Διήγημα: "Σώσε τουλάχιστον το παιδί"

«Σώσε τουλάχιστον το παιδί»

Μια επιτυχημένη διάσωση

      

Ήταν βαρυφορτωμένο με ανθρώπους.

Το γκρίζο σκάφος του Λιμενικού ανεβοκατέβαινε πάνω στη ράχη των κυμάτων σαν επιδέξιος σέρφερ, ισορροπώντας στην κόψη τους χωρίς ποτέ να πέφτει στο χάσμα ανάμεσα στο επόμενο. Ήταν βαρυφορτωμένο με ανθρώπους. Κάθονταν παντού, σε κάθε σημείο του πλοίου. Στη γέφυρα του, ο αξιωματικός χειρίζονταν με επιδεξιότητα το τιμόνι, δυσκολεύονταν ωστόσο καθώς αυτό ακουμπούσε στα σώματα των προσφύγων. Αυτός, στέκονταν στην κουπαστή στο πλάϊ του σκάφους. Δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά και όταν άκουσε το κλάμα του μωρού και την αγωνιώδη γυναικεία κραυγή από τη μανιασμένη θάλασσα, πήρε το σωσίβιο και βούτηξε στα σκοτεινά νερά. Ο επικεφαλής πρόλαβε να ψελλίσει κάτι για να τον αποτρέψει, αλλά την ίδια ώρα γύρισε και κοίταξε αυτάρεσκα τους επιβάτες του. Αυτός είναι ο Έλληνας λιμενικός, σκέφθηκε, άξιος κάθε επαίνου και βραβείου, που ορμάει στα θηριώδη κύματα χωρίς να νοιάζεται για τη ζωή του ή για οτιδήποτε άλλο, μόνο για το πώς θα σώσει περισσότερες ανθρώπινες ζωές. Το στήθος του φούσκωσε από περηφάνια και… ναι, έπαρση, όταν φώναξε προς τον χειριστή:

«Πλησίασε τους όσο πιο πολύ μπορείς. Μόλις τους βρεις πρέπει να είμαστε έτοιμοι και κοντά».

    Και στρεφόμενος προς τον ναυαγοσώστη που ήδη είχε απομακρυνθεί αρκετά ούρλιαξε:

«Σώσε τουλάχιστον το παιδί»

   Τα λόγια αυτά ήταν λόγια ρεαλιστικά, με επίγνωση και πόνο ειπωμένα. Δύσκολα θα μπορούσε να σώσει κανείς οποιονδήποτε μέσα στη λυσσασμένη τρικυμία. Αν όμως κάποιος… αυτός ο εθελοντής ναυαγοσώστης, ο Ερμής, τα κατάφερνε, τότε θα έπρεπε, εάν δεν γίνονταν αλλιώς, να σώσει το μωρό. Τα παιδιά είναι το μέλλον της ανθρωπότητας, έτσι δεν είναι; Οι μεγάλοι μπορούν να προσπαθήσουν και ίσως τα καταφέρουν, τα βρέφη όχι. Ήξερε όμως ο Ερμής τι έπρεπε να κάνει. Είχε σώσει πάνω από δέκα ανθρώπους αυτές τις έξι μέρες που λυσσομανούσε η καταιγίδα στο Βόρειο Αιγαίο.

         Ο ήρωας κολύμπησε δυνατά χωρίς να νοιώθει ούτε το κρύο, ούτε την κούραση, κι’ ας ήταν ήδη δύο μέρες στη θάλασσα, γεμάτος έξαψη και μια τρομερή…… πείνα. Οι κραυγές και το κλάμα του μωρού δυνάμωσαν κοντά του και σαν να είδε ένα γυναικείο πρόσωπο μέσα στους αφρούς. Η μάνα κρατούσε με το ένα χέρι της το μωρό έξω από το νερό ενώ με το άλλο πάλευε να μείνει και η ίδια στην επιφάνεια. Κάθε τόσο ένα νέο κύμα τους εξαφάνιζε και τους έχανε από τα μάτια του για να φανούν λίγο αργότερα. Έφθασε γρήγορα κοντά τους και άπλωσε το χέρι του για να πιάσει το μωρό. Ήταν άλλωστε απόλυτη προτεραιότητα η ζωή του παιδιού. Εξάλλου η γυναίκα θα έπαιρνε το σωσίβιο που τραβούσε μαζί του.

          Πήρε το βρέφος από τη γυναίκα σφίγγοντας γερά το χεράκι του από τον ώμο. Το σκάφος ήταν τώρα κοντά τους, όμως παρά τα δυνατά φώτα των προβολέων του και τις φωνές του αρχικελευστή κανείς δεν μπορούσε να τους δει καθαρά. Ήταν σίγουρος πως η αφέγγαρη νύχτα, τα κύματα και ο ορυμαγδός από τη μηχανή, και τις φωνές δεν θα άφηναν κανένα να αντιληφθεί τι γίνονταν κάτω από το νερό. Εκτός, ίσως από εκείνη. Όταν ένοιωσε το τράβηγμα στο ρούχο της που την βύθιζε στην άβυσσο, τον κοίταξε με τα μάτια της να ανοίγουν υπερβολικά από την απόγνωση και τη φρικτή συνειδητοποίηση. Της φώναξε, όσο πιο δυνατά μπορούσε, για να τον ακούσουν οι άλλοι στο πλοίο και όχι η ίδια:

“It’s okay, give me your hand”.

           Όμως την ίδια στιγμή την τραβούσε δυνατά από το ρούχο προς τα κάτω και την κράτησε μέσα στο νερό τόσο όσο χρειάστηκε για να πνιγεί. Σε όποια γλώσσα και να μιλούσε εάν έσωζε αυτήν, κάποτε θα έλεγε πως ο ναυαγοσώστης σκότωσε το μωρό της, κάποιον θα έπνιγε, όχι και το αντίθετο. Το παιδί έπρεπε να σωθεί και αυτός να ….. ανακουφιστεί. Το κύμα πήρε μακριά το σώμα της την ώρα που το σκάφος έφθανε δίπλα τους και τα χέρια των συναδέλφων του απλώνονταν για να τον πιάσουν.

«Την έχασα ρε, δεν άντεξε, πάρε το μωρό, το μωρό».

«Μη σε νοιάζει τώρα, έσωσες μια ψυχή ακόμα, δώστο μου».

           Ο συνάδελφος του πήρε το βρέφος που κατάκοπο και παγωμένο είχε μείνει ακίνητο  και το σκέπασε με την ισοθερμική κουβέρτα. Ο ναυαγοσώστης ανέβηκε στο πλοίο μέσα σε χειροκροτήματα και σφυρίγματα. Του φάνηκε πως ίσως κάποιοι δεν τον χειροκροτούσαν αλλά τον κοίταζαν με γουρλωμένα μάτια από τον τρόμο. Μάλλον όμως  ήταν ιδέα του. Χαμογέλασε αυτάρεσκα. Ήταν πράγματι μια επιτυχημένη «διάσωση». Έσωσε το μωρό και γλίτωσε ο ίδιος από τον θανάσιμο λοιμό που τον κυνηγάει χρόνια. Σήμερα όμως χόρτασε το πάθος του.

Η έβδομη ημέρα της ξεκούρασης

          

Στην ακτή διαδραματίζονταν η γνωστή καθημερινή ιλαροτραγωδία.

Στην ακτή διαδραματίζονταν η γνωστή καθημερινή ιλαροτραγωδία. Ο κόσμος που συνωστίζονταν στις απόκρημνες όχθες του νησιού ήταν περισσότερος από όσους συνέρρεε στις πιο in παραλίες του τις πιο ζεστές καλοκαιρινές μέρες. Όταν έρχονται οι φουσκωτές βάρκες με τους πρόσφυγες που καταφέρνουν να βγουν στη στεριά τις μέρες με καλοκαιρία αλλά και όταν φθάνουν οι διασωστικές λέμβοι του Λιμενικού  και κάποιων μεγάλων Μ.Κ.Ο., ορμάνε πάνω τους κατά εκατοντάδες οι εθελοντές. Κάποιοι από αυτούς αρπάζουν τα παιδιά ακόμη και από την αγκαλιά των σαστισμένων γονιών τους και βγάζουν φωτογραφίες και βίντεο μαζί τους. Είδε, έναν τέτοιο που απέσπασε από τα χέρια του συναδέλφου του το ορφανό προσφυγόπουλο και περιχαρής έβγαλε μερικές «σέλφι» με το ειδικό κοντάρι που κουβαλούσε. Πόσο γελοία ήταν η εικόνα!!! Αμέσως μετά άφησε το παιδί στα χέρια του λιμενικού για να προβεί στις απαραίτητες εκείνες ενέργειες που θα καθιστούσαν την «αβρόχοις ποσί» ανδραγαθία του κτήμα ες αεί της παγκόσμιας διαδικτυακής κοινότητας των φίλων του. Ας ήταν, έτσι ήταν καλύτερα.

             Στο απερίγραπτο χάος των εθελοντών και των απίθανων μη κυβερνητικών οργανώσεων που επικρατούσε σε όλα τα ελληνικά νησιά, στη Λέσβο, στη Λέρο, στη Χίο, στην Κω και παντού, ήταν σχεδόν αόρατος. Πέρα από την πρόσκαιρη λάμψη του απαράμιλλου ηρωϊσμού του, που δεν μπορούσε να αποφύγει εξάλλου, δεν ήθελε άλλο τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Αποζητούσε φλεγόμενος μόνο εκείνες τις στιγμές που μετείχε της Θείας παντοδυναμίας. Όταν αφαιρούσε ανθρώπινες ζωές και τις στοίβαζε στο φρικτό φορτίο, του οποίου κρατούσε λεπτομερή λογαριασμό χρόνια τώρα, που έστελνε στον Άδη. Αυτός, ο ψυχοπομπός Ερμής που έκοβε τα εισιτήρια και οδηγούσε τη βαρυφορτωμένη βάρκα στην Αχερούσια λίμνη. Και το καλύτερο ήταν πως τον χειροκροτούν κιόλας γι’ αυτό. Τον άλλο μήνα, μάλιστα, θα τον βράβευε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για την αυτοθυσία και τον αλτρουϊσμό του. Τι θεϊκή ειρωνεία!!!

            Αποχαιρέτησε τους συναδέλφους του που τον παρότρυναν να πάει να κοιμηθεί μερικές ώρες καθώς ήταν στο πόδι (του Χάρου, χε, χε!!!) έξι ολόκληρα μερόνυχτα. Χάϊδεψε το κεφαλάκι του μωρού που έσωσε (πράγματι!!!) μέσα σε εκκωφαντικά χειροκροτήματα και επευφημίες και κατευθύνθηκε στο τζιπ του. Οδήγησε μέχρι το ξενοδοχείο όπου είχε μισθώσει το Υπουργείο για την Οργάνωση του στο κέντρο της πόλης.

          Δεν ήταν καμιά ασήμαντη διασωστική Οργάνωση. Ήταν μία από τοις ελάχιστες πιστοποιημένες Μ.Κ.Ο. και μάλιστα καταγεγραμμένη στο Εθνικό Μητρώο Εθελοντών. Είχε υποβάλλει τη λίστα των εθελοντών της ενώ και ο ίδιος είχε συμπληρώσει την σχετική αναλυτική φόρμα. Είχαν δηλώσει τα πάντα, την πηγή χρηματοδότησής τους, τις αρμοδιότητές τους και το οργανόγραμμα τους καθώς και τα πλήρη στοιχεία των μελών τους. Καθώς έκανε μπάνιο σκεφτόταν πως ήταν θαυμάσιο που το νησί είχαν κατακλύσει τόσοι πολλοί αυτόκλητοι σωτήρες από όλον τον κόσμο. Ήταν βέβαια, σκέφτηκε χαμογελώντας, κυρίως απατεώνες που συλλέγουν συνδρομές μέσω διαδικτύου για να κάνουν «φιλανθρωπικό τουρισμό». Γνώρισε ακόμη και έναν που του αποκάλυψε πως είναι το μόνο μέλος της οργάνωσης του με έδρα τη Μεγάλη Βρετανία!!! Είχε έρθει να βοηθήσει την κατάσταση αλλά όπως κατάλαβε μάλλον ο ανομολόγητος σκοπός του ήταν τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα. Αλλά πάλι δεν έπρεπε να κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια. Ο καθένας με την πείνα του.

         

Η αλλαντική τοξίνη που θα ανακάτευε θα έκανε τη δουλειά του.

Ήταν κατάκοπος αλλά ευτυχής. Είχε πνίξει δώδεκα άτομα (τα είχε σημειώσει με λεπτομέρεια) στους δύο μήνες που «έσωζε» κόσμο όμως ο τρόπος που το έκανε ως τώρα ήταν εξουθενωτικός. Πριν αποκοιμηθεί σκέφθηκε πως αύριο από τα χαράματα θα «εμπλούτιζε»  με ένεση τα σφραγισμένα μπουκαλάκια με το νερό, που θα μοίραζε με το βρετανό φίλο του, στους πρόσφυγες που θα έβγαιναν στην παραλία κουρασμένοι και διψασμένοι. Η αλλαντική τοξίνη που θα ανακάτευε θα έκανε τη δουλειά του και μάλιστα πιο αποτελεσματικά, πιο επώδυνα για τα θύματα και κυρίως με ασφάλεια για τον δήμιο καθώς κανένας δεν έκανε πια νεκροψίες στο πολιορκημένο νησί. Το σημαντικότερο ήταν πάντως πως θα έκανε το έργο του πιο ξεκούραστο, και ένας Θεός ξέρει πόσο είχε ανάγκη από ανάπαυση. Όχι όμως και από εγκληματική ραθυμία. Κοιμήθηκε γλυκά και χωρίς όνειρα. Ήταν ξεθεωμένος.

Ιωάννης Μπαχάς

Θεσσαλονίκη, 21/9/2016. 

       

Το παραπάνω διήγημα δημοσιεύτηκε στην συναρπαστική ιστοσελίδα Λογοτεχνίας Τρόμου και Φανταστικού Nyctophilia τον περασμένο Οκτώβριο στη Στήλη "Your Nightmares" και μαζί με άλλες εξαιρετικές ιστορίες κάτω από τον τίτλο "The salty tasty of Horror". Ανταποκρίθηκα στην πρόκληση να στείλω μια ιστορία "υδάτινου τρόμου" και είχα την τιμή να την δω δημοσιευμένη. Ομολογώ όμως πως την ώθηση να αναπτύξω αυτή την ιδέα, που υπέβαλα με την μορφή ιστορίας 120 λέξεων στην ιστοσελίδα 120 Λέξεις, μου την έδωσε ένας σχολιαστής της που μου πρότεινε να την επεκτείνω σε διήγημα ή και νουβέλα. Τον ευχαριστώ για την παρακίνηση.  

Οι Σάτυροι Ζώντες

Οι Σάτυροι ζώντες (ή Οι Σατιρίζοντες)

Νέα Στήλη Σατιρικής Ποίησης

       

       Μια νέα ποιητική Στήλη με την ονομασία Οι Σάτυροι Ζώντες, εγκαινιάζουμε για να φιλοξενήσουμε τις σατιρικές δημιουργίες των συνεργατών του ιστολογίου. Τα ποιήματα δημοσιεύονται με την ορθογραφία του δημιουργού. Περιμένουμε τα σχόλια σας αλλά και τις δικές σας σατιρικές δημιουργίες, με το πραγματικό σας όνομα ή κάποιο ψευδώνυμο. Τα εγκαίνια της Στήλης κάνει το ποίημα του συνεργάτη μας με το ψευδώνυμο Δημάρ, με τίτλο «Πλάτωνος Συνεχιστές» που καυτηριάζει τις συμπεριφορές και τις στάσεις που αναπτύσσονται στην κοινότητα των εκπαιδευτικών. Το  παραδίδουμε στην κρίση σας.  

 ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ

Αχ, κοινωνία πρόστυχη

Με όλα σου τα πάθη,

Σε ένα κλάδο μάζεψες

Όλο το κατακάθι.

Κρατούν βιβλία διάφορα

Μα λεν όλοι τα ίδια,

Κι’ αρμέγανε στο παρελθόν

Κατσίκια, αρνιά και γίδια.

Εις τα ψηλά δεν είν’ κανείς

Κι από την τρέλα απέχουν,

Σε όλα είναι μέτριοι

Ταυτότητα δεν έχουν.

Χαμογελάνε σπάνια,

Τα μούτρα μέχρι κάτω,

Στο κάθε τους συμβούλιο

Γίνονται άνω κάτω.

Φωνάζουν και διατείνονται

Πως είναι μορφωμένοι,

Στα αλήθεια είν’ αμόρφωτοι

Και μόνο σπουδαγμένοι.

Μοιάζουν οι Άνδρες μίζεροι

Μιλάνε με τις ώρες΄

Και Μπουμπουλίνες γκόμενες

Όλες γεροντοκόρες.

Νομίζουν έχουνε μυαλό

Που τριγυρνά σαν σβούρα,

Μα στην Ελλάδα είν’ αυτοί

«κοινωνική σαβούρα»

Σας έρθει προϊστάμενος,

Χτυπάει καραμούζα,

Ξεχνάν αυτά που λέγανε

Και κάθοντ’ όλοι σούζα.

Γονιό σαν δούνε κάθονται

Στο ένα πόδι μάλλον,

Τον μάγκα μόνο κάνουνε

Ο ένας με τον άλλο.

Χλευάστε με δασκάλες μου

Για να περνούν οι ώρες,

Δεν είναι όμως σύμπτωση

Που ‘στε γεροντοκόρες.

Άλλες τραβάτε Κύθηρα

Και άλλες στη Δονούσα,

Κι αν ήμουνα στη θέση σας:

«απλά θ’ αυτοκτονούσα».

Δημάρ

Άνδρος 2011 

Παρουσίαση Βιβλίου: Η Νύχτα που Έβρεξε Μαχαίρια

Η Νύχτα που Έβρεξε Μαχαίρια

 του Βασίλειου Γιαννάκη

"Επί έναν ολόκληρο χρόνο, η Νάσια Καλαφάτη θεωρούνταν νεκρή. Όταν τελικά βρέθηκε λιπόθυμη από μια ομάδα ορειβατών, τα όσα είχε ζήσει κατά το διάστημα αυτό, είχαν διαγραφεί εντελώς από την μνήμη της. Ένα παράξενο τηλεφώνημα που δέχεται κάθε βράδυ, της προκαλεί έναν ανεξήγητο πανικό και την ωθεί στα όρια της τρέλας."

18,19,25.

Τι μπορεί να σημαίνουν αυτά τα νούμερα;

        

Το ατμοσφαιρικό εξώφυλλο

Καταρχάς να αναφέρω πως είμαι της άποψης πως αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, καλύτερα να σωπαίνεις. Δεν είμαι κριτικός, αλλά όταν μου αρέσει κάτι(στην προκειμένη ένα βιβλίο) θεωρώ πως πρέπει να το μοιράζομαι. «Η Νύχτα Που Έβρεξε Μαχαίρια» (Εκδόσεις Όστρια) ήρθε στην ζωή μου εντελώς ξαφνικά. Ένα απόγευμα είδα για την παρουσίασή του στον χώρο του πρώην κινηματογράφου Ανατόλια στον Μαλλιάρη-Παιδεία της Θεσσαλονίκης και σκέφτηκα ότι δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω.  Ήταν μία υπέροχη παρουσίαση από κάθε άποψη.  Τρία άτομα μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για το βιβλίο και τον –παρόντα- συγγραφέα.  Με έπεισαν να το αγοράσω και λίγες ημέρες μετά να το ξεκινήσω.

         Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι είχε πολλά να μου δώσει. Το πρώτο πρόσωπο του δίνει μια αμεσότητα που σε καθηλώνει. Δεν σε αφήνει να σταματήσεις το διάβασμα. Και ακόμη και όταν αφήνεις –αναγκαστικά- κάποια στιγμή το βιβλίο, όσα έχεις διαβάσει έρχονται ξανά και ξανά στο μυαλό σου. Σε στοιχειώνουν σαν φαντάσματα που δεν μπορείς να του ξεφύγεις.  Μέχρι να το πιάσεις ξανά στα χέρια σου και ο εφιάλτης να συνεχιστεί… Είναι σαν μία ταινία δράσης που μέχρι το τέλος της σε έχει δέσμιο. 

         

Ο συγγραφέας Βασίλης Γιαννάκης

Δυστυχώς(ή ευτυχώς) πάντα βάζω τον εαυτό μου στην θέση του ήρωα όταν διαβάζω ένα βιβλίο. Και σε αυτό το βιβλίο σχεδόν έτρεχα μαζί του σε κάθε σελίδα.  Σχεδόν ούρλιαζα: «πίσω σου» σαν την γιαγιά μου όταν έβλεπε "Καλημέρα Ζωή"! Οργιζόμουν και θύμωνα όταν…. όμως όχι. Δεν θα σας αποκαλύψω τίποτα από την υπόθεση. Θα σας αφήσω να πέσετε κι εσείς στα νύχια του και να σας αφήσει ένα κενό όταν τελειώσει. 
           «Η Νύχτα που Έβρεξε Μαχαίρια» είναι ένα βιβλίο τρόμου, στα χνάρια των μεγάλων του χώρου (Howard Philips Lovecraft, Arthur Machen, Edgar Allan Poe  κ.ά.) και μάλιστα θα τους έκανε περήφανους!  Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Εκτός από τον πάντα παρόντα τρόμο, στις σελίδες του βιβλίου θα βρείτε αστυνομικό μυθιστόρημα, ρομάντζο, ακόμη και άψογες περιγραφές τοπίων! Είναι ένα ολοκληρωμένο έργο, που θα κάνει τους φίλους του τρόμου να περιμένουν με αγωνία την επόμενη δουλειά του Βασίλη Γιαννάκη. 

Χρήστος Κεσκίνης

Διήγημα: Το Ταξίδι Αρχίζει...

Το Ταξίδι Αρχίζει... 

Διήγημα του Χρήστου Κυρκενίδη

"Η δικιά μας είναι;"

    Βημάτιζε αμήχανα πέρα δώθε. Τα βήματά του ακούγονταν στο δάπεδο του προθαλάμου του χειρουργείου. Του χειρουργείου που βρισκόταν η γυναίκα του. Η μέρα είχε ξεκινήσει υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες. Είχαν επισκεφτεί τον γιατρό για έναν τυπικό έλεγχο και αυτός τους είπε ότι πρέπει να την κρατήσουν. Ο τοκετός πλησίαζε. Βέβαια το ότι πλησίαζε τους το είπαν το πρωί, άλλα είχε βραδιάσει. Η κόρη τους σκόπευε να τους παιδέψει μέχρι να τη δουν.

Το μυαλό του το αισθανόταν σα την θάλασσα. Πλημμυρίδα και άμπωτη. Τη μια στιγμή ένοιωθε ότι σκεφτόταν εκατομμύρια πράγματα ταυτόχρονα και την επόμενη ότι ήταν εντελώς άδειο, σαν να μην είχε σκεφτεί ποτέ του τίποτα. Δεν ένοιωθε άγχος, ήταν από τη φύση του αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά μια ανησυχία την είχε. Τις στιγμές της πλημμυρίδας στο μυαλό.

Τη στιγμή που τελείωνε τη χιλιοστή διαδρομή από τον ένα τοίχο στον άλλο, ακούστηκε ένα δυνατό και καθαρό κλάμα μωρού. Ήταν τόσο δυνατό και καθαρό που ακούστηκε μέχρι και έξω στο διάδρομο κάνοντας τη νεόκοπη γιαγια να ανοίξει την πόρτα και να ρωτήσει το γιο της με μάτια που γυάλιζαν από τα δάκρυα : «Η δικιά μας είναι;».

Μετά από λίγα λεπτά, μία νοσοκόμα έβγαλε την κόρη του από το χειρουργείο και τότε την είδε για πρώτη φορά. Είχε πυκνά μαύρα μαλλία και ορθάνοικτα μάτια που έμοιαζαν να σε κοιτάνε κατάματα. Ήταν ροδοκόκκινη και έμοιαζε σε αρκετά καλή κατάσταση, λαμβάνοντας υπόψη το ζόρι που είχε περάσει μέχρι να γεννηθεί. Αλλά ήταν εκεί, γεννημένη και υγιέστατη, όπως υγιέστατη ήταν και η γυναίκα του, πέρα από την κούραση του πολύωρου τοκετού.

Η νοσοκόμα του είπε να έρθει μαζί της και πήγανε όλοι μαζί έξω στο διάδρομο, όπου οι γιαγιάδες και ο θείος την είδαν και αυτοί για πρώτη φορά. Χαρές και κλάματα. Έπειτα πήγανε στην αίθουσα των νεογνών. Η νοσοκόμα του είπε να περιμένει σε ένα δωματιάκι όπου υπήρχε μια τζαμαρία που του επέτρεπε να παρατηρεί την όλη διαδικασία. Πήραν την κόρη του, την έπλυναν, την σκούπισαν - λίγο βάρβαρα, όπως του φάνηκε, είναι η αλήθεια – και την ζύγισαν. Μετά, της έβαλαν και μελάνι στο ποδαράκι της και πήραν ένα μωρουδίστικο αποτυπωματάκι.

Όταν τελείωσαν όλα αυτά, τη φασκιώσανε και τη φέρανε στο μικρό δωματιάκι και χωρίς καμιά προειδοποίηση την έβαλαν στην αγκαλιά του. Στην αρχή ξαφνιάστηκε, μιας και δεν περίμενε να επιτρέπεται αγκαλιά σε μωρό λίγων λεπτών. Επίσης, φοβόταν ακόμα και να ανασάνει όσο την κρατούσε. Τότε εκείνη τον κοίταξε κατευθείαν μέσα στα μάτια, του έσφιξε το δάκτυλο με το χεράκι της και του χαμογέλασε. Το ταξίδι αρχιζει.

Χρήστος Κυρκενίδης

Μυθολογικά του Γιώργου Μεταξά

Βιβλιοπαρουσίαση

Ποιητική Συλλογή «Μυθολογικά», Γιώργος Μεταξάς, εκδόσεις Ερωδιός 

       

Λιτό εξώφυλλο

Από τον εκδοτικό οίκο Ερωδιός εκδόθηκε πρόσφατα η ποιητική συλλογή «Μυθολογικά» του Γιώργου Μεταξά. Ο ποιητής  ζει στη Θεσσαλονίκη και είναι Πολιτικός Μηχανικός. Αρθρογραφεί και δίνει διαλέξεις για την Επικούρεια φιλοσοφία. Είναι ιδρυτικό μέλος των Φίλων Επικούρειας Φιλοσοφίας "Κήπος της Θεσσαλονίκης". Στον πρόλογο της συλλογής εξηγεί την προέλευση της έμπνευσης του, που είναι η Ελληνική Μυθολογία και παροτρύνει τον αναγνώστη: «Οι Θεοί και οι ήρωες, τα τέρατα και οι δαίμονες, οι ημίθεοι και οι τιτάνες του μύθου που ενσαρκώνουν τους πόθους, τις αδυναμίες, τις συμπεριφορές, τους φόβους και τα πάθη του ανθρώπου, πέρα από το καλό και το κακό ας γίνουν οι σταθερές της σκέψης σου….. Ας γίνει λοιπόν ο μύθος για σένα η “λυδία” λίθος ώστε να κατανοήσεις και ν’ αποκρυπτογραφήσεις τις διαδρομές της ψυχής σου». 

      

Πάνας, Αρχαιολογικό Αθηνών

Είναι αλήθεια, ότι αντιμετώπισα αρχικώς τη συλλογή με περίσκεψη καθώς ο γενικός και άχρωμος τίτλος της και η ενιαία της θεματική με προϊδέασε για μια άνευρη ποιητική μεταφορά γνωστών μύθων που δεν θα μου προκαλούσε καμία συγκίνηση. Έκανα λάθος. Και όπως ο ποιητής λέει στο ποίημα του ο «Παν»:

(αποσπάσματα)

Κι όπως ακούγονταν μακριά

ο θεϊκός αυλός

βαθειά κι εγώ χανόμουνα

μονάχος μου στον μύθο,

την πίστη μου δυνάμωνε

του «είναι» μου ο σαλός

σπονδές λατρείας πρόσφερα

στον Δαναϊδων πίθο.

        Έμπνευση σταθερή ο Πάνας και για άλλα ποιήματα του, όπως το «Ηχώ Πετρήεσσα»:

Τον κερασφόρο εσυντρόφευε θεό,

με τον αυλό, τη σύριγγα, την λύρα

μα ήταν άπονη κι απάνθρωπη η μοίρα

για την πανέμορφη την νύμφη, την Ηχώ.

       

Άρπυιες, Αρχαιολογικό Αθηνών

Εμπνεόμενος από πολλές πηγές της μυθολογίας (Σαπφώ, Απολλόδωρος, Παυσανίας, ξένοι συγγραφείς) ανασυνθέτει γνωστούς και λιγότερο γνωστούς μύθους και απαστράπτοντες τους παρουσιάζει με λεπτό χιούμορ και ειρωνεία επιλέγοντας πολλές φορές να «εισέλθει» στον μύθο και με εξαιρετικά ζωντανό τρόπο να τραβήξει σε αυτόν και τον αναγνώστη. Πολλές φορές έντρομο από τις μορφές των μυθικών τεράτων και τις βίες σκηνές όπως στο ποίημα του «Άρπυιες»:

Κι εγώ παρέα έχοντας σκιές

στο σκοτεινό ασφόδελο λιβάδι

τις Άρπυιες χαζεύω τις γριές

στο έρεβος που πάντα είναι βράδυ.

       Και στο «Κήρες»:

Βορά των άσπρων τους οδόντων

οι σάρκες που θα βρουν στις μάχες,

ρουφάν το αίμα των πιπτόντων,

γιορτάζουν στις σφαγές μονάχες.

       

Ασκληπιός, Αρχαιολογικό Αθηνών

Παραθέτω ολόκληρο το ποίημα «Ασκληπιός» καθώς ήταν ο Θεοποιημένος Έλληνας ιατρός στον οποίο απέδωσε τιμές και λάτρεψε ο αυτοκράτορας Ιουλιανός:

«Έγινε χειρούργος κι’ ασκώνταςτην τέχνη

Αυτή για πολύν καιρό, όχι μόνον εμπόδιζε

Μερικούς ανθρώπους να πεθαίνουν, αλλά

Ανάσταινε και τους πεθαμένους».

Απολλόδωρος (Βιβλίο Γ’ Χ,3)

Την ίασιν του γνώρισε

ο Κένταυρος ο Χείρων

σ’ αυτόν χρωστά την μόρφωσιν

τ’ Απόλλωνα ο γιος,

η συνδρομή ιερών φιδιών

λουτρών, βοτάνων, μύρων

κι ονείρων της εγκοίμησης

σε πείσμα του Διός

τα φάρμακα που έφτιαχνε

με αίμα ο θνητός

για ν’ ανασταίνει τους νεκρούς

από τον κάτω κόσμο

ήταν, τι κρίμα! Αφορμή

να του ‘ρθει κεραυνός

και προς τον Άδη να χαθεί

μ’ ένα κλαδάκι δυόσμο.

       Προτείνω τη συλλογή ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της Ελληνικής Μυθολογίας και της Ποίησης. Στο Βιβλιοπωλείο «Αριστοτέλειο», Ερμού 61, Θεσσαλονίκη.

Γιάννης Μπαχάς.

Ποίημα του Χρήστου Κεσκίνη

Αιώνιος Νικητής

Οι ποιητές με υμνούν με λόγια τρυφερά και γλυκά... 

Οι ερωτευμένοι χαρίζουν την Αγάπη τους ο ένας στον άλλο στο όνομα μου...

Εξαιτίας μου γίνονται οι μεγαλύτεροι πόλεμοι και καταστρέφονται τεράστιες αυτοκρατορίες... 

Οι δειλοί με μισούν και με ποδοπατούν από τον φόβο τους... 

Κάποιες φορές η τρέλα με κυριεύει... 

Το Μίσος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου... 

Η Αγάπη ο μεγαλύτερος στόχος μου.... 

Έχω την δύναμη να κάνω κάποιον να κλαίει από χαρά ή από λύπη.... 

Θεοί και Άνθρωποι δε μπόρεσαν να με χαλιναγωγήσουν...

Για κάποιους είμαι η καταστροφή και η τιμωρία των Θεών...

Για άλλους απλά η ευλογία Τους... 

Κάποιοι πιστεύουν ότι είμαι τυφλός.

Ενώ άλλοι ότι είμαι τρελός! 

Μπορώ να κάνω κάθε άνθρωπο ευτυχισμένο....

Όλους εκτός από τον εαυτό μου... 

ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ και είμαι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ μόνος

Χρήστος Κεσκίνης

     

      Την Κυριακή 17 Απριλίου 2016 στις 20:00 ο συγγραφέας του βιβλίου "Bifrost, The Path of Warriors" Χρήστος Κεσκίνης και ο διαχειριστής του ιστολογίου Γιάννης Μπαχάς θα το παρουσιάσουν στον όμορφο χώρο των φίλων της Heavy Metall μουσικής Excalibur (Ορφανίδου 3, κάθετος της Φράγκων). Θα χαρούμε να σας δούμε και να μιλήσουμε για τη Θρησκεία και την Ιστορία των Βίκινγκς αλλά και τη λογοτεχνία του Φανταστικού και τη Μουσική.  

Άρθρο: Ο Ιουλιανός για την αγάπη προς το βιβλίο

«Από μικρό παιδί είχα τον σφοδρό πόθο να αποκτήσω βιβλία»

     

Το Σάββατο 9 Απριλίου στον Εκατηβόλο

Ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στον αυτοκράτορα Ιουλιανό και με όνομα δανεισμένο από μια δικιά του περιγραφή του τόπου της εξαετούς εξορίας του, σε ένα φρούριο στην Καππαδοκία, οφείλει να αφιερώσει κείμενα, επιστημονικά και λογοτεχνικά,  που να εμπνέονται από τον βίο και το έργο του. Παρακάτω δημοσιεύω ένα μικρό κείμενο με θέμα την αγάπη του Ιουλιανού για τα βιβλία από την διατριβή μου για τη θέση του για την Άθληση, τη Φυσική Αγωγή και τους Ιερούς Αγώνες. Την εργασία μου θα παρουσιάσω το Σάββατο 9 Απριλίου 2016 (στις 20:00) στο Φιλοσοφικό Αθήναιο Εκατηβόλος (Αριστοτέλους 36, Αθήνα) με τίτλο της διάλεξης: «Νυν ήκεις εις Ολυμπίαν». Ο Ιουλιανός προστάτης του Αθλητισμού και ιδανικό πρότυπο». Στη διαμόρφωση των προτύπων του φωτισμένου ηγεμόνα η μελέτη αξιόλογων βιβλίων υπήρξε καθοριστική.

Η στάση του Ιουλιανού απέναντι στο βιβλίο

"Τώρα βρίσκεσαι στην Ολυμπία..."

          Οι διδάσκαλοι του και τα βιβλία είναι οι δύο φορείς της γνώσης που έλαβε ο Ιουλιανός. Και εάν και δεν του ήταν δυνατόν να επικοινωνεί πάντοτε με τους αγαπημένους δασκάλους και καθοδηγητές του, εντούτοις φρόντιζε πάντοτε, και υπό τις δυσκολότερες συνθήκες, να διατηρεί την επαφή του με το απόσταγμα της γνώσης της εποχής του μέσω των βιβλίων. Την αγάπη του για το βιβλίο ομολογεί στον Εκδίκιο, έπαρχο της Αιγύπτου: «Άλλοι αγαπούν τα άλογα, άλλοι τα πουλιά και άλλοι τα θηρία, εγώ όμως από μικρό παιδί, είχα τον σφοδρό πόθο να αποκτήσω βιβλία» και με περηφάνια τονίζει ότι ο πόθος του εκπληρώθηκε, αν και όπως ομολογεί η ανάγνωσή τους δεν τον προετοίμασε για τα ήθη της Αντιόχειας: «Γιατί στη δική μου ανοησία οφείλεται που δεν αντιλήφθηκα απ’ την αρχή τα ήθη τούτης της πόλης, κι αυτό ενώ είμαι βέβαιος ότι έχω ξεφυλλίσει τόσα βιβλία όσα κανένας άλλος στην ηλικία μου».

           Και σε έναν ύμνο για την αξία του βιβλίου εξηγεί τους λόγους της εκτίμησης που του τρέφει: «… τα βιβλία αποτελούν θαυμάσιο σχολείο ηθικής, γνωρίζεις από κει τους διάσημους άντρες, τα λόγια τους, τις πράξεις τους, είναι σαν τα πρωτότυπα έργα τέχνης που κοιτάζει ο καλλιτέχνης για να συντονίσει τη σκέψη εκείνων με τη δική του και να αφομοιώσει τα λόγια τους. Κι αν δεν απομακρυνθούμε πολύ και πετύχουμε κάποια ομοιότητα, το όφελος πρέπει να ξέρετε, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο. Με τούτη τη σκέψη συχνά μέσ’ το μυαλό μου βρίσκω μια διασκέδαση πνευματική». Ακόμη και στις αντίξοες συνθήκες για την ανάγνωση βιβλίων, όπως οι πολεμικές εκστρατείες, ο Ιουλιανός: «.. πάντα παίρνω μαζί μου βιβλία, σαν απαραίτητο εφόδιο. Αλλά παίρνω τόσα όσα μου επιτρέπουν οι περιστάσεις».

           Κάποιες φορές τα βιβλία που μπορεί να έχει μαζί του είναι: «Εκτός από τον Όμηρο και τον Πλάτωνα, δεν έχω μαζί μου κανένα βιβλίο, ούτε φιλοσοφικό, ούτε ρητορικό, ούτε εγχειρίδιο γραμματικής, ούτε καν ένα κοινό τόμο ιστορίας. Και αυτά που έχω μοιάζουν με φυλαχτά και “χαϊμαλιά”, γιατί είναι πάντα δεμένα».

          

Πίνακας του 1875 με θέμα τον Ιουλιανό

Όταν όμως έχει τον χρόνο και το επιτρέπουν οι συνθήκες καταβάλλει κάθε προσπάθεια για τον εμπλουτισμό της προσωπικής του βιβλιοθήκης: «Η βιβλιοθήκη του Γεωργίου ήταν πολύ μεγάλη και αξιόλογη και είχε κάθε είδους έργα φιλοσόφων, πολλών σχολιαστών, επίσης μεταξύ τους ήταν πολλά και διάφορα βιβλία Γαλιλαίων. Φρόντισε, όλη τούτη τη βιβλιοθήκη να τη βρεις και να τη στείλεις στην Αντιόχεια. Όσοι δίνουν την υπόνοια ότι έκλεψαν κάποια βιβλία, φρόντισε να τους αναγκάσεις να τα παραδώσουν όλα , καταφεύγοντας σε κάθε είδους έλεγχο, σε κάθε είδους όρκο αν δεν  μπορείς να τους πείσεις». 

           Για την ίδια αυτή βιβλιοθήκη των παιδικών του χρόνων απευθύνει κι άλλη επιστολή με οδηγίες για την ανεύρεση της: «Κάνε μου λοιπόν μια προσωπική χάρη: φρόντισε να βρεθούν τα βιβλία του Γεωργίου. Από τα βιβλία του πολλά ήταν φιλοσοφικά, πολλά ρητορικά και πολλά σχετικά με τη θεωρία των ασεβών Γαλιλαίων… Πάρε οδηγό των αναζητήσεων σου τον γραμματέα του Γεωργίου και πες του πως, αν ερευνήσει με τιμιότητα , θα αποκτήσει ως αμοιβή την ελευθερία του. Εγώ τα ξέρω τα βιβλία του Γεωργίου, αν όχι όλα πάντως πολλά. Όταν βρισκόμουν στην Καππαδοκία, μου έδωσε μερικά να τα αντιγράψω και κατόπιν τα πήρε πίσω»*. Τα βιβλία στάθηκαν πιστοί σύμβουλοι του Ιουλιανού σε όλη τη σύντομη ζωή του.     

·        Ιουλιανός, Επιστολή Προς τον Εκδίκιο, 9  

Ιωάννης Μπαχάς