Ποίημα: Στο Φρούριο της Λήθης

Στο Φρούριο της Λήθης

του Ιωάννη Μπαχά

Μουσείο Κλουνύ, Παρίσι

Κάποτε ο Ιουλιανός:

Στα μάτια μου παίζουν οι φλόγες των κεριών,

ώρα πολλή μετά το σβήσιμο τους,

και ο πόνος ανεβαίνει σε κύματα,

κάνοντας στάσεις σε όλες τις αρθρώσεις μου.

Στα αυτιά μου ακόμη και στο όνειρο, ηχούσαν,

τις λίγες ώρες, που είχα τον ύπνο μόνο μου βαλάντιο,

οι μελωδίες των ψαλμών.

Και το ψωμί το άνοστο, το νηστίσιμο τους,

τα νέα μου κόκκαλα είχε θύματα.

Και οφειλόνταν για της ψυχής τις μεταπτώσεις μου,

πως πίσω απ’ τις κολώνες του ναού, άυπνοι και αυτοί,

με παρακολουθούσαν

οι άνθρωποι που περίμεναν να με προδώσουν στον Κωνστάντιο(1).

Τις ατέλειωτες της προσευχής τις ώρες,

η αγωνία με δάγκωνε, η οχιά, και για τον άλλο,

ποτέ δεν έρχονταν μαζί μου, μετά τα όπλα και το κυνήγι.

Πολύ δεν ήθελε να βρουν μιαν αφορμή, να εφεύρουν ένα ψέμα

και ο Αυτοκράτορας ξάδερφος μου, που εξουσίαζε όλες τις χώρες,

το βλέμμα του θα ‘ριχνε στον αδελφό μου Γάλλο(2).

Με διαπερνούσαν σαν το σκεφτόμουν ρίγη,

 ο ομόαιμος την οικογένεια μας όλη έπνιξε στο αίμα.

Στο άγριο Μάκελλον(3), το απρόσιτο κάστρο,

περιτριγυρισμένος από μοναχούς και ιερείς του Αρείου(4),

που όλοι τους με νόμιζαν αλαφροϊσκιωτό και αφελή.

Με δανεικά βιβλία και περισσά ψαλμών,

με τους φίλους μου μακριά και τον άφρονα αδελφό μου,

έγκλειστος στα περσικά τα φρούρια για το καλό μου,

το βλέμμα μου έστρεφα στο Θεϊκό το άστρο.

Κι’ από τον μικρό φεγγίτη στο άχαρο κελί,

δύναμη ζήτησα να αντέξω στη φλόγα του θηρίου.

Υποσχέθηκα πως στους βωμούς των αθάνατων Θεών,

όλη μου τη ζωή θα κάνω θυσία,

όταν αποτινάξω από πάνω μου τη λαμπρή δουλεία.

Χρυσό νόμισμα με παράσταση του Ιουλιανού

   Σήμερα Εγώ:

Βαπτισμένος χωρίς επιλογή από νήπιο,

Σε έναν κόσμο εχθρικό απέναντι στη Φύση,

όπου στα κομμένα δένδρα δεν κατοικούν πλέον Δρυάδες,

Στα νερά των μολυσμένων πηγών δεν λούζονται Νηρηίδες.

Όπου τα ζώα δεν έχουν ψυχή

και στις γυναίκες απέδωσε Σύνοδος Οικουμενική.

Σήμερα όπου οι Θεοί κατοικούν ανάπηροι στα μουσεία.

Σίγουρος πως στην Ελλάδα δεν είμαι μοναχός.

Σε έναν κόσμο ερείπιο.

Επιλέγω να δοξάζω τον Ήλιο που θα μας φωτίσει,

να μην κτίσουμε άλλους ναούς για δεσποτάδες,

και δομικά υλικά στις εκκλησίες να μην είναι πλέον των μωσαϊκών μας οι ψηφίδες.

Να βγάλω επέλεξα φωνή,

με των βιβλίων και του δικτύου τα ηχεία.

Τον δρόμο να ακολουθήσω που μου έδειξε ο Ιουλιανός.

Είμαι Έλλην Εθνικός και πλέον Εκκλησία δεν με πείθεις.

Όλων μας την ποινή εξέτισε

Ο Μέγας Ιουλιανός στο Φρούριο της Λήθης.

Ιωάννης Μπαχάς

16/8/2015 

    

Σημειώσεις:

1    1.  Κωνστάντιος Β’. Ρωμαίος αυτοκράτορας, Ως μονοκράτορας κυβέρνησε την αυτοκρατορία τα έτη 350-361 μ.Χ. Εξόντωσε όλους τους διεκδικητές του θρόνου, εκτός από τα ξαδέρφια του Ιουλιανό και Γάλλο τα οποία εξόρισε στο Μάκελλον της Καππαδοκίας.

2    2.  Γάλλος. Ετεροθαλής αδελφός του Ιουλιανού που βρήκε τραγικό θάνατο το 354, αποκεφαλισθής από τον ξάδερφο του Κωνστάντιο για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του ως Καίσαρος (με έδρα την Αντιόχεια).

3    3.  Μάκελλον. Φρούριο στην Καππαδοκία όπου με αυτοκρατορική διαταγή του 342, ο Ιουλιανός και ο Γάλλος εξορίστηκαν για έξι χρόνια σε αυστηρή απομόνωση.

4.  Άρειος. Χριστιανός Επίσκοπος του οποίου οι απόψεις είχαν επικρατήσει κατά την διακυβέρνηση του Κωνστάντιου. Αργότερα ο Αρειανισμός κρίθηκε αιρετικός.


     

Στον Εκατηβόλο

Το παραπάνω ποίημα το διάβασα για πρώτη φορά στα πλαίσια της ομιλίας μου στο Φιλοσοφικό Αθήναιον Εκατηβόλος στις 9 Απριλίου 2016 με θέμα "Νυν ήκεις εις Ολυμπίαν. Ο Ιουλιανός προστάτης του Αθλητισμού και ιδανικό πρότυπο". Επίσης με αυτό συμμετείχα στον 4ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής (16/4/2016 με 21/8/2016) που διοργάνωσε η θαυμάσια ιστοσελίδα Koalakia με σκοπό να μιλήσω σε ευρύτερα ακροατήρια για τον Ιουλιανό. Σκοπός που επιτεύχθηκε καθώς οι αναγνώστες της σελίδας  με τίμησαν με την πρώτη θέση καθώς συγκέντρωσα το 17,52% των ψήφων τους. Στον ίδιο  Διαγωνισμό το πεζό μου με τίτλο "Επιστολή στο παρελθόν", εμπνευσμένο επίσης από τον βίο και το έργο του Μέγα Ιουλιανού τιμήθηκε από τους αναγνώστες στη διαδικτυακή ψηφοφορία με την έβδομη θέση.    

Διήγημα: Καμία ανησυχία...;;;

Καμία Ανησυχία...;;;

του Χρήστου Κυρκενίδη

Και όχι σε οποιοδήποτε τζάμι....

    Έπρεπε δηλαδή τώρα να γίνει το σημάδι! Και όχι μόνο να γίνει σημάδι, αλλά να γίνει και στο τζάμι. Και όχι σε οποιοδήποτε τζάμι, αλλά σε αυτό της κεντρικής αίθουσας του διαστημικού σταθμού. Και όχι απλά να γίνει το σημάδι στο τζάμι, αλλά να γίνει και στη μέση αυτού!

     Μη γίνεις πατέρας για πρώτη φορά και θελήσεις να το γιορτάσεις με το άνοιγμα μιας σαμπάνιας, κατευθείαν να γίνει και η ζημιά!!!

       Τώρα αυτό το σφύριγμα που ακούγεται από το σημάδι θα έπρεπε να με ανησυχήσει; Μπα, ας ασχοληθεί κανένας άλλος με αυτό. Έτσι και αλλιώς σε λίγες μέρες κατεβαίνω στη Γη.

Δεκαπέντε μήνες εδώ πάνω σε αυτόν τον διαολεμένο σταθμό εγώ τα κάνω όλα. Εγώ έγινα πατέρας λέμε...

Δεκαπέντε μήνες...;;;

    Ο Χρήστος Κυρκενίδης συμμετείχε με αυτή την ιστορία στον διαγωνισμό δημοφιλούς ιστορίας που διοργάνωσε με θέμα την παραπάνω φωτογραφία η ιστοσελίδα 120 Λέξεις. Την υπέροχη σελίδα στηρίζουν όλοι οι συγγραφείς του Φρουρίου. 

Διήγημα: Ο οργασμός της καραβίδας

Ο «οργασμός της καραβίδας» στο Αρχοντικό της Σύρου

της Θεονύμφης Γαϊτανάκη 

Στην Σύρο, του Ερμή το σεπτό ναό.

        Πόσα πολλά τ’ Αυγούστου Σάββατα περνούν, μα εκείνο ήταν ευωδιαστό και αντλούσε τη μοναδικότητά του από την ιδιαιτερότητα των γεύσεων. Τα αρώματα των εδεσμάτων περιπλεγμένα με την ανθρώπινη κίνηση βοούσαν και απλώνονταν σε κάθε πέτρινη γωνιά. Μα που αλλού; Στην Σύρο, του Ερμή το σεπτό (1) ναό. Ένα τοπίο αττικό (2) όπου φωλιάζουν πετραδωτές δομές, του ανέμου η προστασία να γενούν. Και κάπου εκεί σ’ ένα από τα «οχυρωμένα» στενά, με φωτισμό χαμηλό και ατμόσφαιρα κοσμοπολιτισμού, βρεθήκαμε μπροστά στο Αρχονταρίκι.

Σ' ένα από τα "οχυρωμένα" στενά...

   Οι αισθήσεις αναρίγησαν από τις ευωδιές των πιάτων και έπειτα από μία σύντομη βόλτα επιστρέψαμε στον τόπο, όπου επρόκειτο να γίνει σημείο γευστικού οργασμού. Η εμπειρία ήταν ολότελα απρόσμενη. Όταν έφτασε η σαλάτα, η γλυκόξινη γεύση του σταφυλιού αναμεμειγμένη με το παραδοσιακό τυρί- ανθότυρος- δεν άργησαν να διεγείρουν γλυκά τον ουρανίσκο μας. Η απόλαυση όμως άρχισε να γίνεται εντονότερη, όταν εμφανίστηκε στο τραπέζι μας ένα πιάτο ονόματι «Παπαρδέλες με Καραβίδες και Κρέμα Γαρίδας». Στην αρχή φαινόταν σαν κάτι άγνωστο, αλλά όσο περνούσε η ώρα παραδινόμασταν χωρίς αντίσταση στην απόλαυση που μας προσέφεραν τα οστρακοειδή. Η θαλασσινή οσμή δημιουργούσε την εντύπωση ότι βρισκόμασταν κάπου ανοιχτά του πελάγους και απολαμβάναμε μια βραδινή βόλτα με ιστιοφόρο. Η ευχαρίστηση μας πολλαπλασιάστηκε με ζουμερές γαρίδες και «Λαζάνια με Φρέσκα Λαχανικά». 

"Παπαρδέλες με καραβίδες"

   Σε όλη τούτη την οργασμική συνθήκη δεν έλειπαν οι αλληλεπιδράσεις με τους ανθρώπους του αρχοντικού που προσέθεταν λεπτές αποχρώσεις οικειότητας στη γαριδίσια  κρέμα. Όσο προχωρούσε η βραδιά, το λευκό ξινούτσικο κρασί μας έδινε τη δυνατότητα να διατηρούμε ζωντανή την ανάμνηση της καραβίδας. Καιρό μετά, όταν φέρνουμε  στο νου  το νησί, η παρουσία μας στο Αρχονταρίκι της Μαρίτσας γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του «νόστου» των συριανών μονοπατιών. 

Κατερίνα Μαυρουπλάκη 

Θεονύμφη Γαϊτανάκη  

Σοφία Καραλάκη  

ΟΙ ΧΟΡΤΑΣΜΕΝΕΣ 

            

[1] Που προκαλεί ευλαβικό σεβασμό.

[2] Αφορά στην ενέργεια και το φως που εκπέμπει το ελληνικό τοπίο, την κυριαρχία του μπλε χρώματος και την καθαρότητα των γραμμών που συναντώνται κατά βάση στην Αττική και τα νησιά του Αιγαίου.  Όλα αυτά αποτυπώνονται στην απλότητα και την αρμονία της αρχαίας και βυζαντινής αρχιτεκτονικής. 

Ιστορίες από τον κάδο

Έξι ιστορίες για τις "Επτά θανάσιμες αμαρτίες"       

       
       Συμμετείχα προσφάτως σε ακόμη έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε η ιστοσελίδα που προωθεί τη λογοτεχνική δημιουργία στη μικρή φόρμα, την εξαιρετική 120 Λέξεις. Ο Διαγωνισμός αφορούσε ιστορίες εμπνευσμένες από τα "7 Θανάσιμα Αμαρτήματα" που όρισε η Καθολική Εκκλησία. Μία από τις ιστορίες μου είχα την τιμή να κριθεί ως άξια βράβευσης και να εκδοθεί μαζί με άλλες σε τόμο, γεγονός που με γεμίζει με υπερηφάνεια και ευγνωμοσύνη για τις προκλήσεις, τις ευκαιρίες και την έμπνευση που μου δίνει η θαυμάσια αυτή πλατφόρμα έκφρασης. Πρόκειται για την ιστορία που έγραψα για το αμάρτημα της Λαγνείας με τίτλο "Νικώντας τις κάστες". 
     

Από την Έκθεση με τα βραβευμένα έργα

Τι γίνεται όμως με τις άλλες δημιουργίες μου; Οφείλω να τις δημοσιεύσω καθώς κάποιες θεωρώ ότι έχουν θέση στο δικό μου Φρούριο (για να διαφύγουν) της Λήθης. Όλες οι ιστορίες μου είναι εμπνευσμένες από αληθινά γεγονότα και πρόσωπα τα οποία παράλλαξα σε κάποιο βαθμό, εξάλλου βρίσκονται μπροστά μας σε όλες τις εφημερίδες. Για ακόμη μια φορά σας προσκαλώ να γράψετε τις ιστορίες σας και να τις υποβάλετε στην κρίση των συνεργατών της πλατφόρμας των 120 Λέξεων. Η διαδικασία θα σας ανταμείψει με εμπειρία στη συγγραφή ακόμη και εάν δεν τις δείτε, στην αρχή, να δημοσιεύονται. 
           Οι ιστορίες λοιπόν με τις οποίες συμμετείχα και οποίες δεν διακρίθηκαν αλλά πιστεύω σε αυτές και τη δύναμή τους είναι:  

Οργή 

Τα «καλά» της οργής

         Ο διαιτητής ήταν απαράδεκτος. Την πρώτη τεχνική ποινή μου την έδωσε γιατί του γύρισα την πλάτη όταν με χρέωσε φάουλ. Τον έβρισα στα σέρβικα. Δεν με κατάλαβε. Όχι όμως και όταν τον είπα μαλάκα. Μου έδωσε κι’ άλλη.

         Επανόρθωσα. Σκόραρα από παντού. Όμως αυτός καραδοκούσε. Όταν μου έδωσε επιθετικό τον ρώτησα: «Έχεις κάτι μαζί μου;». «Δεν μου αρέσει η φάτσα σου». Ένα κόκκινο πέπλο κάλυψε τα μάτια μου αλλά μια φωνή σύνεσης μου είπε να μην κρεμάσω την ομάδα. Έτρεξα και χτύπησα το κεφάλι μου στη μπασκέτα.

         Σήμερα καθηλωμένος στο καρότσι με την κουβέρτα στα άχρηστα πόδια μου, βουρκώνω όταν ακούω τους οπαδούς να φωνάζουν το όνομά μου «Μπόμπαν». Δεν πρόλαβα να διδάξω μπάσκετ, δίδαξα όμως «τα καλά της οργής».   

Ζηλοφθονία

Είμαι μόνο δικός μου

       Είμαι τέλειος. Πολλές φορές ευχήθηκα να ήμουν κάποιος άλλος ώστε να να γίνω ταίρι αιώνιο με τον ….εαυτό μου. Η αψεγάδιαστη ομορφιά μου Συνταιριάζει με ένα σπινθηροβόλο πνεύμα και μια ευρυμάθεια και αβρότητα που καθηλώνουν τους συνομιλητές μου.

        Προτιμώ τις εφήμερες σχέσεις. Γι’ αυτό και δεν μπορούσα να μου συγχωρέσω τον έρωτα που ένοιωσα για το νυμφίδιο που με ξελόγιασε. Οι όρκοι αιώνιας αγάπης που μου απέσπασε ήταν ασυγχώρητοι για μένα. Ουρλιάζοντας «είμαι δικός μου» έσφιξα το λαιμό της ώσπου μας χώρισε ο θάνατος, όπως της ορκίστηκα. Κανένας δεν θα με χωρίσει πλέον από μένα. Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από την πλάτη μου με τη βοήθεια αυτής της υπέροχης μπλούζας μέσα σε αυτούς τους λευκούς μαλακούς τοίχους για πάντα.

Απληστία  

Η καρδιά του πατέρα

        
       Ήταν η έκτη φορά που έμπαινε στο χειρουργείο για μεταμόσχευση. Πόσο μεγάλη ειρωνεία ήταν. Ο πλουσιότερος άνθρωπος, ένας Βαρόνος Ρότσιλντ, δεν είχε μια υγιή καρδιά για να απολαύσει τον πλούτο του. Υπήρχαν τόσοι φτωχοί αιωνόβιοι!!!

         Οι γιατροί έψαχναν αγωνιωδώς για τα κατάλληλα μοσχεύματα στις εσχατιές του κόσμου. Όμως η σημερινή επέμβαση ήταν έκτακτη. Η φέρελπις πέμπτη καρδιά του αρνήθηκε να συνομολογήσει στο έγκλημα και κήρυξε «επίσχεση εργασίας». Μπήκε εσπευσμένα στο χειρουργείο ενώ οι αδίστακτοι υποτακτικοί του επιδόθηκαν στην καταδίωξη μιας υγιούς καρδιάς. Την βρήκαν στο στήθος του επαναστάτη γιού του, που ρακένδυτος σύχναζε στις πιάτσες.

        Ο Βαρώνος είχε μια νέα καρδιά και μια νέα στεναχώρια. Ο κληρονόμος της αμύθητης περιουσίας αγνοούνταν. Το παιδί του, η «καρδιά» του, του έλειπε αφάνταστα.   

Λαιμαργία

Το τέλειο πιάτο

         Έγινε μάγειρας για να τρώει. Εδέσματα που δεν μπορούσε να αγοράσει. Γεύτηκε τις πιο σπάνιες γεύσεις: πτερύγια καρχαρία και χελιδονοφωλιές….!!! Μαγείρεψε ακόμη και Φούσκα, το δηλητηριώδες ψάρι του Βουντού. Η ανυπομονησία του να το γευτεί παραλίγο να τον σκοτώσει. Η λαιμαργία του ήταν πασίγνωστη.

         Αυτή ήταν που ευθυνόταν και για την αναπηρία του!!!  Στην κουζίνα του Hilton κατασπάραξε όλα τα εκλεκτά φιλέτα βίσωνα που κανείς δεν επέλεγε. Εκτός από την αποφράδα νύχτα που τα παρήγγειλε ένας Εμίρης. Απαίτησε να απομακρυνθούν για να «φιλοτεχνήσει» το τέλειο πιάτο. Ο βοηθός του έκοψε με χειρουργική ακρίβεια τη μπριζόλα από τον ευτραφή μηρό του και αποστείρωσε την πληγή.

          Όταν ο ενθουσιασμένος πελάτης ζήτησε να τον δει, έσφιξε τα δόντια και μπήκε στην αίθουσα….. κουτσαίνοντας.  

Αλαζονεία

Μας άνοιξες δουλειές

         «Πώς πιστεύεις πως πρέπει να σε κρίνω;» τον ρώτησε ο Ραδάμανθυς. Ο Κωνσταντίνος απάντησε με στόμφο: «Όπως με αξιολόγησε η Ιστορία: Μέγας». Ο Μίνωας γελώντας είπε: «Μέγας ναι, αλλά Φονιάς και δεν μιλάω για τις ψυχές που ξαπόστειλες ως στρατηλάτης αλλά όσες η μανία σου μας έστειλε. Τον ίδιο σου τον γιο έβρασες και έγδαρες!!!». O Μέγας ξέσπασε: «Αναγνωρίζω μόνο τον τίτλο των Πατέρων. Το καλό που έκανε η Εκκλησία στην ανθρωπότητα χάρη σε μένα, είναι μεγαλύτερο από τα πάθη μου».

Ο χρόνος είναι ιερός ακόμη και για τους αθανάτους. Οι Κριτές αγνόησαν τον αλαζόνα που άρχισε να εξαϋλώνεται μπροστά τους. Είχαν μυριάδες νεκρούς να κρίνουν!!! Η Εκκλησία τους έστελνε καραβιές αλλόθρησκους στο όνομα του Χριστού στους αιώνες που ακολούθησαν.   

Οκνηρία 

Άδεια πένθους

     Με δίδαξε πολλά. Ήταν ο μέντορας μου στο Δημόσιο. Με συμβούλευε να μην απαντάω ποτέ στο τηλέφωνο το πρωϊ. Να μην επισκέπτομαι ιδιωτικούς υπάλληλους στο ωράριο μου. Θυμώνουν για την άνεση σου. Να περιγράφω με τα μελανότερα χρώματα το άγχος και την πίεση του λειτουργήματος μου. Και να χτυπάω πάντα την κάρτα μου. Έγινα διευθυντής Υπηρεσίας με υψηλές αποδοχές και κύρος. Αυτός δεν το επεδίωξε. Του αρκούσε που πληρώνονταν για να κάθεται.

           Σήμερα το πρωϊ έστειλε τη μάνα του να χτυπήσει την κάρτα. Ένας μεθυσμένος οδηγός την χτύπησε και την άφησε να ξεψυχήσει μπροστά από το Δημαρχείο. Μέχρι τις τρεις του τηλεφωνούσαν από το νοσοκομείο. Δεν το σήκωνε. Όταν απάντησε του ανακοίνωσαν τον θάνατο της. Δικαιούνταν τρεις μέρες άδεια πένθους.   

Ποίημα: Δεν πνίγηκε αυτός

Δεν πνίγηκε αυτός

Δεν έπεσε, στ’ αλήθεια

στη θάλασσα αυτός.

Παρέμεινε αξιοθαύμαστα στεγνός.

Δεν ήταν το δικό του φουσκωτό,

αυτό που ξεπνοούσε.

Και κίνδυνος κανένας δεν υπήρξε,

πως τα σωσίβια δεν θα σώσουν όποιον τα φορούσε.

Να τον εμποδίσουν,

δεν μπορούσανε αυτόν

τα σύρματα και οι φράκτες.

Και έγινε η κακοκαιρία

 για αυτόν ακόμη μια ευκαιρία.

Τι κι’ αν τον έγραψαν

στο τέλος στις απώλειες στη Χίο

και τη σωρό του στοίβασαν

σε παγωτού ψυγείο.

Η αλήθεια είναι

πως μόνο εκείνος είχε σωθεί.

Όχι απ’ τον πόλεμο,

μα από κίνδυνο ακόμη πιο θανάσιμο.

Την ανθρωπιά του αυτός να χάσει,

που της ουσίας των Θεών μετέχει,

φόβος κανένας δεν προέκυψε.

Κι’ αν δεν κατάφερε σύνορα να περάσει

και όνομα ο τάφος του ο υγρός δεν έχει,

η αλήθεια είναι πως την απώλεια αυτή βιώσαν

(όταν το «προσφυγικό», όπως είπανε)… ενέσκυψε

όσοι φράκτες υψώσαν.

Οι Ευρωπαίοι τον μαρασμό της αθάνατης ψυχής τους

καθόλου αυτοί δεν τον γλιτώσαν.

Ιωάννης Μπαχάς (ως Ιουλία Νοσμιλά)

Θεσσαλονίκη, 21/3/2016

       

         Με το παραπάνω ποίημα συμμετείχα στον 2ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό της πολύ καλής λογοτεχνικής ιστοσελίδας Bonsaistories η οποία και στο παρελθόν με τίμησε με την δημοσίευση ποιητικών συνθέσεων μου και διηγημάτων μου.  Το ποίημα αναδημοσίευσε ο εμπνευσμένος και ακατάβλητος λογοτέχνης Γεράσιμος Μοσχόπουλος στο ιστολόγιο Λογοτεχνικό Μπλογκ που διατηρεί και όπου παρουσιάζει δικά του έργα αλλά και άλλων συγγραφέων.   

Ποίημα: To ηρωϊκό Αρκάδι

Καλοσωρίζουμε στο ηλεκτρονικό περιοδικό μας τη Μαρία Καφφέ

      Μια νέα συνεργάτης του ιστολογίου μας τιμάει με τη συμμετοχή της. Η λογοτέχνης Μαρία Καφφέ συνεισφέρει στην ύλη του διαδικτυακού περιοδικού μας με το ιστορικό της ποίημα "Το ηρωϊκό Αρκάδι". Ένα  ποιήμα που συμμετείχε σε διαγωνισμό ποίησης με θέμα τα 150 χρόνια απο την εθελοθυσία του Αρκαδίου και διακρίθηκε για να δημοσιευτεί σε έναν επετειακό τόμο για το Αρκάδι,που πρόκειται να εκδοθεί με την φροντίδα του Πανεπιστημίου Κρήτης και της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνου και Αυλοποτάμου.Επίσης περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή με τίτλο "Το κορίτσι και τα άστρα" σε ηλεκτρονική μορφή στο www.easywriter.gr

  

   ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ΑΡΚΑΔΙ, 6-9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1866

                                                  Από την ποιήτρια Μαρία Καφφέ

                  Ζούσαν κάποτε στο Αρκάδι κρητικόπουλα  γενναία,

Ο Ζυμβρακάκης,ο Κόρακας και ο Κορωναίος.

Είχαν λεβέντικη θωριά και καρδιά σαν λιοντάρι.

Δεν φοβούνταν τον Πασά και ούτε τα Τούρκικα αφεντικά.

Με σύνθημα δυνατό,αντιστέκοταν στον Τούρκικο Ζυγό.

   "ΕΝΩΣΙΣ Η ΘΑΝΑΤΟΣ"

Νά σου στέλνουν γράμμα στον Μουσταφά Ναιλή Πασά για να

λύσει τα ζητήματα τα ελληνικά.

Του ζητούν Ελευθερία και πλήρη ανεξαρτησία

για τα θρησκευτικά και για τα οικονομικά.

Μα ο Πασσάς Γκιριτλί αγριεύει και στέλνει Τούρκικο στρατό

                   αυτήν την επανάσταση να πνίξει και τα κρητικόπουλα να σκοτώσει.

Όμως του Κρητικού η καρδιά είναι μια λεβεντιά.

Τι και αν μαύρη μέρα στις 9 του Νοεμβρη ξημερώνει.

Όλοι ενωμένοι πολεμούν και τον Πασά θέλουν να νικούν.

Ο Πασάς ο πονηρός να που γκρεμίζει την Μονή και το ολοκαύτωμα αρχίζει,

παντού το αίμα τους σκορπίζει.

Όλοι πολεμάνε μέχρι θανάτου,

για την ελευθερία της πατρίδας,και η θυσία τους συγκλονίζει

και όλη η Ευρώπη με το μέρος της Ελλάδας γυρίζει.

Και επέθαναν τα παλικάρια για να ζήσει η Έλλαδα.

Απο τότε άλλαξαν πολλά ,και ο Σουλτάνος ηττήθηκε ουσιαστικά,

παραχωρεί νόμο οργανικό και την Κρήτη ελευθερώνει,η χριστιανοσύνη Θριαμβεύει

και η αυτοθυσία τους η ηρωική έμεινε στην ιστορία συγκλονιστική.

Διαβάζωντας και εγώ την ιστορία αυτήν έχω ήδη συγκινηθεί.

Κρίμα όμως πόσο έχουμε αλλάξει ,και την ιστορία μας πόσο έχουμε ξεχάσει...

  

 Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

         

         Η Μαρία Καφφέ γεννήθηκε στον Τύρναβο Λάρισας στις 14 Σεπτεμβρίου. Από το δημοτικό είχε ευαισθησίες που την οδήγησαν σε καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Τελείωσε με άριστα το τμήμα του ΤΕΙ Ηπείρου (Eφαρμοσμένων Ξένων Γλωσσών στη Διοίκηση και στο Εμπόριο). Μιλά άπταιστα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Εργαζόταν στη Δημοτική Αστυνομία Λάρισας. Από το 2014 έχει μεταταγεί στην Ελληνική Αστυνομία Λάρισας ως ειδικό πολιτικό προσωπικό. Έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικά προγράμματα Grunditg στην Ιταλία, Κύπρο, Αυστρία και Γαλλία, στην αγγλική και γαλλική γλώσσα. Επίσης έχει παρακολουθήσει Εκπαιδευτικά προγράμματα του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης, του Κέντρου Εκπαίδευσης Ενηλίκων και του Ινστιτούτου Δημόσιας Διοίκησης με θέματα που αφορούν την διαφάνεια των μηχανισμών δημόσιων υπηρεσιών και την εξοικονόμηση πόρων στον δημόσιο τομέα καθώς και την διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού. Τον ελεύθερο χρόνο της τον μοιράζει με τα ανιψάκια της, ταξιδεύει στο εξωτερικό, ασχολείται ερασιτεχνικά  με την αγγειοπλαστική, διαβάζει λογοτεχνικά βιβλία, τρέχει σε αγώνες και ονειρεύεται.       

           Τα βιβλία της κυκλοφορούν σε μορφή e-book στο www.easywriter.gr, στην ελληνική γλώσσα, καθώς και στο  www.amazon.com στην αγγλική και γαλλική γλώσσα και στο www.lulu.com, επίσης στην αγγλική και γαλλική γλώσσα. Η συγγραφέας πιστεύει ότι "Στην πραγματικότητα, κάθε αναγνώστης είναι, καθώς διαβάζει, αναγνώστης του ίδιου του του εαυτού", Marcel Proust.

Διήγημα: "Σώσε τουλάχιστον το παιδί"

«Σώσε τουλάχιστον το παιδί»

Μια επιτυχημένη διάσωση

      

Ήταν βαρυφορτωμένο με ανθρώπους.

Το γκρίζο σκάφος του Λιμενικού ανεβοκατέβαινε πάνω στη ράχη των κυμάτων σαν επιδέξιος σέρφερ, ισορροπώντας στην κόψη τους χωρίς ποτέ να πέφτει στο χάσμα ανάμεσα στο επόμενο. Ήταν βαρυφορτωμένο με ανθρώπους. Κάθονταν παντού, σε κάθε σημείο του πλοίου. Στη γέφυρα του, ο αξιωματικός χειρίζονταν με επιδεξιότητα το τιμόνι, δυσκολεύονταν ωστόσο καθώς αυτό ακουμπούσε στα σώματα των προσφύγων. Αυτός, στέκονταν στην κουπαστή στο πλάϊ του σκάφους. Δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά και όταν άκουσε το κλάμα του μωρού και την αγωνιώδη γυναικεία κραυγή από τη μανιασμένη θάλασσα, πήρε το σωσίβιο και βούτηξε στα σκοτεινά νερά. Ο επικεφαλής πρόλαβε να ψελλίσει κάτι για να τον αποτρέψει, αλλά την ίδια ώρα γύρισε και κοίταξε αυτάρεσκα τους επιβάτες του. Αυτός είναι ο Έλληνας λιμενικός, σκέφθηκε, άξιος κάθε επαίνου και βραβείου, που ορμάει στα θηριώδη κύματα χωρίς να νοιάζεται για τη ζωή του ή για οτιδήποτε άλλο, μόνο για το πώς θα σώσει περισσότερες ανθρώπινες ζωές. Το στήθος του φούσκωσε από περηφάνια και… ναι, έπαρση, όταν φώναξε προς τον χειριστή:

«Πλησίασε τους όσο πιο πολύ μπορείς. Μόλις τους βρεις πρέπει να είμαστε έτοιμοι και κοντά».

    Και στρεφόμενος προς τον ναυαγοσώστη που ήδη είχε απομακρυνθεί αρκετά ούρλιαξε:

«Σώσε τουλάχιστον το παιδί»

   Τα λόγια αυτά ήταν λόγια ρεαλιστικά, με επίγνωση και πόνο ειπωμένα. Δύσκολα θα μπορούσε να σώσει κανείς οποιονδήποτε μέσα στη λυσσασμένη τρικυμία. Αν όμως κάποιος… αυτός ο εθελοντής ναυαγοσώστης, ο Ερμής, τα κατάφερνε, τότε θα έπρεπε, εάν δεν γίνονταν αλλιώς, να σώσει το μωρό. Τα παιδιά είναι το μέλλον της ανθρωπότητας, έτσι δεν είναι; Οι μεγάλοι μπορούν να προσπαθήσουν και ίσως τα καταφέρουν, τα βρέφη όχι. Ήξερε όμως ο Ερμής τι έπρεπε να κάνει. Είχε σώσει πάνω από δέκα ανθρώπους αυτές τις έξι μέρες που λυσσομανούσε η καταιγίδα στο Βόρειο Αιγαίο.

         Ο ήρωας κολύμπησε δυνατά χωρίς να νοιώθει ούτε το κρύο, ούτε την κούραση, κι’ ας ήταν ήδη δύο μέρες στη θάλασσα, γεμάτος έξαψη και μια τρομερή…… πείνα. Οι κραυγές και το κλάμα του μωρού δυνάμωσαν κοντά του και σαν να είδε ένα γυναικείο πρόσωπο μέσα στους αφρούς. Η μάνα κρατούσε με το ένα χέρι της το μωρό έξω από το νερό ενώ με το άλλο πάλευε να μείνει και η ίδια στην επιφάνεια. Κάθε τόσο ένα νέο κύμα τους εξαφάνιζε και τους έχανε από τα μάτια του για να φανούν λίγο αργότερα. Έφθασε γρήγορα κοντά τους και άπλωσε το χέρι του για να πιάσει το μωρό. Ήταν άλλωστε απόλυτη προτεραιότητα η ζωή του παιδιού. Εξάλλου η γυναίκα θα έπαιρνε το σωσίβιο που τραβούσε μαζί του.

          Πήρε το βρέφος από τη γυναίκα σφίγγοντας γερά το χεράκι του από τον ώμο. Το σκάφος ήταν τώρα κοντά τους, όμως παρά τα δυνατά φώτα των προβολέων του και τις φωνές του αρχικελευστή κανείς δεν μπορούσε να τους δει καθαρά. Ήταν σίγουρος πως η αφέγγαρη νύχτα, τα κύματα και ο ορυμαγδός από τη μηχανή, και τις φωνές δεν θα άφηναν κανένα να αντιληφθεί τι γίνονταν κάτω από το νερό. Εκτός, ίσως από εκείνη. Όταν ένοιωσε το τράβηγμα στο ρούχο της που την βύθιζε στην άβυσσο, τον κοίταξε με τα μάτια της να ανοίγουν υπερβολικά από την απόγνωση και τη φρικτή συνειδητοποίηση. Της φώναξε, όσο πιο δυνατά μπορούσε, για να τον ακούσουν οι άλλοι στο πλοίο και όχι η ίδια:

“It’s okay, give me your hand”.

           Όμως την ίδια στιγμή την τραβούσε δυνατά από το ρούχο προς τα κάτω και την κράτησε μέσα στο νερό τόσο όσο χρειάστηκε για να πνιγεί. Σε όποια γλώσσα και να μιλούσε εάν έσωζε αυτήν, κάποτε θα έλεγε πως ο ναυαγοσώστης σκότωσε το μωρό της, κάποιον θα έπνιγε, όχι και το αντίθετο. Το παιδί έπρεπε να σωθεί και αυτός να ….. ανακουφιστεί. Το κύμα πήρε μακριά το σώμα της την ώρα που το σκάφος έφθανε δίπλα τους και τα χέρια των συναδέλφων του απλώνονταν για να τον πιάσουν.

«Την έχασα ρε, δεν άντεξε, πάρε το μωρό, το μωρό».

«Μη σε νοιάζει τώρα, έσωσες μια ψυχή ακόμα, δώστο μου».

           Ο συνάδελφος του πήρε το βρέφος που κατάκοπο και παγωμένο είχε μείνει ακίνητο  και το σκέπασε με την ισοθερμική κουβέρτα. Ο ναυαγοσώστης ανέβηκε στο πλοίο μέσα σε χειροκροτήματα και σφυρίγματα. Του φάνηκε πως ίσως κάποιοι δεν τον χειροκροτούσαν αλλά τον κοίταζαν με γουρλωμένα μάτια από τον τρόμο. Μάλλον όμως  ήταν ιδέα του. Χαμογέλασε αυτάρεσκα. Ήταν πράγματι μια επιτυχημένη «διάσωση». Έσωσε το μωρό και γλίτωσε ο ίδιος από τον θανάσιμο λοιμό που τον κυνηγάει χρόνια. Σήμερα όμως χόρτασε το πάθος του.

Η έβδομη ημέρα της ξεκούρασης

          

Στην ακτή διαδραματίζονταν η γνωστή καθημερινή ιλαροτραγωδία.

Στην ακτή διαδραματίζονταν η γνωστή καθημερινή ιλαροτραγωδία. Ο κόσμος που συνωστίζονταν στις απόκρημνες όχθες του νησιού ήταν περισσότερος από όσους συνέρρεε στις πιο in παραλίες του τις πιο ζεστές καλοκαιρινές μέρες. Όταν έρχονται οι φουσκωτές βάρκες με τους πρόσφυγες που καταφέρνουν να βγουν στη στεριά τις μέρες με καλοκαιρία αλλά και όταν φθάνουν οι διασωστικές λέμβοι του Λιμενικού  και κάποιων μεγάλων Μ.Κ.Ο., ορμάνε πάνω τους κατά εκατοντάδες οι εθελοντές. Κάποιοι από αυτούς αρπάζουν τα παιδιά ακόμη και από την αγκαλιά των σαστισμένων γονιών τους και βγάζουν φωτογραφίες και βίντεο μαζί τους. Είδε, έναν τέτοιο που απέσπασε από τα χέρια του συναδέλφου του το ορφανό προσφυγόπουλο και περιχαρής έβγαλε μερικές «σέλφι» με το ειδικό κοντάρι που κουβαλούσε. Πόσο γελοία ήταν η εικόνα!!! Αμέσως μετά άφησε το παιδί στα χέρια του λιμενικού για να προβεί στις απαραίτητες εκείνες ενέργειες που θα καθιστούσαν την «αβρόχοις ποσί» ανδραγαθία του κτήμα ες αεί της παγκόσμιας διαδικτυακής κοινότητας των φίλων του. Ας ήταν, έτσι ήταν καλύτερα.

             Στο απερίγραπτο χάος των εθελοντών και των απίθανων μη κυβερνητικών οργανώσεων που επικρατούσε σε όλα τα ελληνικά νησιά, στη Λέσβο, στη Λέρο, στη Χίο, στην Κω και παντού, ήταν σχεδόν αόρατος. Πέρα από την πρόσκαιρη λάμψη του απαράμιλλου ηρωϊσμού του, που δεν μπορούσε να αποφύγει εξάλλου, δεν ήθελε άλλο τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Αποζητούσε φλεγόμενος μόνο εκείνες τις στιγμές που μετείχε της Θείας παντοδυναμίας. Όταν αφαιρούσε ανθρώπινες ζωές και τις στοίβαζε στο φρικτό φορτίο, του οποίου κρατούσε λεπτομερή λογαριασμό χρόνια τώρα, που έστελνε στον Άδη. Αυτός, ο ψυχοπομπός Ερμής που έκοβε τα εισιτήρια και οδηγούσε τη βαρυφορτωμένη βάρκα στην Αχερούσια λίμνη. Και το καλύτερο ήταν πως τον χειροκροτούν κιόλας γι’ αυτό. Τον άλλο μήνα, μάλιστα, θα τον βράβευε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για την αυτοθυσία και τον αλτρουϊσμό του. Τι θεϊκή ειρωνεία!!!

            Αποχαιρέτησε τους συναδέλφους του που τον παρότρυναν να πάει να κοιμηθεί μερικές ώρες καθώς ήταν στο πόδι (του Χάρου, χε, χε!!!) έξι ολόκληρα μερόνυχτα. Χάϊδεψε το κεφαλάκι του μωρού που έσωσε (πράγματι!!!) μέσα σε εκκωφαντικά χειροκροτήματα και επευφημίες και κατευθύνθηκε στο τζιπ του. Οδήγησε μέχρι το ξενοδοχείο όπου είχε μισθώσει το Υπουργείο για την Οργάνωση του στο κέντρο της πόλης.

          Δεν ήταν καμιά ασήμαντη διασωστική Οργάνωση. Ήταν μία από τοις ελάχιστες πιστοποιημένες Μ.Κ.Ο. και μάλιστα καταγεγραμμένη στο Εθνικό Μητρώο Εθελοντών. Είχε υποβάλλει τη λίστα των εθελοντών της ενώ και ο ίδιος είχε συμπληρώσει την σχετική αναλυτική φόρμα. Είχαν δηλώσει τα πάντα, την πηγή χρηματοδότησής τους, τις αρμοδιότητές τους και το οργανόγραμμα τους καθώς και τα πλήρη στοιχεία των μελών τους. Καθώς έκανε μπάνιο σκεφτόταν πως ήταν θαυμάσιο που το νησί είχαν κατακλύσει τόσοι πολλοί αυτόκλητοι σωτήρες από όλον τον κόσμο. Ήταν βέβαια, σκέφτηκε χαμογελώντας, κυρίως απατεώνες που συλλέγουν συνδρομές μέσω διαδικτύου για να κάνουν «φιλανθρωπικό τουρισμό». Γνώρισε ακόμη και έναν που του αποκάλυψε πως είναι το μόνο μέλος της οργάνωσης του με έδρα τη Μεγάλη Βρετανία!!! Είχε έρθει να βοηθήσει την κατάσταση αλλά όπως κατάλαβε μάλλον ο ανομολόγητος σκοπός του ήταν τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα. Αλλά πάλι δεν έπρεπε να κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια. Ο καθένας με την πείνα του.

         

Η αλλαντική τοξίνη που θα ανακάτευε θα έκανε τη δουλειά του.

Ήταν κατάκοπος αλλά ευτυχής. Είχε πνίξει δώδεκα άτομα (τα είχε σημειώσει με λεπτομέρεια) στους δύο μήνες που «έσωζε» κόσμο όμως ο τρόπος που το έκανε ως τώρα ήταν εξουθενωτικός. Πριν αποκοιμηθεί σκέφθηκε πως αύριο από τα χαράματα θα «εμπλούτιζε»  με ένεση τα σφραγισμένα μπουκαλάκια με το νερό, που θα μοίραζε με το βρετανό φίλο του, στους πρόσφυγες που θα έβγαιναν στην παραλία κουρασμένοι και διψασμένοι. Η αλλαντική τοξίνη που θα ανακάτευε θα έκανε τη δουλειά του και μάλιστα πιο αποτελεσματικά, πιο επώδυνα για τα θύματα και κυρίως με ασφάλεια για τον δήμιο καθώς κανένας δεν έκανε πια νεκροψίες στο πολιορκημένο νησί. Το σημαντικότερο ήταν πάντως πως θα έκανε το έργο του πιο ξεκούραστο, και ένας Θεός ξέρει πόσο είχε ανάγκη από ανάπαυση. Όχι όμως και από εγκληματική ραθυμία. Κοιμήθηκε γλυκά και χωρίς όνειρα. Ήταν ξεθεωμένος.

Ιωάννης Μπαχάς

Θεσσαλονίκη, 21/9/2016. 

       

Το παραπάνω διήγημα δημοσιεύτηκε στην συναρπαστική ιστοσελίδα Λογοτεχνίας Τρόμου και Φανταστικού Nyctophilia τον περασμένο Οκτώβριο στη Στήλη "Your Nightmares" και μαζί με άλλες εξαιρετικές ιστορίες κάτω από τον τίτλο "The salty tasty of Horror". Ανταποκρίθηκα στην πρόκληση να στείλω μια ιστορία "υδάτινου τρόμου" και είχα την τιμή να την δω δημοσιευμένη. Ομολογώ όμως πως την ώθηση να αναπτύξω αυτή την ιδέα, που υπέβαλα με την μορφή ιστορίας 120 λέξεων στην ιστοσελίδα 120 Λέξεις, μου την έδωσε ένας σχολιαστής της που μου πρότεινε να την επεκτείνω σε διήγημα ή και νουβέλα. Τον ευχαριστώ για την παρακίνηση.