη συμμετοχή τους, "πονοκεφαλιάζοντας" τους "Αθάνατους".   

Ολυμπιακοί στο Γανυμήδη

Ήθελαν να μετέχουν και αυτοί

στην έμπνευση, όπως ‘μάθαν, την ελληνική

κι’ αφού δεν ίσχυε πλέον το «πλην βαρβάρων»,

εδώ και χιλιάδες γήινα έτη,

δεν έβλεπαν το λόγο να τους το αρνηθεί

η, όπως την λένε, Ολυμπιακή Επιτροπή

και έστειλαν εκπρόσωπο δυναμικό και όχι ικέτη.

και έστειλαν εκπρόσωπο δυναμικό και όχι ικέτη...

Τα λόγια τους στην Επιτροπή

προκάλεσαν αμηχανία και ντροπή,

αφού η έμπνευση είπαν είναι ελληνική,

αφού επιτραπήκαν οι βαρβάροι,

αφού η Ηλεία τα πρωτεία χάνει,

και η έδρα έχει πάει στη Λωζάννη,

αφού οι πόλεμοι δεν σταματάνε

όταν οι άνθρωποι κάνουν αγώνες

και για συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα, βλέπουν ευκαιρία

στην ανυποληψία έχει περιέλθει η Εκεχειρία.

Αφού από τους σύγχρονους Ελλανοδίκες

άλλοι για διαφθορά αντιμετωπίζουν δίκες

κι’ άλλους έφθειρε η διαπλοκή

και όλοι, αν και «αθάνατοι, αποδείχθηκαν θνητοί.

Μα έπρεπε τόσα πρώτα θέματα να ρυθμίσουν...

Υπήρχαν και άλλα θέματα

και οι εκπρόσωποι τους έδειξαν τον αναγκαίο ζήλο.

Ποιοι είναι αυτοί που θα μας αρνηθούν συμμετοχή

για το μπλεγμένο μας το φύλο,

όταν με ενέσεις και εγχειρίσεις

οι γήινοι αλλάζετε μορφή και λειτουργίες

και με αυτές καρπώνεστε επιτυχίες.

Πιστεύουμε πως θα ‘πρεπε και εμείς,

μετά από τόσα χρόνια υπομονής

παρατηρώντας σας απ’ το διάστημα

τη λεηλασία του όμορφου ελληνικού καρπού

και του επαγγελματισμού το απόστημα,

μέλη να γίνουμε της οικογένειας σας της Ολυμπιακής

και μέτοχοι του θησαυρού.

Προτέρημά μας να θεωρηθεί,

η φύση μας η πολυμορφική,

το φύλο μας το πολλαπλό,

τα πάμπολλα τα άκρα μας,

και η επικοινωνία μας η τηλεπαθητική.

Αφού θαυμάσιες κατασκεύασαν εγκαταστάσεις...

Αυτά είπαν μέσα στα κεφάλια των «αθανάτων»

οι υδαρείς του Σείριου εκπρόσωποι,

με χίλια στόματα και μάτια, όμως απρόσωποι,

με τα πλοκάμια τους τυλίγοντας τα χέρια των αθανάτων,

σε μια προσπάθεια να δείξουν φιλικοί και εξοικειωμένοι,

προκαλώντας τους την εμπειρία χίλιων θανάτων,

από την αίθουσα βγήκαν τρεκλίζοντας χλωμοί και ιδρωμένοι.

Και είναι αλήθεια, σκέφθηκαν, στων Ολυμπιακών τα χάλια,

ίσως δεν χάλασε και ο τόπος να δώσουμε μετάλλια,

αφού μάλιστα το αίτημά τους έθεσαν τόσο κόσμια

και κυριολεκτικά πλέον τα πρωταθλήματα μας να γίνουνε παγκόσμια.

Μα έπρεπε τόσα πρώτα θέματα να ρυθμίσουν,

γήπεδα, οδηγίες και εναγώνιοι κανόνες,

όπως στην Πάλη με πόσα χέρια θα πιαστούν

και πως αγωνίζεσαι με όντα που ήδη ζουν αιώνες.

Φεύγοντας, στο τραπέζι, των αθλητών τους

για την επόμενη Ολυμπιάδα αφήσαν καταστάσεις.

Και μια πρόταση για τους επόμενους αγώνες

Αφού θαυμάσιες κατασκεύασαν εγκαταστάσεις,

και προπονήσεις εδώ και αιώνες,

σε όλα τα αθλήματα κάνουν ήδη,

Ολυμπιακούς να κάνουν ζήτησαν στον Γανυμήδη.

Όταν του διαστήματος ρίξουμε τα κάστρα

Αγώνες ας κάνουμε στα άστρα.

Γιάννης Μπαχάς

Θεσσαλονίκη, 27/6/2015