Διήγημα: Με τριήρη στο Λέχοβο

Ένα βραβευμένο διήγημα μου που μόλις εκδόθηκε. 

         

Η αφίσα του διαγωνισμού

Αυτό το καλοκαίρι πήρα μέρος σε ένα διαγωνισμό διηγήματος με θέμα μια ζωγραφιά που εικόνιζε ένα ιπτάμενο πλοίο. Η εικόνα του “Ιπτάμενου Πλοίου” ήταν του  Ηλία Χανδέλη, πάνω της στηρίχτηκε όλη η ιδέα του διαγωνισμού και ενέπνευσε πολλές ωραίες ιστορίες. Εκατόν ένα διηγήματα υποβλήθηκαν, δεκαπέντε διακρίθηκαν και τριάντα από αυτά εκδόθηκαν σε βιβλίο μόλις πριν την εκπνοή του 2015. Κριτές του διαγωνισμού ήταν οι Θωμάς Μυλωνάς και Ηλίας Χανδέλης, μαζί με την εκδότρια Χαραλαμπίδη Δέσποινα. Οι παραπάνω δέχτηκαν να είναι κριτές και  να αναλάβουν αυτό το δύσκολο ρόλο της απόφασης που έχει να κάνει με κομμάτια δημιουργίας μέσω της γραφής.  

         

Η ζωγραφιά του Ηλία Χανδέλη

Όπως γράφει η ιστοσελίδα των Εκδόσεων Bythebook: «Πετάξαμε με ιπτάμενα πλοία, με φτερωτά πλοία, με ιπτάμενες ψυχές, μπήκαμε μέσα σε όνειρα, μέσα σε κουπέ τρένων, σε σαλονάκια ψυχολόγων, σε πλοία που βουλιάζουν αλλά εν τέλει πετάνε, σε σχολικές αίθουσες, σε ταξί, σε τελεφερίκ, σε προπονήσεις γυναικείας ομάδας χάντμπολ, στο κέντρο μια σημερινής Αθήνας, πήγαμε στο μέλλον, πήγαμε στο παρελθόν, σε ένα αναπάντητο γιατί, σε αναμνήσεις, σε προσδοκίες, ταξιδέψαμε με τον ιπτάμενο Ολλανδό, με τον Ιούλιο Βερν, με ναυτικούς, πέσαμε σε ναυάγια, σε σύγχρονη κιβωτό, σε πλοία γεμάτα πρόσφυγες, σε κόκκινα, κίτρινα, μαύρα πλοία, σε μπαρ με πειρατές, σε σύννεφα-πλοία, σε ιπτάμενα πλοία-παρατηρητήρια, σε δίνες, σε γαιδάρους που πετάνε, σε διαλόγους εν πλω, σε νοσοκομεία, γίναμε αγάλματα, ρίξαμε άγκυρες, μετρήσαμε τον χρόνο, βρεθήκαμε σε νησιά, βρήκαμε λουλούδια στην θάλασσα, συναντήσαμε γοργόνες, περιμέναμε πλοία σε λιμάνια που δεν επέστρεψαν ποτέ ή πάλι βρεθήκαμε σε κάποια πλοία που πάντα θα επιστρέφουν, διαβάσαμε πολλές και ωραίες ιστορίες, ανατρεπτικές ιστορίες, πρωτότυπες, ξεχωριστές.»

         

Εκδοθήκαμε!!!

Οι βαθμολογικές αποκλίσεις ήταν ελάχιστες και η σειρά κατάταξης είναι καθαρά για τυπικούς λόγους. Τα δεκαπέντε διηγήματα θεωρήθηκαν από τους κριτές ισάξια από άποψη εφευρετικότητας της ένταξης της εικόνας του ιπτάμενου πλοίου σε ένα διήγημα. Το διήγημα μου «Με τριήρη στο Λέχοβο» συμπεριλήφθηκε ανάμεσα στα δεκαπέντε που ξεχώρισαν και είχα την τιμή να εκδοθεί από τον εκδοτικό οργανισμό Bythebook.  Η τελική κατάταξη της μικρής λίστας του διαγωνισμού η οποία είναι με αλφαβητική σειρά ανά τίτλο διηγήματος ήταν η παρακάτω: Παύλος Νεοφύτου- Άλπεις, Σοφία Νικολιδάκη- Δευτεροβάθμιες εξισώσεις, Σοφία Καλογερίδου- Η εποχή της κωλοφωτιάς, Φώτης Μηκερόζης - Ήταν ένα μικρό καράβι, που ήταν αταξίδευτο, Παναγιώτα Φραντζή- Ιπτάμενο πλοίο, Θεοδώρα Βαγιώτη- Καλοκαιρινό Ταξίδι, Όττο του Μεγάλου Χάους/Κωστής Ανετάκης- Καράβι στο Χείλος του Κόσμου, Γιάννης Μπαχάς- Με τριήρη στο Λέχοβο, Άντια Λοϊζου- Μια μέρα στην παραλία, Κρυσταλία Ψαρρά- Παράξενοι Καιροί, Ξενοφώντας Μακρόπουλος- Ριγιούνιον, Καρούσου Δήμητρα- Σκέψεις σε βιτρό, Τηλέμαχος- Τελευταία υπόσχεση, Άννα Μάτζιαρη- Το ιπτάμενο πλοίο, Μένη Βαγιώτη- Το σημείωμα.

*  Λίγα λόγια για τους κριτές:

Μυλωνάς Θωμάς: Ζει στη Χαλκίδα και είναι φιλόλογος. Ασχολείται και με τη μετάφραση από την ιταλική γλώσσα και διατηρεί μια σελίδα χρονογραφοδιηγήματος στο περιοδικό «Αν». Ακόμη, έχει συμμετάσχει σε μερικές ανθολογίες διηγημάτων. Γράφει κυρίως μέσα στο τρένο για την Αθήνα και στο καφενείο Ρεξ, τέρμα παραλία.

Χανδέλης Ηλίας: Ζει και εργάζεται ως αρχιτέκτονας στην Αθήνα. Παράλληλα ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία. Τη δουλειά του δημοσιεύει στο www.ehandelis.com. Φωτογραφίες του από την έκθεση ΑΛΦΑΒΗΤΑ υπάρχουν στο Bythebook 

Χαραλαμπίδη Δέσποινα: Ζει στην Αθήνα και διατηρεί το ηλεκτρονικό κατάστημα Bythebook. Το Bythebook μέσα από μια εμπλουτισμένη βάση δεδομένων σε βιβλία, χειροποίητα αντικείμενα είναι εδώ για να προωθήσει δουλειές ανθρώπων που αγαπούν την τέχνη και δημιουργούν με το μυαλό τους και με τα χέρια τους.

    Οι φωτογραφίες από το Λέχοβο (και την ομάδα) είναι δικές μου.

Με τριήρη στο Λέχοβο

       

      Ο Αστυνομικός Διευθυντής του Αμυνταίου κάθονταν σκεφτικός και προβληματισμένος και κοίταζε επίμονα τις φωτογραφίες από τον τόπο του ατυχήματος. Είχε βεβαίως δει με τα ίδια του τα μάτια τον χώρο του συμβάντος καθώς ήταν από τους πρώτους που έτρεξαν στο βουνό. Η εικόνα του πλοίου, ενός τροποποιημένου σκάφους ώστε να δίνει την εντύπωση μιας αρχαίας τριήρους, που είχε

Πάει πλοίο στο Λέχοβο; 

εισχωρήσει στην είσοδο της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία στο Λέχοβο, έκοβε την ανάσα. Κομμένα και καμένα δένδρα, τέντες και πλαστικές καρέκλες από το χθεσινό πανηγύρι και μπάζα από τον γκρεμισμένο τοίχο του ναού. Ευτυχώς, από τους 45 επιβάτες του πλοίου κανένας δεν χτύπησε σοβαρά και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Πτολεμαϊδας.

        Από τις σκέψεις του τον έβγαλε ο ανθυπαστυνόμος που επέστρεψε από το νοσοκομείο με τις αναφορές των επιβατών. Βιάζονταν να συμπληρώσει μια πρώτη αναφορά πριν οι δημοσιογράφοι και τα τηλεοπτικά συνεργεία κατακλύσουν το χωριό και τις εφημερίδες τους με τερατολογίες και εξωφρενικές υποθέσεις για το συμβάν.

     - Χαίρετε κύριε Αστυνόμε. Έφερα τις καταθέσεις των επιβατών όσο πιο γρήγορα μπορούσα.

     -  Σε ευχαριστώ ανθυπαστυνόμε, πρέπει να προλάβουμε να γράψουμε αναφορά πριν τον Αρμαγεδώνα που έρχεται.

     -  Καταλαβαίνω. Πρόλαβα και έριξα μια γρήγορη ματιά στο περιπολικό ερχόμενος. Αν βρείτε χρόνο σας συνιστώ να διαβάσετε τις δύο αναφορές που έχω πάνω-πάνω.

     -  Και γιατί αυτό;

     -  Πρώτον μοιάζουν εξαιρετικά και δεύτερον... είναι επιστημονική φαντασία.

      Ο ανθυπαστυνόμος βγήκε από το γραφείο για να ξαναπάει στο βουνό. Η έμφυτη περιέργεια του Αστυνόμου και η αίσθηση του καθήκοντος τον ώθησαν να δώσει τη δέουσα προσοχή στη συμβουλή του συνεργάτη του. Οι δύο καταθέσεις των κοριτσιών έμοιαζαν καταπληκτικά και ήταν και οι δύο εξωφρενικές. Ο Αστυνόμος διάβασε έκπληκτος την κατάθεση της Τάνιας Μπούμπαρη:

     «Ξέρω πως πολύ δύσκολα θα με πιστέψει κανείς. Το χτύπημα στο κεφάλι θα με δικαιολογήσει σε όσους βρουν τα όσα λέω απίθανα. Θα τους παρακαλέσω όμως να ρωτήσουν τη συναθλήτρια μου Χριστίνα Λάδη. Αυτή ξέρει καλά τι αντιμετωπίσαμε τα τελευταία δύο χρόνια από τη στιγμή που καταλάβαμε τι συμβαίνει. Και θα σας τα περιγράψω όσο πιο απλά μπορώ.

"Μεταμορφωθήκαμε σε χελώνες, λαγούς αλλά και σκουλίκια"

      Την πρώτη φορά που το είδαμε να συμβαίνει ήταν πρόπερσι τον Δεκέμβριο. Παίζαμε χάντμπολ στην ομάδα μας, τη Νέμεσις. Στον αγώνα με τον Ορφέα στην Κατερίνη, αργήσαμε να πάμε στα αποδυτήρια στο ημίχρονο καθώς είχα χτυπήσει στο γόνατο και ο γιατρός περιποιήθηκε την πληγή μου, ενώ η φίλη μου με περίμενε. Όταν μπήκαμε στα αποδυτήρια, ο προπονητής  φώναζε έξαλλος στις συμπαίκτριες μας. Κοντοσταθήκαμε στην πόρτα για να αποφύγουμε την κατσάδα. Τους έλεγε πως τον απογοήτευσαν και πως ενώ γνωρίζουν πόσο μεγάλη σημασία είχε να νικήσουμε σήμερα, αυτές έπαιζαν «σαν κότες». Την ώρα που το είπε μπροστά του βρέθηκαν δέκα άσπρες κότες που φοβισμένες έτρεχαν μέσα στο αποδυτήριο. Ο προπονητής δεν φάνηκε πως κατάλαβε τι έγινε. Μόλις, είπε «Θέλω να πω, πως δεν προσπαθείτε καθόλου» οι συμπαίκτριες μας ξαναφάνηκαν. Γύρισα να δω τη Χριστίνα για να βεβαιωθώ ότι δεν χτύπησα στο κεφάλι αντί στο γόνατο. Το βλέμμα της μου επιβεβαίωσε ότι είδαμε το ίδιο πράγμα. Αρκετές φορές στους επόμενους αγώνες, μεταμορφωθήκαμε σε χελώνες, λαγούς αλλά και σκουλήκια. Ευτυχώς που δεν μας πάτησε κανείς!!!

       

"Προσέχαμε να μην βρισκόμαστε κοντά στον κόουτς"

     Από τότε, προσέχαμε να μην βρισκόμαστε κοντά στον κόουτς κάθε φορά που χρησιμοποιούσε παρομοιώσεις για να μας καθοδηγήσει με παραστατικό τρόπο. Η δύναμή του που στην αρχή δεν συνειδητοποιούσε ούτε ο ίδιος, αυξάνονταν συνεχώς. Στην προπόνηση θυμάμαι κάποτε, βλέποντας πως τα σουτ μας δεν είχαν δύναμη μας αποκάλεσε «χεσμέν..». Δεν τη γλιτώσαμε και αστραπιαία νοιώσαμε τη δύναμη της παρομοίωσής του. Κάποτε πέσαμε στην άμμο σε αγώνα μπιτς χάντμπολ, ροχαλίζοντας αφού του φανήκαμε «κοιμισμένες» ενώ ο έφορος νόμισε πως λιποθυμήσαμε από τον ήλιο και την εξάντληση. Κάποια άλλη φορά, μετά από ένα σουτ μου στο ταβάνι του γυμναστηρίου, έπεσαν φτερά πουλιού αφού αυτή η παρομοίωση ήρθε στο στόμα του κόουτς.  

   

"Με το καραβάκι από το Λευκό Πύργο"

    Μαζί με τη Χριστίνα, αρχίσαμε να κρατάμε σημειώσεις, να σημειώνουμε τις παρομοιώσεις και την εμβέλεια κάθε μίας. Ο προπονητής δεν έδειχνε ότι κατανοούσε τη δύναμη των εκφράσεων του και σε κάθε περίπτωση όταν έλεγε μετά λέξεις όπως «θέλω να πω» ή «δηλαδή εννοώ» περνούσε η επίδραση της εικόνας που σχημάτιζε. Ήμασταν σίγουρες πως και άλλες συναθλήτριες μας σκέφτονταν το ίδιο όμως ο φόβος τους μήπως τις θεωρήσουμε τρελές τις αποθάρρυνε. 

"Δεν αργήσαμε να βρεθούμε πάνω από το Λέχοβο"

      Όσο και να αποφεύγαμε να βρισκόμαστε κοντά του δεν ήταν πάντοτε δυνατόν να το πετύχουμε αφού θα φαινόμασταν ακατάδεκτες στις συναθλήτριες μας. Έτσι, όταν μας κάλεσε σε μια βόλτα στην Περαία με το καραβάκι από το Λευκό Πύργο, την τριήρη, δεν μπορέσαμε να αρνηθούμε. Εξάλλου, ήθελε να μας επιβραβεύσει για το πρωτάθλημα κορασίδων που κατακτήσαμε. Την Κυριακή επιβιβαστήκαμε στο πλοίο ενθουσιασμένες από την προοπτική της βόλτας.

     

"Τώρα θα ταξιδεύατε πάνω από το Λέχοβο"

      Καθώς απολαμβάναμε τον καφέ μας, διαπιστώσαμε με τρόμο πως η ακατάσχετη λογοδιάρροια του κόουτς θα μας έφερνε προβλήματα, ενώ ο χώρος δεν μας έδινε δυνατότητα να απομακρυνθούμε. Σαν να έδινε τις συντεταγμένες της πορείας μας, ο προπονητής μας παρομοίαζε με τους άπειρους χειροσφαιριστές της ομάδας του Λεχόβου που ανυπομονούν να ακουστούν τα ονόματά τους στο πανηγύρι. Όταν τον ακούσαμε να λέει πως «αν αυτό το πλοίο ήταν ιπτάμενο και πετούσε σαν τα μυαλά σας, τώρα θα ταξιδεύατε πάνω από το Λέχοβο. Νομίζετε, πως όλοι θα σήκωναν το κεφάλι τους να δουν τις ιπτάμενες πρωταθλήτριες;».

       Αυτή τη φορά, η δύναμη της παρομοίωσης ήταν τεράστια. Δεν αργήσαμε να βρεθούμε πάνω από το Λέχοβο και πριν προλάβουμε να τρέξουμε και να φιμώσουμε τον κόουτς, αυτός πρόλαβε να πει σαστισμένος «Εννοώ πως……».

   

"Το μόνο που θυμάμαι είναι την πόρτα της Εκκλησίας"

      Μετά, το μόνο που θυμάμαι είναι την πόρτα της Εκκλησίας να μεγαλώνει και να έρχεται καταπάνω μου. Ξύπνησα στο νοσοκομείο».

   Ο αστυνόμος χωρίς να έχει ακόμη αποφασίσει εάν διάβαζε ένα  παραλήρημα ή μια, εξωφρενική μεν αληθινή δε, εκδοχή του συμβάντος, σήκωσε το κεφάλι του για να δει τον ανθυπαστυνόμο που είχε γυρίσει και τον παρακολουθούσε.

    - Ο προπονητής είναι έξω και περιμένει να δώσει κατάθεση. Να τον φωνάξω να περάσει;

    - Ναι, φώναξε τον, αποκρίθηκε απερίσκεπτα.

    Ο προπονητής μπήκε μέσα με ορμητικότητα, φωνάζοντας ώστε να τον ακούσουν σε όλο το Αμύνταιο «Δεν καταλαβαίνω γιατί κάνετε όλοι σας σαν να έπεσε καμιά ατομική βόμβα στο χωριό σας ή να έγινε πόλεμος;».

Κανένας δεν ασχολήθηκε με την υπόθεση μετά το ολοκαύτωμα.                        

  

Διαγωνισμός "Γιορτή Χαράς".

Με "Το Ποίημα του Αθλητή" στη Γιορτή Χαράς   

     Στον πολυ-διαγωνισμό «Γιορτή Χαράς» συμμετείχα με δύο ποίηματα που απέστειλα μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Πρόκειται για το ήδη δημοσιευμένο στο ιστολόγιο μου και σε άλλους λογοτεχνικούς ιστότοπους «Χειροκρότησε το Νέρωνα» και το «Ποίημα του Αθλητή» το οποίο πρώτη φορά υπέβαλλα σε κρίση. Ευχαριστώ τους διοργανωτές του Διαγωνισμού για την ευκαιρία που έδωσαν σε όλους τους δημιουργούς και θα προσπαθήσω να κάνω ρεπορτάζ από την όμορφη εκδήλωση βράβευσης που ετοιμάζουν στις 15 Νοεμβρίου στον Κεραμεικό στην Αθήνα. Οι νικητές του διαγωνισμού (δόθηκαν ένδεκα βραβεία) είναι οι εξής:

ΠΟΙΗΣΗ: Καλλιόπη Δημητροπούλου, Χάρης Παπασάββας, Αντώνης Ευθυμίου.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ: Παρασκευή Κηπουρίδου, Σπυριδούλα Δημοβασίλη. 

ΔΙΗΓΗΜΑ: Δήμητρα Σιδηροπούλου, Δημήτρης Μποσκαϊνος. 

ΤΕΧΝΟΥΡΓΗΜΑ: Χριστίνα Μυτιληναίου Ιακωβίδου.

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ: Εύα Πελεκίδου.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Τάνια Φύτρου, Σπυριδούλα Άννα Παππά.

        Ο διοργανωτής του Διαγωνισμού Νίκος Παπούλας ευχαρίστησε όλους όσους βοήθησαν στην διεξαγωγή του με ένα κείμενο που ανήρτησε στο Facebook:

…Ένα Μεγάλο Ευχαριστώ…

– Θέλω μέσα από την καρδιά μου να ευχαριστήσω την Κριτική Επιτροπή (Στέλλα Τεργιακή – Ελένη Ζαχαριάδου – Φοίβη Λιακοπούλου – Δήμο Χλωπτσιούδη – Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου – Πέτρο Παπαποστόλου – Φωτεινή Παππά) για την κοπιαστική τους εργασία, να μελετήσουν και να βαθμολογήσουν όλα τα έργα !!!
– Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου την Κωνσταντίνα Ηλιοπούλου (φίλη μου και ποιήτρια με παιδική ψυχή) για ότι έκανε και θα κάνει ακόμη !!!
– Ευχαριστώ τον Γιώργο Δρυμωνιάτη και τον εκδοτικό του οίκο «Ζάθεον Πυρ» για ότι έκανε για μένα, στηρίζοντας την προσπάθειά μου !!!
– Ευχαριστώ την Νικολέττα Κοκοσιούλη (Φιλόλογο & εκπληκτική φωνή) και τον Μάνθο Μουστάκα (συνάδελφο Μαθηματικό & νέο Μουσικοσυνθέτη) που θα στολίσουν με μελωδίες πανέμορφες, τη βραδιά εκείνη!!!
– Ευχαριστώ τη σύζυγό μου που στάθηκε ως Αφανής Ήρωας σε κάθε μου προσπάθεια στη ζωή!!!
– Ευχαριστώ την κόρη μου Χριστίνα (Φοιτήτρια Μαθηματικών) για την στήριξή της σε θέματα τεχνολογίας και διαδικτυακής επικοινωνίας !!!
– Τέλος, ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Θεό μου…που με αξιώνει να  ζήσω τη χαρά αυτή…οδηγώντας με βήμα βήμα στη ζωή !!!

Η γιορτή και οι βραβεύσεις θα γίνουν στις 15 Νοέμβρη 2015 ώρα 6.00 μ.μ στο “Ελευσίς & Υδράνη” Ευμολπιδών 9Α στον Κεραμεικό.

        Και το ποίημα μου με το οποίο διαγωνίστηκα. Οι φωτογραφίες είναι από την ιστοσελίδα των σύγχρονων Νεμέων Αγώνων (θα γίνουν πάλι το 2016) στους οποίους δήλωσα συμμετοχή και ελπίζω να πάω:

 

Από τα σύγχρονα Νέμεα

Το ποίημα του αθλητή

Καμία ποίηση; τίποτε; πουθενά;

Ούτε στο σχήμα του μηρού

και στα γυμνά τα χέρια;

Ούτε στου σώματος τα υγρά

και στις λειτουργίες του,

στην ανάσα και τη σύσπαση, την επώδυνη, τη μυϊκή;

Ούτε στο πλήγμα, τον πόνο, τον κάματο;

Πουθενά;

Κανείς το τραγούδι του αθλητή δεν ακούει πλέον;

Γεμάτα πάλι τα αρχαία στάδια

Μήπως οι ευαίσθητοι είναι υποκριτές

και για αυτό, στο γήπεδο, το επίπεδο

και στη σφαίρα και στα άλλα,

δεν βρήκαν νοήματα μεγάλα;

Μα η ζωή νόημα για να ‘χει,

της πρέπει μάχη.

Και η κάλπη δεν την θάλπει.

Κι’ η σύνταξη και οι διακοπές

και ο έρωτας ο ασφαλής,

στα δεσμωτήρια των θεσμών είναι δεμένος και δεν μας κάνει.

Αγώνας σταδίου σήμερα!!!

Τον μόνο που μας έμεινε αγώνα,

τον δίνουμε στα γήπεδα,

σαν μάχες σε υψίπεδα,

και, μάλλον τους είδες,

γυναικόπαιδα και λιπο-τάκτες μας βλέπουν από τις πλαγιές,

που λέγονται κερκίδες.

Και η καλύτερη που διαβάσαμε ρίμα,

είναι στου αγώνα μας την τελευταία σελίδα,

 της λήξης το σήμα.

Μα σε καμιά συλλογή σας του αθλητή το ποίημα δεν είδα.

Γιάννης Μπαχάς

Θεσσαλονίκη, 1.9.2015   

Διαγωνισμός με θέμα τον Τρόμο σε 120 λέξεις

Γράψε μια ιστορία 120 λέξεων

        Η λογοτεχνική ιστοσελίδα «120λέξεις» δημοσιεύει ιστορίες με ανώτατο όριο τις 120 λέξεις αλλά και διοργανώνει διαγωνισμούς με διάφορα θέματα. Ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα της με έξι έως τώρα ιστορίες μου (τέσσερεις για τον διαγωνισμό με θέμα τον Τρόμο και δύο αταξινόμητες) και είχα την τιμή να δω δημοσιευμένη την πρώτη μου με τίτλο «Να φύγετε, να πάτε αλλού» καθώς και το βιογραφικό μου στη στήλη των συνεργατών της ιστοσελίδας. Ο διαγωνισμός εξάλλου είναι ακόμη ανοιχτός μέχρι τις 15 Οκτωβρίου 2015.  Σας παροτρύνω να λάβετε και εσείς μέρος στέλνοντας μικρές ιστορίες.

         Όπως εξηγεί η ιστοσελίδα, η ιδέα για την δημιουργία της προήλθε από το παρακάτω γεγονός: Κάποτε, ο Έρνεστ Χεμινγουέϊ ισχυρίστηκε ότι είναι ικανός να περιλάβει μια ολοκληρωμένη ιστορία σε ένα διήγημα έξι μόλις λέξεων.

Προς πώληση, βρεφικά παπούτσια, όχι φορεμένα.

        Μέσα στις έξι αυτές λέξεις κρύβεται η τραγική ιστορία της δολοφονίας ενός βρέφους από τους γονείς του που ξεσκέπασε η αστυνομία του Ιλινόις, ακολουθώντας τα στοιχεία μιας αγγελίας που έψαχνε αγοραστές για ρούχα μωρού από πρώτο χέρι. Η είδηση παίζει στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας The Spokane, και τραβάει την προσοχή του εντεκάχρονου Έρνεστ που αγνοεί ακόμα ότι την ημέρα εκείνη, στις 16 Μαΐου του 1910, θα συλλάβει την ιδέα του περίφημού σήμερα «Flash story». Η ιστοσελίδα λοιπόν μας θέλει πιο φλύαρους και μας καλεί να γράψουμε μια ιστορία ακριβώς 120 λέξεων και να κερδίσουμε, την μερίδα του διαδικτύου που μας αναλογεί.

       Για να δώσει δε μεγαλύτερη ώθηση στους δημιουργούς  η ιστοσελίδα «120 λέξεις» διοργανώνει λογοτεχνικό διαγωνισμό με θέμα τον Τρόμο και μας καλεί να γράψουμε μια ιστορία 120 -ακριβώς- λέξεων, της οποίας το θέμα θα σχετίζεται με το είδος του τρόμου και να τη στείλουμε ηλεκτρονικά μαζί με τα στοιχεία μας (όνομα, επώνυμο και τρόπο επικοινωνίας) μέσω της σχετικής φόρμας επικοινωνίας που μπορούμε να βρούμε στην ιστοσελίδα έως τις 15 Οκτωβρίου, με τίτλο μηνύματος “Διαγωνισμός”. Οι νικητήριες ιστορίες του διαγωνισμού θα ενταχθούν σε ανοιχτό e-book με θέμα τον τρόμο, το οποίο θα διατίθεται ελεύθερο στο διαδίκτυο μέσω της ιστοσελίδας και διαφόρων ηλεκτρονικών βιβλιοπωλείων.

        Με την αποστολή της ιστορίας, ο συγγραφέας παραθέτει στη Σελίδα την άδεια να εκδώσει ηλεκτρονικά το έργο του. Τα πνευματικά δικαιώματα παραμένουν δικά του. Σχετικές ενημερώσεις για την πορεία και την εξέλιξη του διαγωνισμού θα υπάρχουν στην σελίδα  στο Facebook, 120lekseis.com.

        Αυτή είναι η πρώτη μου ιστορία 120 λέξεων που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα και η φωτογραφία με την οποία την «έντυσε»:

«Να φύγετε, να πάτε αλλού»

       Το Σύστημα παρήγαγε άψογες ψηφιακές σκηνές, αλλά και ταινίες με κομπάρσους και διαλόγους, όλες κατασκευασμένες σε στούντιο. Παίζονταν στις ειδήσεις και σε ειδικές ενημερωτικές εκπομπές. Σκοπός τους να προσελκύσουν τους χιλιάδες ανέργους, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους ανάπηρους και τους παράνομους. Και να τους βρουν εργασία. Όχι όμως στη Γη, αλλά στις αποικίες σε όλους, σχεδόν, τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.

       Τα τεράστια διαστημόπλοια έφευγαν ασφυκτικά γεμάτα για τον Άρη, τον Δείμο, τον Φόβο, τον Πλούτωνα και αλλού. Αποβίβαζαν τον κόσμο και επέστρεφαν. Αυτοί όμως δεν θα επέστρεφαν ποτέ.

       Δεν χάθηκαν όμως όλοι. Οι πλανήτες είναι ζωντανοί και συμπάσχουν με τις μορφές ζωής που παλεύουν να επιβιώσουν. Όσοι επέζησαν, γυρίζουν σήμερα για να εκδικηθούν.

Γιάννης Μπαχάς